ΜΕΜΕΥΑΙ (}ΚΕΕΚ ΤΕΧΤ8ι

ΒΕΙιΝΟ

Α ΟΟΙΛΕΟΤΙΟΝ ΟΕ ΤΗΕ ΕΑΚΜΕ3Τ 0ΟΜΡΟ8ΙΤΙΟΧ8 ΙΝ ΥϋΙ&ΑΕ ΟΚΕΕΚ,

ΡΒ,ΙΟΒ, ΤΟ ΤΗΕ ΥΕΑΚ 1500.

ΕΙΗΤΕβ,

ΛΥΙΤΗ ΡΒΟΙ,ΕΟΟΜΕΝΑ ΑΝΌ ΟΕΙΤΙΟΑΙ, ΝΟΤΕ8,

ΒΥ

Λ^ΙΕΗΕΕΜ λ^Αα^ΕΕ, Ρκ.ϋ.

ΡΑΕΤ Ι.

ΟΟΪίΤΑΙΝΓΝΟ 8ΕνΕϊί ΡΟΕΜ8, ΤΗΕΕΕ ΟΕ Λ^ΕαΟΗ ΑΡΡΕΑΕ ΗΕΕΕ ΕΟΚ ΤΗΕ

ΕΙΒ8Τ ΤΙΜΕ.

\νΐΤΗ ΑΝ Ε88ΑΥ ΟΧ ΤΗΕ ΟΕΕΕΚ νΕΕ8ΙΟΙΤ ΟΕ ΑΡΡΟΕΕΟΝΠΤ8 ΟΕ ΤΥΚΕ,

Βυ Μ. Α. ΟΗ. ΟΙϋΕΙ,,

ΓΙΙΟΓΕ&βΕυΚ υκ ΚΗΒΤΟΚΙΟυΕ Αυ ΙΛΌΕΕ ΙΜΡΕΚΙΑΙ, ΒΟΝΑΡΑΒΤΕ, ΓΑΚΙ8.

Ι,ΟΝυΟΝ:

ΡϋΒΙ,ΙδΗΕϋ ΡΟΚ ΤΗΕ ΡΗΙΕΟΕΟΟΉΑΕ 8Ο0ΙΕΤΥ, ΒΥ Α3ΗΕΚ & 00., 13, ΒΕΏΕΟΚϋ 8ΤΚΕΕΤ, ΟΟνΕΝΤ ΟΑΚΟΕΝ;

ανπ 11, ΙΤΝΤΕΚ ΌΕΝ ΕΙΝϋΕΝ, ΒΕΚΙ,ΙΝ.

1870.

ΗΕΚΤϊΌΚυ :

ΡΜΝΤΚΟ Βϊ ΒΤΕΡΗΕΝ ΑΒ6ΤΙΚ.

η/1 4

ΟΟΝΤΕΝΤδ.

[Αη Βδίβήβίε (*) Ϊ8 ρνοίίχβά ίο ίηβ ροβπΐδ λνηϊοη 3Γβ ηρτβ ρπηίθά Γογ

ίΐιβ βι•8ΐ ίϊπιβ.]

Ρηοι,εοομενα ΐ. — XXI.

Ή ΑΝΑΓΝΩΡΙ2Ι2 χχϋ.— χχίν.

Ή ΔΙΗΓΗ2Ι2 ΦΛΩΡΙΟΤ ΚΑΙ ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΗ2 1—56

Τη Ε ΗΐδΤΟΚΥ Ο Ρ ΑρΟΒΕΟΝΙΓδ ο ρ Τυκε, ΑΟΟΟΚΗΙΝΟ ΤΟ ΤΗΕ

ΙιΑΤΙΝ ΟκίΟΙΝΑΕ ΕΡΙΤΕΓ) ΒΥ ΥρΧ8ΕΚ 57 — 62

*'Η ΔΙΗΓΗ2Ι2 ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΤΟΤ ΤΤΡΙΟΤ 63—90

Ε'τυηΕ δυκ. ΑροΐΛΟΝίυβ ώε Τυκ, Ραβ, Μ. ΟΐϋΕΐ, ... 91 — 101

ΑϋΟΙΤΙΟΧΑΙ, ΕΜΕΝΌΑΤΙΟΝ8 ΟΝ ΤΗΕ ΡοΕΜ ΟΝ ΑΡΟΙΧΟΝΙΙ,'δ ... 102 — 104

*0ΡΗΝΟ2 ΠΕΡΙ ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΤ 105—109

ΝθΤΙ0Ε ΟΝ ΕΜΜΑΝυΕΒ 6εοκοιι^α8 110 — 115

Ί2ΤΟΡΙΚΗ ΕΞΗΓΗ2Ι2 ΠΕΡΙ ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΤ 116 — 140

0ΡΗΝΟ2 ΤΗ2 ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΩ2 141—170

*ΤΟ ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ ΤΗ2 ΡΟΔΟΤ 171 — 190

Ιί ινα$ ίηιρο88ΪοΙβ ίο οο8βννβ αηι/ί/ινψ ίϊί'β οΐιτοηοΐο^ίΰαΐ οτάβτ ίη ίΚβ ρτβββηί οοΙΙβοΐίοη ο/ Ιΐιβ&β Ροβπιβ, τηαητ/ ίοοΛβ νβτηαϊιΐΜψ αβ ι/βί ηηοορίβά. ΤΚβ Εάϊίον βατηβδίΐι/ νβφηββίβ Οτββά νβδίάβηΐβ ίη Ρανί8 αηά νίβηηα ίο /οΙΙοιν ί/ιβ βχατηρίβ $ο ρβηβτοηβΐι/ 8βί ί/ιβηι 6ι/ Μ. ΟίάβΙ, οι/ οορτ/ίης/ οηβ οτ αηοίΚβν ο/ ί/ιβ ινοτ&β βηηνιβταίβά ίη ί/ιβ ΡτοΙβ^οηιβηα, αηά ΜίΗβτίο ηηρηδίϊδ/ιβά. Ηβ οβ(/8 ίο α88ηνβ ί/ιβ τβαάβ>•8 ο/ ί/ιβ ρι•β8βν νοΐηηιβ, δοίΐι Οτβ6ΐ•8 αηά οίΚβΤ8 ίηίβΓβ8ίβά ίη ίηβ 8ηδ]βΰί, ίηαί ΐηβ η•Ιι Ααβ δββη α Ιαδοιω' ο/ Ιονβ, ηοί ίηίβηάβά ίο τβίηιοπνδβ ί/ιβ Εάίΐοτ; Μβ βχρβηβββ αηά ίΐηιβ, οτ οαΐοηίαίβά ίο οτίιψ αηι/ ς/αίη ίο ίΚβ 8ν * ίβΜοΚ Ιίυβ?•α11ι/ ηηάβνία/οβ$ ίίβ ρηοΐίοαίίοη. ΟοηιηΐΊΐηίΰαίίοηβ εΐιο/ αάάτββββά ίο Ώτ. "\\\ ^7Δ(3ΝΕΐι, αιη, ^Ιιαηηβυ,ηι ζη Ηατηοητ^, Οβη/^'

ΡΒ,ΟΙΕ&ΟΜΕΝΑ.

ΑνίΑ ΡΕΚΑΟΚΟ ΕΟΟΑ.

Τηοη^η ίί Ϊ3 ηοί ιηγ ίηίβηίίοη ηοί*© ίο βηΐθΓ ίηίο α άίδ- οιΐδδίοη ο£ ίηο φΐββίίοη — 80 άίίϊιοηΐί αηά 80 ηιηοη νβιιΐΐ1αίβ(1 ΐ»7 δοηοΙαΓδ — αδ ίο ίηβ βχαοί Γβίαίίοηδ ο£ ηηαηίίί^ αηά αοοβηί ίο βαοη οίΙιβΓ ίη αηοίβηί Οτββίί, ίί οαηηοί οβ ανοίάβά ίο δίαίβ Ιιθγθ ίη α £β\ν "ννοιχίδ ίηβ Γβδίιΐίβ ο£ α οαΓβίιιΙ άπα ηηρι•β]'ηάίοβά ίηνβδίί^αίίοη ίηίο ίηβ ηίδίοηοαΐ ρΐΌοβδδ ο£ ίΐΐθ £ΐ•αάηα1 άβ- νβίορηιβηί ο£ 9, ηιβίποαΐ δ^δίβηι, οαδβά οη ηυαηίίί^, ίηίο οηβ ηανίη^ αοοβηί αδ ίίδ δηοδίι-αίηηι αηά ηβ^ΐβοίίη^ αΐΐ ηυαηίί- ίαίίνβ ηιΐθδ ; αηά, ίη δο άοϊη£, ίί αρρβαι-δ άβδίΓαΜβ ίο αΐΐδίαίη βηίΐΓβΙγ £ΐΌΐη ίηβοΓβίίοαΙ £αηοίββ αηά ηγροίηβδβδ, ηο^νβνβι• ίη^βηίοαδ, αηά Γβΐγ οη ίαοίδ αίοηβ.

Τν"β ηιηδί, ίηβΐ'β£οι•β, αϊ ίηβ υθγ γ οηίββί, Ιβανβ αδίάβ Β,ίίδοηΐ'β αβδΘΓίίοη,1 ΐηαί ίηβ άίίί^ ο£ ίηβ Ιιβδίηαη τνοηιαη οη Ρίίίαοιιβ (επιμύλιος ωοή) 2 δΐιοηΐά οβ ηιβαδηΓβά αοοοι•άίη£ ίο ίηβ αοοβηί, αηά ηοί αδ φΐαηίίίαίίνβ νβι•8β. ~ννβ ραδδ οη ίο α ΓβπιαΛαοΙβ ραδδα^β ίη ϋίοη^δίαδ ο£ Ηαΐίοαι-ηαδδΐΐδ, ίη ηίδ \γοι\ΐ£ άβ οοπι- ρο8. νβνΐ. ο. 4 (ρ. 48 8οηα£βι•), αηά ίη ΟΓάβι- ίο βηαΜβ ίηβ ΓβαάβΓ ίο £οπη Ηίδ ο\νη ίαάατιιβηί, Λνβ 8η1>] οίη ΐΐιβ ίβχί. ϋίοηγδίπδ 18 άίδοηδδίη^ ίΐιβ ίηιροΓίαηοβ οί ίηβ οι-άβι• ο£ \νοι•ά8, αηά βχρΓβδδθδ ηίιηδοΐί αδ £ο11ο\ν8 : λαμβανεσθω 8ε πρώτον εκ των ' Ομηρικών τουτί (II. Μ. 433),

αλλ έχον ώστε τάλαντα >γυνη χερνήτις αληθής, ητε σταθμον έχουσα καϊ είρίον άμφϊς άνελκει ισαζουσ', ίνα παισϊν αεικεα μοσθον αροιτο.

1 Οριΐδο. ΓΜ. 1,298 ες.

2 Τΐιβ δοη£ ΐδ §ΐνβη ϋγ Ρΐηίίΐι-οη, 8βρί. 8αρ. Οοην. ο. 14, αικί πιηδ ίΐιυδ : —

&λ(ΐ, μύλα, &\ΐΐ,

και 7"Ρ Πιττακίιϊ αλί»

μεγάλα* Μιτυλάνατ βασιλεύων. Κϊίδοηΐ ρΓοροδθδ ίο ΓοαιΙ καϊ ΤΙίττακοί -γαρ ά\(ΐ, ίη ϊ:ιηιΙ>ίο ΓΪιγίηηι, ίη ογ(1ογ ίο Ι^ββρ πιοΓβ ο1θ8β1ν ίο ίηο ροοιι1ίαι•ίΙϊθ8 οί ίΐιο Ι,εδοίαη (ϋαΐοοί. 8οο αίδο Μυΐΐαοη, Οταπιπι. άβΓ ΥυΙ^&Γδρι•., ρ. 81.

ϋ ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

τοΰτο το μέτρον ήρωικόν εστίν, έξάπουν, τέλειον, κατά πόδα δακτυλον βαινόμενον. εγώ δη αυτών ονομάτων τούτων μετα- κίνησα^ την σύνθεσιν, τους αυτούς στίχους άντϊ μεν έξαμέτρων ποιήσω τετραμέτρους, άντϊ δε ηρωικών προσωδικούς τον τρόπον τούτον

αλλ' έχον ώστε γυνή χερνήτις τάλαντα αληθής, ητε είρίον άμφϊς και σταθμόν εχουσ άνέλκει, ίσάζουσ , "ν άεικεα παισίν άροιτο μισθόν.

τοιαύτα εστί τά ΤΙριάπεια, υπό τίνων δε ίθυφάλΧια Χεγόμενα,

ταυτί

ου βέβηλος, ω τεΧεταΙ τού νέου Λιονύσου, καηώ δ' εξ εύεργεσίης 3 ώργιασ μένος ήκω.

Ιί ιηα7 ^Θ ^^^βίΐ Λ^ Ηθρηαβδίίοη'δ Εηοηίι•ί<1ίοη 4 οοιηρίθίββ ίΐιβ ίιίρίβί ίηηβ, — ■

όδεύων Πελουσιακον κνεφαΐος πάρα τέλμα.

6τ. Ηβπηαηη 5 ^ΐδίΐν οοιηρίαίηδ ίηαί Ώίοηγδίιΐδ'8 τνοτοΐδ ηανβ οββη Ιθίί \νίίηοιιί Θχρίαηαίίοη θ}/- Ιιίδ οάίίοΓδ αηά οοηιηίΘη- ίαίοΓδ ; 1>ιιί ηβ Ιπηίδοΐί <1οθ8 ηοί αρρβ&Γ ίο ηανβ δυοοββάβά ίη ηίίίίη£ ίηβ Γβαΐ δθηββ οί ίηβ ραδδ᧕β ΐη οριβδίίοη. Η θ οΐ^βοίβ ίο ίΐιβ Γβα(1ίη£ προσωδικούς, ίηδίβαά οί \νηίο1ι Ιιβ ρΓοροδβδ προσοδιακούς, ίηοιι^η ηβ Ϊ8 ίηβη οΗΐ§6(1 ίο αοΐά " βί ηηίδ ΟΓθάαί, νβΓ8ΐΐ8, ηυαίβδ Ώίοηγδίιΐδ οοπιροδαίί, α ηηο^παιη (3τ86- οοηιηι ίαοίοδ β88β ? δοΐιΐδ 18 ηιιί ιιΐΐϊιιιιιβ βδί ίβιτί ροίβδί ; <1ηο ρήοΐ'θδ ρΐαηβ βίαικίί βί βΐιιηιοβδ δπηί." Βιιί ΐδ ΐί ίηαροδδΛΙθ ίο ιη&ΐίθ 86Π8Θ οί ίηο ρ&δδα^β αβ ίί δίβ,ηόΐδ, Ιίββρίη^ ίηβ Μδ. Γβαάΐη^ προσωδικούς ? Ιί ίδ οητίουδ, &δ Ιιαδ 1)θθη οβδβΐ'νβά. 1)γ Μγ. Ε. Μ. (χθΜείΓί,6 ίηαί ίΐιβ Ιίηββ ηυοίβά1 1>γ ϋίοηγδίαδ ίη ίηβ δβοοηοΐ ρΐαοβ, αηΛ αίδο £ΐνβη 1>ν Ηβρίιαβδίίοη, αΓβ ίη Γθ&ΐΐί^ προσωδικοί, ί. θ. αβββηίααΐ, ίΐηοΐ αίδο τετράμετροι, ίη οίηβΓ λνοΓοΙδ, πολιτικοί, ίη ίΐιβ δβηδβ \ν1ιίοη \νβ βΐιαίΐ βχρίαίη ίη ίηβ δβηιιβΐ, αηά ίηβ ηιιβδίίοη αηδβδ : α!ί<1 Ώίοη γδίη8 ίηίβηοΐ ηίδ ίΓαηδροδίίίοη οί ίΐΐθ ΗοηΐθΓίο \νοΓοίδ ίο οο βοηδίά'θΓβά' &8 ίηβ δαιηβ Μηά οί αβββηίβαΐ ηιβίΐ'β ? Ιί ίδ ίπιβ ίΐιαί ίΐιβη οη1γ ίηβ δβοοηά Ιίηβ ηιί^ηί οθ §Γαηίβά ίο οο ίο α ββΓίαίη βχίβηί

3 Τΐιβ Μ88. ο£ ϋίοηγδίιΐ8 τβαά ΐργασίηί, βαί Ηθρίιαθδίϊοη 1ια8 «ίίβργεσίηϊ.

4 8ββ 8ο1ιϋίβι-'8 αηιΐ 8γ11)ΐιι•^'8 ηοίβδ οη Λβ ραδδα^β. 9 Εΐβπι. ϋοοίτ. πιβίΓ., ρ. 577.

6 0απιΙ)ΐ•κΙ§6 (Νβντ) ^01^^ηα1 οίΡΜίοΙο^, 1869, ρ. 160.

ΡΚΟΡΕΟΟΜΕΝΑ. ϋ£

Ιίΐίβ α στίχος πολιτικός, οηΐ ρβιΊιαρβ Ώίοηγβίηδ ίΓαηβροδβά ίηβ ■ννοΓ^β 8οηιβν7ηα.ί οίηηΐδίΐν, ογ βνβη ίηβ δοηοβδ ηιαγ οβ αί ίααΐί. Αϊ αΐΐ βνβηίδ ίηβ ητδί Ιίηβ οη^ηί ίο οβ

άλλ' έχον ώστε τάλαντ αληθής γυνή χερνήτις> αηά ίηβ ίηΐΓά,

ισάζουσ', ίνα άροιτο μισθον παισιν άεικ,εα πιαΜη»• οί οοηΓδβ άεικέα ίπ8γ11αΙ>ίο = ακεα.

ΎΉιαίβνβΓ ιηα,γ οβ οπγ ηΐίίηιαίβ ^ιά^ηιβηί οη ΐΐιίβ άίίηοιιΐί ραδδα^β, Ι νβηίηΐ'β ίο ο,δδβΓί ίΐιαί ΙΜοηγδίηβ οοηοβίνβά ίηβ ροδδίοίΐίίγ οί \ντίίί秕 αοοβηίηαΐ νβΓδβ, ίΐιοη^η Ι αιη ίατ ίτοτη ιηαίηί&ίηίη^ ίΐιαί δηοη νβΓδβ νναδ αοίηαΐΐγ ρΓαοίίδβεΙ ίο αηγ θχίβηί άιιπη^ ηίδ ο\νη ίίιηβ. Ιη ίαοί, ίΐιίδ οοιιΐά ηοί οβ άοηβ βηοοβδδίηΐΐγ χιηίϋ 9,11 1α\78 οί ηηαηίίίγ ηαβί οββη ίοΓ^οίίβη 1>ν ίΐιβ ηηίαίοΓβά. βατδ οί ίΐιβ ηαίίοη. ΛΎηβη, ίηβΓβίοΓβ, αΐκΐ αοοβηί δηρβΓδοοΙθ ηηαηίίί γ ? Ιη α ηιοδί ίηίβΓβδίίη^ ραρβΓ Γβαεί ογ Μγ. Μιιπγο οβίοΓβ ίηβ ΟαιηοΓίά^β Ρηίΐοβορηίοαΐ δοοίβίγ,7 ίί 18, Ι ηιαγ 8αγ, οοηοΐαδίνβΐγ βηοΛνη ΐηαί ίηβ Εαίίη Ιαη^ηα^β Ιοδί ίίβ ηιιαηίίίγ ίη ίηβ οοαΓδβ οί ίΐιβ ίΙιΪΓαΙ οβηίηΓ γ, αηά ίηβ ίηιίη οί ίΐιίδ αδδβΓίίοη 18 βοπίθ οηί ογ ίηβ ηιοδί οΐβοίδίνβ ρΓοοίδ : Μγ. ΜυηΓο ϊδ, Ι οβίίβνβ, η§ηί ίη α(Μίη£, " ίΐιαί αοοηί ίηβ δαηιβ ίίηΐΘ, ογ δοοη αίίβΓ, ίηβ δαηιβ δίΓαη^β οηαη^β οαπιβ ονβΓ ίΐιβ Θτββίί Ιαη^αα^β ; ίί Ιίΐίβλνίδβ βοηχρίβίβΐγ Ιοδί ίίβ ηιιαηίίίγ." Το\ναΓά8 ίΐιβ βηά οί ίηβ δβοοηοΐ οβηίιΐΓγ ίηβ δορηίδί Ρααβαηίαδ 8 νναβ οίαηιβοί ίοΓ ηιίχίη^ ηρ ςηαηίίίγ αηά αοοβηί : ώς Καππαδόκαις ξύνηθες ξυγκρούων μεν τα, σύμφωνα των στοιχείων, σνστελλων δε τα μηκυνόμενα καϊ μηκύνων τά βραχέα, όθεν εκάλουν αύτον οί πολλοί"* μά^ειρον πολυτελή όψα πονηρώς άρτύοντα. Α ρίίγ Ιίβ οίκΐ ηοί Ιίνβ α οβηίητγ ΙαίβΓ, \ν1ιβη ηο ννοαΜ βοαι-οοίγ ηανβ οββη οίαηιβοί ίοΓ ίηίδ άβίβοί ! Ιη ίηβ ίοιίΓίη οβηίιΐΓγ, Θτβ^οΓγ Ναζίαηζβηβ παεκίβ, αβ ν7β βη<1, ίαιηϋίο αϋηιβίβΓδ οαίαΐ. ίη ίΐιβ ίοΐΐονηη^ πιαηηβΓ, —

ϊν εν φωτϊ τα πάντα καϊ την άστατον νλην στησης, μορφών τόν κόσμον,

1 Τπιτίδαοίίοηδ οί ίΐιο ΟατηΙιπΌΙ^β Ρΐιϊΐ. 8οο., τοί. χ., ρατί; ίί.

8 ΡΗϋο§ίι•ίΐίΛΐ8 νϊ*. 8ορ1ι. 2, 13, φΐοίειΐ 1)γ Μυ11;ιο1ι, ϋΓαπιπι., ρ. 71.

9 Τΐώ 6χρι•(;88ίοιι ε1ιο\ν8 Λαΐ 6ν6η Ιΐιο ιηαΐΐίία^ ρο856850(1 ίΐιεα ηϊοο βαΓ8.

ίν ΡΚΟΚΕΟΟΜΕΝΑ.

ογ Ιίΐεβ ΐηίβ,

δ? νουν φωτός φωτισας

λόγω τε καϊ σοφία.

Αοοηί ίηβ δαιηβ ίίπιβ Αροΐΐίηαηαδ ο£ ΑΙβχαηόΐΓία ίβ δ&ίά ίο ηανβ \ντίίίβη η^ηιηδ οη ίηβ ΥίΓ§•ΐη [οίκοι της Θεοτόκου) ίη αβββηίααΐ νβΓδβδ.10 Μηΐΐαβη ηιβηίίοηδ αίδο11 αοββηίηαΐ ηβχα- πιβίβΓδ, ρΓΟΟαοΙ^ ο£ ίΗβ δίχίη οβηίηΓγ.

Ιί αρρβαΓδ, ίηβΓβίοΓβ, ίηαί ίηβ ροβηΐδ \ντίίίβη ίη ίΐιβ αηβίβηί α_ηαηίίίαίίνβ ηιβίΓβδ, α£ίβΓ ίηβ ίοιίΓίη ββηίηΓ^, βαη οη1}τ οβ εοη- βίάθΓβά αδ ίηιίίαίίοηδ ο£ βΐαδδίοαΐ ροβίΓ^- ηιαάβ ίη οοη£οπηίίγ ■νήίη Γΐιΐθδ ΐαιι^ηί ίη ίηβ δβηοοίδ \νηβΓβ ^Γαηιηιαίίοαΐ ίΓαάίίίοη \ναδ Ιίβρί πρ : ίη οίαβΓ νοΓ<1δ, Ο,αίηίιΐδ 8πιγΓη8βηδ αηά Α^α- ΐαίαβ δηοιιΐά οβ _]η(1§6(1 ο γ βχαοίΙγ ίηβ βαηιβ δίαηάαΓ(1 α8 ίηβΐΓ ιηοάβπι ηναί Ρηίΐίρροδ Ιοαηηη,12 ο£ τνηοδβ οοιηραηΥ ίηβγ ηββά ηοί 1>θ αδηαηιβοΐ. Βηί πιθγθ ίηιίίαίίοη ο£ δοηιβίηίη» οΐβαά πηίδΐ α1\ναγδ, δοοηβΓ ογ ΙαίβΓ, £ΐνβ ν?αγ ίο ίηβ Ιίνίη^ ; £ογ \νίίη ίΓηίη ηαβ ίί οββη οοδβΓνβά, "ηιΐΓ άβΓ Ιβοβηαΐβ ηαί Γββηί." Αηά βο ίί ηαρρβηδ ηβΓβ : ίη ίΐιβ βηά ίηβ αβββηίηαΐ δγδίβηι βηίΐΓθΐΥ δηρβΓδβάβδ ίηβ αΓίίίίοίαΙ ίηιίίαίίοη ο£ ίηβ αηβίβηίδ, αηά ίηβ στίχος ποΧίτικος, \\άίη ίίδ η£ίββη δ^ΐΐαοΐβδ, οββοιηβδ δο ηπη1γ βδίαοΐίδηβα!. ΐΐιαί ίί ηβηοβ£θΓίη ηιαίηίαίηδ ίίδ ρΐαββ ίη (τγθθΙς ροβίΓ^.

Ιη ΟΓάβΓ ίο ηηοίβΓδίαηά. ίηβ αδββη(ΐ6ηογ ίηηδ £αίηβ(1 1>γ ίηβ ρηηοίρΐβ ο£ νιιΙ^αΓ ογ ρορηΙαΓ νβΓδίηοαίίοη ονβΓ ίηβ ηιβίΓβδ ο£ ίηβ βάαβαίβά, ίί οββοπιβδ ηβοβδδαΓγ ίο ^Ιαηββ αϊ ίηβ βοη- (ϋίίοη ο£ ίηβ βτββίί; Ιαη^πα^β ίη ίηβ ηιίοΐαΐβ α^βδ.13

Ιη βρβαΐάη^ ο£ ΙαίβΓ Οτββίί, ίί ίδ ααΐνίδαοΐβ ίο (Ιίνίάβ ίηβ \νηο1β δνώ]οοί ίηίο ίηΓββ άίδίίηοί ρβηοάδ. Τηβ ηΓδί ρβηοά βχίβηάδ £γοπι ίηβ οβ^ίηηίη^ ο£ οπγ θΓα ίο ίηβ ίίηιβ ο£ ίηβ Ιοοηοοίαδίδ, αηαΐ άαηη£ ίί ίηβ Ιαη^ηα^β £Γαάηα11γ, γβί 8ί&αάϊ[γ αάναηοβδ ίη άβοαγ, ίηβ οβδί τνΐ'ίίθΓδ δίίΐΐ οΐίη^ίη^ ίο ίηβ οΜ £ογπι8, ίηοη^Κ τβαΐ 1ί£β αηά νίίαϋίΥ ηανβ Ιοη^ βίηββ

10 Μτιΐΐαοΐι, Οοηϊβοίαη. Β7Ζ., ρ. 28.

11 Οι-απιτη., ρ. 72.

12 8θθ Φιλολογικά πάρεργα Φιλίππου Ιωάννου Θετταλομάγνητοί, διδακτοροί των επιστημών κα\ καθηγητού της φιλοσοφίας 4ν τψ ΐ\\ηνικω πανεπιστημιω Αθηνών. ΥΙροσφωνηθεντα τω" αδελφοί αυτοΐι Λημητρίω Ί. τψ Γυλ^. Άθηνησι, τύποι* Χ. Νικολαίδου Φιλαοελφεω5. 1865. ιβ' αικί 441 ρρ.

13 Τΐιβ 1)θ8ί οΐΐϊβι-ναίίοηδ οη ίηίβ δυ^βοί Λνϊΐΐ 1)β ίΌιιηά ίη 8ρ. Ζαπιρείίοδ'δ Μ'ΟΓίε Βυζαντινά! μελίται (Αίΐιβηδ, 1857), ϊη Λβ οηαρίβΓ εηίϋΐεά γλώσσης περιπέτειαι, ρρ. 574-682.

ΡΙΙΟΚΕΟΟΜΕΝΑ. ν

(ΙθδθΓίθά ίηθίη. Τηβ δβοοηά ρβηοά Ββ^ίηδ \νίίη ίη© οοηι- ηιοίίοηδ οί ίη© Ιοοηοοίαδίδ (ο. 720), αηά Ιβαάίη^ ίπΓοιι^η ίηβ ίΐηΐΘ οί Ρηοίίηδ (| 891), τνηβη α άβοΐάβά οηα,η^β ίδ ρβΓοβίνβά, βικίδ λνίίη ίηβ βδίαοΐίδΐιπίθηί οί ίηβ Εαίίη ΕηιρΪΓΘ αί Οοη- δίαηίίηορίβ (1204-1261). Γ>αη秕 ίηίδ ίΐηΐθ ίηβ νπΙ^αΓ Ιαη- £ΐια£β £αΐηδ ϊη ηππηβδδ αηά δίΓβη^ίη, ο,ηά αί ίηβ βηά οί ίΐιίδ ρβηοαΐ ΐί η&δ αίΓβαάγ οββοηιβ α Γββο^ηίζβά ρο\νβΓ 1>οίη αί ΟοιίΓί αηά \νίίη ίηβ ρβορίβ. Τΐιΐδ ροννβΓ ηιαίίβδ ίΐββίί" βδρβ- οίαΐΐγ ίβΐί ίη ίΐιβ οοηίίηβηί οί Ογθθοθ αηά ίη ΐηβ ίδίαηάδ, άπηη^ ίηβ οοηίίηααηοβ οί ίηβ ΕΓβηβη αηά Ιίαΐίαη ρπηβί- ραΐίίίβδ, τνηίΐθ, αίίβΓ ίηβ άο\νηία11 οί ίΚβ Ι/αίίη Εωρπ-β, α Γβαβ- ίίοηαΓγ ηιονβηιβηί δβίδ ίη αί Οοηδίαηίίηορίβ ίη ίανοιίΓ οί ίηβ οΐά ΙίίβΓαίαΓβ αηά Ιαη^αα^β, α ηιονβηιβηί οβηβίίοίαΐ ίη ίίδβΐί — ίοΓ ΛτηβΓθ "ννοηΐά ίηβ θτββίί δβηοΙαΓδ ηανβ οββη \νίίηοηί ίΐ, \^ηο, ίη ίηβ 15ίη αηά 16ίη οβηίαΓίβδ \νβΓ6 ίο βηΐί^ΐιίβη ίηβ ΛΥβδί ? — οηί ηίίβΓίγ αοοΓίίνβ, 80 ίαΓ αβ ίίδ ηιοΓθ ίηπηβάίαίβ ίηηηβηββ ηροη ίηβ ΟτΓββΙί ηαίίοη \?αδ βοηββΓηβά. ΤηβΓβ βαη οβ ηο άοηοί ίηαί ίηβ οοιηηιοη 1αη£ηα£β \ναδ 1αΓ§β1ν δρο&βη, βνβη αί ίηβ Βνζαηίίηβ ΟοπγΙ;, άαηη» ίηβ Ιαδί ί\νο ββηίαηβδ οί ίηβ ΕηιρΪΓΘ : ε ίαβί δηίηβίβηίΐν ρΓονβά 1>γ ίηβ δαίίπο ίηνββ- ΐίνβδ οί Μαζαπδ 14 α^αίηδί βοπΓίίβΓδ ηοίοηοηδ £ογ ίηβοΓΓββί Ιαη^ηα^β, αηά 1>ν ίηβ ηβ^ΐβοίβά αηά δίονβηΐν δίγΐβ οί ίηβ Ιαδί \ντίίβΓδ, βδρββίαΐΐν ΡηΓαηζβδ αηά ϋηβαβ. Τηίδ ίβηάβηβγ οί ΓθνβΓίίη£ ίο ίηβ αηβίβηί ίοΓηΐδ ^αδ, οί οοηΓδθ, άθρηνβά οί ίίδ Ββδί δηρροΓί 1>7 ΐηβ οαρίηΓβ οί Οοηδίαηίίηορίθ ογ ΐηβ ΤηΛβ (1453), αηά ογ ΐηβ δηοδθ^ιίΘηί βί^Ηΐ; οί πιοδί Ιθ&Γηβά θτθβΐίδ ίο ίηβ οοηηίΓΐβδ οί ίηβ "\ν"βδί. Ι δαγ οί ίίδ οβδί δπρροτί : οηί ίηβΓβ δίίΐΐ Γβηιαίηθ(1 ίηβ οΙβΓ^γ, αηά ίηαηΐίδ ίο ίηβ ΤαΓίίίδη οοηηηβΓΟΓ, ίηβ οΓ^αηίζαίίοη οί ίηβ ο\βτ§γ, βνβη ηηάθΓ ΤηΛίδη τηΐβ, Γβηιαίηβά οη νοΓγ ηιηοη ΐΗθ δ&ηιβ ίοοίίη^ αδ οβίοΓθ. Βυί α ίίηΐΘ αρρθ&Γβά -ννηβη βνβη ίηβ οΙβΓ^γ δα\ν ίΚβηίδθΙνθδ οοϋ^βΛ ίο οοηαβδοβηίΐ ίο "ννηίβ ϊη ίηβ δημοτική γλωσσά,15 αηά ίηίδ βροοη ηια^- 1)6 άαίοά ίτοηι ίηθ δβοοηόΐ Ιιαίί οί ίηβ 17ίη οβηίηΓ^.

11 ΡιιΜϊδΙιοά Ι37 ΕΠΐδδβη ϊη ίΐιο ΓοιιτΛ νοίιιπίθ οί ϋδ " ΑηδΙΛίβη " (1860).

15 Ιί ηΐίΐγ 1)0 οοδοι-νοα! ΐϊιαΐ ίΐιϊδ Μ'αδ ιηαίη1γ (Ιαε ίο ίΐιβ ηοο6δδϊίγ ίη -ννΐιίοΐα ίΐιο ΟγοθΙι ο1ογ§υ δα\ν ίΐιοιηδείνοβ ρΐαοοα! ίο οοαηίοΓαοί ίΐιο εικΙοανοαΓδ οί ίΐιο Εοιηίδΐι πιϊδδΐοηΒΓίεδ ίο ςαϊη ίΐιο αάίιΟΓοηοο οί ίΐιο ιηα1ίϊίιχ(1ο 1>γ ίΓαοίδ \νΓΐίίοη ίη ίΐιβ νπΙ^&Γ ίοη<τ\ΐϋ.

VI

ΡΕΟΣΕΟΟΜΕΝΑ.

ΤΗ8 ίίηΐθ οί Ρηοίίπδ ηαδ οίτβαάγ ϊ»θθπ πι3,γ1£Θ(1 &8 α ίαπιΐη^- ροίηί ίη ίηβ ηίδίοι-γ ο£ ΐΐιβ Οτββίί Ιαη^αα^β. ΤΙηΐίΙ ίηοη ννβ ηι&ν ρΓβδίιπίθ ίηαί αηοίβηί ΘτθθΙς: ν&δ δίίΠ ίο α οβΓί&ίη βχίβηί α 1ΐνΐιΐ£ Ιαη^ιια^β, αη<1 ίηα,ί α οαιιοη οί οοιτθοίηβδδ Έν&8 αίπιβά αί θνειι ίη ίηβ δροΐιβη αηά ηοί οηΐν ίη ίηβ τνι-ίίίβη Ιαη^η&^β ; βαί αίίβι• ΐΗΪ8 ίίιηβ ίί οαηηοί οβ άβηίβά ίηαί ΐΐιβ αηοίβηί Ιαη- §η&§β Ϊ8 ίο ίηβ £Γβαΐ οηΐΐί ο£ ίηβ ηαίίοη ά άβαά Ιαη^ιια^β ; ίί \να8 ίηβη ίηαί ίηβ Ιαη^αα^β οί" ηΐδίοήβαΐ Γβιηίηίδββηββδ αηά ίι•αάίίίοη8, οί" Γβΐί^ίοη αηοΐ οί αοβίι-αβί ίηοιι^ηί, ίηβ 1αη§υα£β οί ηίδίοιτ αη<1 δβηοΐαΐ'δηίρ, οί δβίβηββ ίη £βηβΓα1, ββοοηιβδ 8βραΓαίβο1 ίι-οιη ίηβ δρβββη οί ίηβ ηοαδβ αηεΐ οί ίηβ ιηαι-ΐίβΐ.16

Αδ α δρβοίηιβη οί ίΐιβ Ιαη^ιια^β οί ίηίδ ρβήοά Ι (ριοίβ α ροριιίαΐ' άίίίγ, ίη ίΐΌβηαίβ ι-ηνίηιη, ίηου^η ίί ίδ βνβη 80ΐη6\νηαί αηίβιΐοΓ ίο Ιηβ ίίηιβ οί Ρηοίίηβ : π —

άκουσον, κυρ Οικονόμε, τον Γυββριν τι σου λεγβί. αν μου δώστ}ς την Χανίάναν, ΜητροπόΧιτην σε ποίσω, Νβοκαισάρβιαν σου δώσω.

Ταΐ8 Ϊ8 ίο &11 ίηίβηίδ £βηηίηβ ' Β,οηιαίβ,' αΙίΟθΓίη^ ίτοπι ίί οηΐγ ίη ίηβ ιΐ8Θ οί ίηβ ίιιίιΐΓβ, οηί ίί ίδ ίαβηίίβαΐ \νάίη ίηβ Ιαη^ηα^β οί ίηβ βαιίίβδί "ννοΓίίδ οί ' Ε,οηιαίο ' ΙίίθΓαίπΓβ, δρββίηιβηδ οί τνηίβη &τθ ραΙ)1ίδηθ(1 ίη ίηβ ρι-βδβηί νοίπηιβ.18

Νογ ίδ ίί Ιοη^ αίίβΓ ίηίδ ίηαί ίηβ στίχος ττοΧιτικος £&ίηδ αη αβί^ηο^ΐβά^βά ροβίίίοη ίη (ατββκ ΙίίβΓαίηι-β, βνβη ίη ίηβ "νντίίίη^δ οί ίηβ ΙβαΓηβά.19 Ιη ίηβ βίβνβηίη οβηίηΓγ ίηβ

16 Τνοπίδ οί Ζαπιρείίοδ, 1.1. ρ. 625.

17 Ζαηιρείίοδ, ρ. 633.

19 Αηηα Οοηιηεηα ηίθηίίοηδ δοη^δ οί ΐΐιβ ρβορίβ ίη ίηβ εοηιηιοη 1αη§υα£6, 1>ηί ίηβγ ατε ηοί ίη ιηείΓβ αδ 8ηβ £Ϊνβδ ίηβπι, ίαου^η ίπεγ εαη οο βαεϊΐγ ρηί ίηίο α πιείΐΊεαΙ ίοπη : το σάββατον τη$ Τυρινης χαίρ^ί [τεζά θ? να χαρ^~\ Άλίξι*, ΐϊπα (νόησΐί τι) (?), Καϊ τ)]ν δευτίραν τι) πρωί -γίράκιν μου [Καΐ την οΊυτέραν τί> πρωί, -γεράκι, 4νόησίί το]. Αηά ίΐ^αίη α Ηηβ τνηΐοη ίδ οΐθίΐΐ'ΐγ ίτοοίιαΐο : άπο την Αίστραν «ίϊ Γολόην κάλον απΚηκτον, Κομνηνέ" [τβαά απ' την Αίστραν (1$ ΓοΧάηρ κάΚον &π\ηκτον, Κομνηνέ]. 8οβ 6ία!οί, Ε'ίηάβδ 8ηΓ Ια ΙίίίθΓαίηΓβ ^Γβο^ηβ πιοάεΓηβ, ρ. 355.

19 Ιί βηοιιΐά 1>θ οοβθΓνβιΙ Ιηαί ίηΐδ ηαηιβ ίη α ^(Ιθγ δβηκβ άβηοίεβ αΐΐ ίΐιοδβ Ιείικίβ οί ηιείΐ'6 ίη \νηίοη ίηβ αβββηί Ϊ8 ίηβ Γη1ϊη§ ρΓΐηοϊρΙβ αηά ηιιαηίϊίγ άϊδρβηδβά "ννίΐΐι ; ΐηιί ηιοΓβ εοηιηιοηΐγ ίηβ ηαηιβ άοηοίβδ ίηβ ηίίββη-8)Ί1αο1β-νβι•8β ίη ίαηιοίβ τηγίηιη, ίβίΓαηα. ίαηιο. εαίαΐ., οί \νηίεη ίηβ ίοΠο^ίη^ ιηαγ ϋβ ίαΐίεη αδ δρεβίηιεηδ. Αηείεηί ΟΓβεΙί (Απδί. ΡΙαί. 288) ίη α Ηηβ -ννηεΓβ ο,ηαηίίίγ αηά αεεβηί εοίηείάβ : —

ά>5 ήδομαι καϊ τέρπομαι καϊ βούλομαι χορεΰσαι,

ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. νϋ

ραίιί&Γοη Μίοηαθί Οβπιΐ&ηιιβ (1059), ίη α ηυαπβΐ τνίίη ίη© ΕπιρθΓΟΓ Ιδ&αο Οοπιηβηηδ, ΐηΓβαίβηδ ηίηι Λνΐίη α ρΓονβΛίαΙ θχρΓθδδΐοη, \ν1ιίοη Ϊ3 αί ίηβ δαηιβ ϋπαβ α ροΐΐίίοαΐ Ππθ : —

εγώ σε, φούρνε, έκτισα • εγώ να σε γαΧάσω. 20 Τηίδ δηοτνδ ηο\ν ροριιΙαΓ ίη© ηβ^ ηιβίΓβ \ναδ αίΓβαά^. Βυΐ βνβη οβίοΓβ ίηίδ ΐί ηα(1 οββη ηδβά ίη ΗίθΓαίιΐΓθ, αη<1 δί^ηίη- οαηί1γ βηοα^η ογ αη &(1νβΓ83χγ οί Ρηοΐίιΐδ, α ηιαη \^ηο ηαά α "Ββηΐ ίη ίηβ άΐΓθοίίοη οί ροραΙα,Γ ΐαδίθ, 8γιη8οη Μβί&ρηΓαδίβδ.21 Ζαπιρθίίοδ (ρ. 639) \νΐΌη^1γ (ριοίβδ ίηβ ίο11ο\νί秕 Ηηβδ αδ α βρβοΐηίθη οί ηίδ νβΓδίηοαίίοη, οηί, &δ ίηογ ατβ αί αΐΐ θνβηίδ οί ίϊΐθ δατηβ ρβΓίοά, ίηογ νιαγ αίδο οβ ΓβρβαίβοΙ Ιιθγθ : 22 —

άναΧογίζου, ταπεινή ψνχή μου παναθΧια, βήμα το φρικωδεστατον κρίσεως της μεγάλης • γυμνή γαρ μέλλεις ΐστασθαι καϊ τετ ραχηλισ μένη διδόναι λόγον υπέρ ων επράξαμεν εν βιω, εϊτ αγαθών, εϊτε κακών, άδικων ή δίκαιων.

Τηβ ηαπιβ στίχος πολιτικός άοβδ ηοί, ηο\νβνβΓ, αρροατ οβίοΓβ ίηβ ηιίάάΐβ οί ίηβ βίονβηΐη οθηίαΓγ, αοοηί \νηίοη ΐίηιβ Μίοηαβί ΡδβΠηδ λνΓοίβ ηίδ ραηιρηΓαδΐδ οί ίηβ Οαηίίοηηι Οαηίίοοπιηι, \νηίοη οοηοΐααΐβδ \νίίη ίηβ ίο11ο\νί秕 τνΌΓοΙδ : —

ημείς δε το επίταγμα το σον, ώ στεφηφόρε, άναπληρώσαι θελοντες ως δούλοι του σου κράτους, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ2 εφράσαμεν, ως δυνατόν, ΕΝ 2ΤΙΧΟΙ2 23 την τών ασμάτων δύναμιν, εξήγησιν και γνώσιν.

ογ 3, Ιίηβ τνηϊβη ίδ οη1γ ς[ταηη<;ϊΐ3.ί;ϊνθ :

εϊ μοι γένοιτο τταρθΐνος καλή τε καϊ τε'ρεινα. δρββίπιβηδ οί ηιοάβΓη (ΪΓββΙί νβΓδβ πιαγ 1)β ΐ^βη αί ΓαηάΌπι ίτοτη ίΐιβ ροβηΐ3 ριιΙ)1Ϊ8ΐιβά. ϊη ίηβ ρΓβδβηί βοΐΐββίϊοη. Αδ αη ίηδίαηββ οί ίηβ εαπιβ ηιβίΓβ ϊη ίηβ Εη§1ίδη 1αη»ιΐίΐ^6, Ι Γβρβειί ΙιβΓβ, αίίβΓ οίηβΓδ, ίηβ ττβΐΐ-ίαιολνη Ιίηβ :

Α βαρί&ίη οοΐαΐ οί Ηαΐίίαχ "ννηο Ιΐνβά ϊη οοηηίτν ηυαΓίβΓδ. Μογθ αΐ>οηί ίηβ οπ£ΐη οί ίηίδ ηιβίΓβ "ννϋΐ Οβ εαΐά ΰβίοτν.

20 ΟβάΓβηηδ II. 643, Βοηη.

21 8ββ ίηβ αΓίίβΙβ ϊη ίηβ Βϊβίίοη&ΓΥ οί ΟΓββΙί &ηά Εοπιαη οϊο^ΐ'ίίρηΥ, III. 953 83. Ηβηπβηδβη, " ΙΙεοβΓ άϊβ ροΐ. νβΓδβ," ρ. 97.

22 Οοηί. Βοϊδδοηαάβ, Αηββ(1. 4,442 δς.

23 ^αοίβ(^ ίΓοτη Βιιοαη<ϊβ ογ ΕΙΙΐδδβη Ό πρεσβυς ΊΐΓπ-ότψ (Εβφζϊ^, 1846), ρ. 15. Το ίηίδ Ι •ϊνοα1(1 α<Μ ίΐιβ τνοηΐδ οί αη αηοηγηιοηδ Ιβχΐβο^ΓαρηβΓ ϊη Βοίδ- δοηαάβ'δ Αηββά. 4, 367: —

ον μην δε Υράψομει/ άπλώϊ τά$ λε'|ευ δι'χα στίχων, αλλά καϊ ίναρμόνιον σαφώς ορθογραφήσω, (1$ δεκαπε')/τε συλ\αβα$ τ'ον στίχον περιπλε'ξα). Μηΐΐαβη, ρταβί. ϋβηι. Ζβηϊ ρ. χΐνΐ, κρβαΐίδ οί ΡααΚεα α§ ίηβ οΜβδί τντίίβΓ ϊη ροΐίίϊοαΐ

VIII

ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

ΛΛ^ΐΐΙα γθ§&γ(1 ίο ΐηθ ηατηβ πολιτικός, ίί τηα,γ 1>θ αδδβι-ίβα!. Ιηαί ίηίδ ηΐΘ&ηδ ηοίηϊη» θΐδβ οιιΐ; κοινός, δημώδης, 'ίηβ οοηιηιοη πίθίΓθ, ίηβ ιηβίΓθ Π8β(1 ον ίηβ ρβορίβ.' Εογ ΐηίδ ηΐθαηΐη§ ο£ ΐη© \70Γ(1 ΐΐιβ ΓβαάβΓ \\ά11 βηά ιηαην ραδδ&»βδ φΐοίβεΐ ογ ϋιί- οαη^β, ίη ίηβ " 01θ88&ηηιη πιβάίαβ βί ίηβηι&β £Γ&βοίίαίίδ ; " ηβηοβ οοπίθδ αίδο ίηβ πδθ ο£ ίηβ •\νοΓ(1 πολιτική, ίη ίηβ δβηδβ οι ηιβτβίήζ,24, αηά ίο ίηίδ απ αΐΐιΐδίοη ίδ πιαάβ ογ Τζβίζβδ, \νηο ρΓθβχθά δοπιβ φΐαηίίίαίίνβ ίαηιΙ>ίο Ιίηβδ Ιο ηίδ Οηΐΐίαάΐδ, Ά ροθΐη \*τίίίβη ίη ροΐίίίβαΐ ηιβίΓβ, Αδ ίϊιβδβ Ιΐηβδ αΓβ νβΓγ βηαΓαοίβηδίίο οί ίηβ δίαίβ ο£ 1βαι•ηίη§ αϊ Τζβίζβδ'β ίίπιβ (ο. 1160), Ι \π11 αάά ίηβηι ηβΓβ :25—

Ή βίβλος άλφα Τζετζικών πονημάτων μούσης φέρουσα μέτρα της άγυρτίδος,26 ή την ποδών ευρυθμον ου τηρεί βάσιν, πάσας δε μισεί δίχρονους και τρίχρονους, κανών δε τέχνης ουδαμώς αύτη φίλος, καίτοι <γάρ αν τις τεχνικω γράφοι μέτρω πόδας τε τηροΐ πανταχού καϊ δίχρονους καϊ πάντα λεπτώς, ως χρεών, άποξέοι, ϊσων δοκούντων τεχνικών καϊ βαρβάρων, μάλλον δε πολλού βαρβάρων τιμωμένων, καϊ των άτέχνων ως σοφών κροτουμένων, καϊ ταύτα ποίοις ; τοις δοκούσι πανσοφοις. ούτω το καλόν εξαπέπτη τού βίου, ούτω κατεκράτησεν ή χυδαιοτης.27

πιβίτβ "αηί βΪΓβα αηηηιη 1050 ροδί ΟΙιγ. η. Οαηίίοί βαηίϊοοπιπι ραταρηι-αδίη βοηίββίί, ηί ϊρδΟ άϊβίί (V απλουστίραις λε'ξεσί καϊ καθημαξευμεναις ;" βηί 811Γβ1γ ίηίδ 13 Ά ηπδίαΐίβ, α§ ϋηβαη^β, Οίοδδ., ρ. 1196, αδβήοεδ ίΐαβ βαιηβ Ιίηβδ ίο Μίοηαβί Ρδβΐΐιΐδ, αηά ϊη οίΙιβΓ ρί>δδα§βδ οί Ιιίδ ■ννοΛ ίηβ δαπιβ ϋηεαη^β αΐ^ηγδ αυοίεδ ίηβ " Ρατα- ρΐιπίδϊδ Οαηΐΐοί Οαηί." αδ α \νοΛ οί ΡδβΠηδ. ΤΙιθ ΟτΓεεΙί ίεχί ϋ&5 βεεη εοϋίβ<1 βγ ΜβιίΓδϊηδ Ι,υ§ά. Βαί. 1617. 8ββ Γαοπείηδ, ΒΛ1. Οτ. εά. Ηαιίεδ, 10, 54.

24 8βο ϋηεαη§β, 8.υ. αηά Ζαιηρείίοδ, ίη ίηε ηοίεδ ίο Ιιϊδ ννοΛ, ρ. πθ', η. 406. Οοηιρ. &1δθ ΚοΓαέ'δ "Ατακτα 2, 304, πολιτική είναι των παλαιών ή εταίρα (εοηΓίίδαηηε), ούτως ονομασθέΐσα, διότι, ως λε'γεί δ ποιητής (τίζ. δαείιίεΐίεδ, "ννίιοηι ΚοΓαέ'δ Π38 ρΓβνϊοαδΙγ αηοίβά), ουΟΐν ιστίκΐΐ είϊ ϊνα, δΐν ευχαριστείται ει$ 'ένα μόνον εραστών, άλΛ' ΐΐναι κοινή ει$ ολοι/ϊ τους πολίταί.

25 Τηβγ αΓβ αίδο §ίνεη \>γ Μυΐΐαοη, ρΓΒβί. Ζεηΐ, ρ. χΐνπ, αηά Ζαπιρβϋοε, ρ. 643, ίηοα^ΐι ίΐιβ οοργ οί ίΚβ Ι&ίίβΓ αΐιοαηάδ ίη ηιϊδρπηίβ.

26 μοΰσα αγυρτίς ίδ Ιΐιβ 8αηΐβ αδ μοΰσα πολιτική.

27 Ζ&ηιρθίΐοδ (ρ. 643) οαΐΐδ ίηβδβ Πηοδ στίχους αθλιότατους κα\ καθ' ημάς πολ- λφ κατωτέρους των χυδαίων του. Ιιβί ηδ 1)6 ]ηδί ίο ίηε ροοΓ ροβί : ίΐιβδβ ΐαηιοίο Ιΐηβδ αΓβ §οο(1, δο £οοο!, ϊηόΐβθά, ίηαί Ι άουβί ίί αηγ οηβ αηιοη^ ηίδ οοηίβηιροΓαΓΐβδ οοιιΜ ηανβ ρΓοάηοβά νβΓδβδ οί ίηβ δαηιο ηηαΐίίγ. Οη ίηβ οίηβτ ηαηά, Τζβίζβδ'β ηβχαπιβίβΓδ, ίη ίηβ ίΐιτββ ροβπΐδ, τα προ Όμηρου, τά Όμηρου, καϊ τα. μεθ' "Ομηρον, αΓβ αϋοπιίηαοΐβ.

ΡΕ,ΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. {χ

Οη ίηβδβ στίχοι πολιτικοί \νβ Ιιανβ αίβο αη ίηίβΓβδίίη^ ραδ- 8α£β ίη Ειΐδίαίηίαδ'δ ηοίβδ (παρεκβολαί) οη ΗοπιβΓ, Ιΐίαά Α, ρ. 11 : καϊ δηλούσι τοΰτο 28 φανερώς οι δημοτικοί στίχοι οι τό παλαιον μεν τροχαϊκώς ποδιζομενοι, καθ α καϊ Αισχύλος εν Πέρσαις δηλοΐ, άρτι δε πολιτικοί ονομαζόμενοι • μέτρον μεν <γαρ αύτοΐς πεντεκαίδεκα σνΧλαβαί. οι δε πολλοί και εις επτα- καίδεκα ή καϊ πλείονας αυτούς ποτέ παρεκτείνουσι συΧλαβας, αΐτινες, αϊ πλείους δηλαδή των πεντεκαίδεκα, ει μεν μετά συμ- φώνων Χαλοΰνται, γελώνται ώς άρρυθμοι και σκωπτονται ως πολύποδες • ει δε μόνοις εκφωνούνται καθαροΐς φωνηεσι, λαν- θάνον τό πολύπουν εχουσι τί} ταχεία συνεκφωνησει των φωνη- έντων, καϊ σώζεται 6 τροχαϊκός ρυθμός.-9 Γγοπι ίηβδβ \νοτ(ΐ8 ίί ταα,γ 1)θ βαίβΐγ ίηίβϊτβά1 ίηαί ίηβ ηαπιβ πολιτικός \ναδ βοπιραΓα- ίίνβΐγ τβββηί ίη ίίδ αρρίίβαίίοη ίο ίηβ δημοτικοί στίχοι ; \νηαί Εηδίαίηίιΐδ πιβαηδ ογ βοηδίά'βΐ'ίη^ ίηβ ροΐίίίβαΐ πιβίΓβ αδ α τηγίηπι ο£ αη οη^ίηαϋγ ίΓοβηαίο ηαίηΓβ, αρρβαΓδ Γγοπι ίηβ ΓθίβΓθηοβ ηβ πιακθδ ίο Αβδοηγίαδ, αηά αίδο ίτοηι α ραδδα^β ίη Ρΐαηηάοδ'δ ίΓβαίίδβ περί μέτρων (Βαβηηιαηη, Αηβοά. βτ. 2, 99), τνηβΓβ ίηβ αηίηοτ ηηοίβδ, αδ δρββίπιβηδ ο£ ροΐίίίβαΐ πιβίΓβ, ίηβ ίΓοβηαίο Ιίηβδ, Αβδβη. ΡβΓδαβ, 151 δη. : —

ώ βαθυζώνων άνασσα Περσίδων υπέρτατη, μητερ ή Έερξου <γεραια, χαίρε, Δαρείου ηυναι,

αηαΐ ίτοηι Ειιπρίαίθδ, Οτβδί. 725 : —

σιτγκατασκάπτοις αν ημάς• κοινά <γαρ τα των φίλων,

ίτοπι δορηοοίοδ, Οβά. Τ^γ., 1511, 1513 :—

ω πάτρας Θήβης ένοικοι, Χεύσσετ, Οιδίπους οδε. όστις ου ζηλω πολιτών καϊ τύχαις επιβλέπων.

Τηθδβ ίηδίαηββδ βαη οβ βαδίΐγ ίηβΓβαδβά : βββ Β,ίίδβηΐ, Οριΐδβ. 1, 292 δη., αηά Μηπγο, ίη ίηβ ραρβΓ ηαοίβά αί ίηβ οβ^ίηπίη» οί ίηβ ρΓβββηί ίηίΓοάαοίίοη, \ν1ιβΓβ ηβ δηο^β ίηαί ίί 18 αίδο ροδδίοΐθ ίο ρΓβδδ Ηοπιβηο ηβχαπιβίβΓβ ίηίο ροΐίίίβαΐ πιβίΓβ ! Βιιί αηοίηβτ ίαβί βαη οβ βΐίβίίβοί ίϊοπι Εηδίαίηίηβ'β \νοτοΐ8,

28 Ιηιιηοοίϊαίοΐγ Βείοπ; ΕηδίαΙηϊηδ δρεαίίδ οί ίΠβ συνίζηση οί 6&> ϊη ίΐιο Ηοτηοηο ίοπη Πηληϊάδίω, ίη Λνίποη ηο οοηΐβηαβ ίΐιιιί ΐΐιο ί\νο νο^νεΐδ ίοπη οηΐγ οηο δγΐΐαοΐο. Τΐιίδ δγηίζοδίδ ηο £θββ ίηοη οη ίο ϊΙΙηδίΓαΙο 1>γ ίηο οχαπιρίο οί ίηο ρορηίατ ροοίΐ7 οί ηΪ8 Ιϊηιε.

29 Τΐιϊδ ραδδα^ο ΐδ αίβο ςηοίβοί αηά οοηιηιοηίοοΐ οη \>γ Ηοηποηδβη, " ΙΜ)θγ <ϋβ δο^οηαηηΐεη ροΐίίίδοηεη ΥβΓδβ ϋδί άεη Οπεοηεη " (Ι,οΐρζίς, 1839), ρρ. 19 βικ}.

χ ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

νίζ., ίη&ί ίηβ ρορηίατ νβΓδβδ τααάβ αί ηϊδ ίίιηβ γβτγ ίτβηηβηίΐγ βχβββαίβα!. ίηβ ηηηιοβΓ οί ίίίίββη δγΐΐαοΐβδ, οιιί ίηαί ίη ίηβ ιΊιγίηηιίο&Ι Γββΐίαίίοη νοτνβίδ \νβΓβ οίίβη ϊοίηβά ογ 8//ηι'ζβ8Ϊ8, 80 ίηαί γϊτίιιοΙΙγ ίηβ ρΓορβΓ ηαπιοθΓ οί δ^ΐΐαοΐβδ τναδ βίίΐΐ

ΟΟδβΓνβοΙ. Τΐΐίδ Ερρίίθδ, θ£ ΟΟΠΓδβ, ίο ίηβ ρορίΐΙαΓ νβΓδβδ οί

ΐΐιβ ρβι-ίοόΐ ; οιιί ία ίηβ ροΐίίΐο&ΐ νβΓδβδ \νΓΐίίβη ίη αηβίβηί 6γγθθ1ς ον ίηβ ΙαίβΓ Βνζαηίίηβ τνηίβΓβ •ννβ £π(1 ίηβ συνίζηση οηΐν βχοβρίίοηαΐΐγ.

ΛΥβ ηανβ ηο ρορηΙ&Γ δοη£ οί ίηβ ρβηοιΐ οί Εηδίαίηίυδ (ο. 1160) ; Ι) αϊ \7β ρο88β88 α δοη<?, οηΐγ Γβββηίΐγ άίδβονβΓβαΙ 1>ν Ζαιηρβίίοδ, άπα τνηίοη οοηίαίηδ α ί&ϋΐιΐουδ αββοπηί οί α οβΓί&ίη ΑικίΓοηίΙίΟδ, ίη \νηοηι Μαχ ΒΜίη^βι•30 ίηδίΐγ γθ- βο°ρηίζθδ ΑηάΓοηϊΙίΟδ, αη α(1νβηίιΐΓ6Γ τνηο, ίη ίηβ ΐνβΐίίη ββηίιΐΓν, Ιβά α Γοηιαηίίο βχίδίβηββ, ηο"*ν οη ίηβ ϋ&ίίΐβ-ηβίοΐ, ηο\ν ηβαΓ ίηβ ίηΓοηβ, ηο\ν ίη ρι-ίδοη ; ηο\ν "ννίίΐι θτββίϋδ, αηά ίηβη &£&ίη οη ίηβ 8ΐ(1β οί ίηβ ΙηΜβΙδ, αηά ηηαΐΐγ οη ίηβ ίηΓοηβ οί Οοηδίαηίίηορίβ. Μ. Βϋάίη^βΓ ^δίΐγ δηο\νδ ίηαί ίηβ τνηοΐβ αοβοηηί ίδ ίοο ίαοιύοτίδ ίο δίνρροδβ ίηαί ίηίδ ροβηι βαη οβίοη^ ίο ίηβ δ&ηιβ ρβηοά. α,δ ίηβ βνβηίδ οί τνηίβη ίί ίΓβαίδ ; οαί, οη ίηβ οίηβΓ ηαηοΐ, ίηβ 1αη£α&§6 ίη λνίαοη ίί ίδ •ννηίίβη ίδ οί δηοη α ηαίαΓβ αδ ίο ίοι-ΰίά ηδ ίο αδδί^η ίίδ οοηιροδίίίοη ίο αηγ άαίβ ηιηοη ΙαίβΓ ίΐιαη ίηβ ίοαΓίββηίη οβηίυΓν. Τηοη^η, ίηβΓβίοΓβ, ηοί ίηβ ίπ•δί οοηιροδίίίοη ίη ίΐιβ ηβντ 1αη£Η&£β, &δ Ζαηιρβίΐοδ ίηι&^ίηβά, ίηβ ροβηι νβί δΐιοηΐά ηοί 1>β Ιβίί ηηηιβηίίοηβά ίη α ΐΓβαίίδβ οη ίΐιβ βαιΊίβδί δρβοίηιβηδ οί "Βοηιαίο."

Τηβ Ιαίβ ΡΓοίβδδΟΓ Ώ. 3. ΜαηΓορηΓνάβδ, οί Αίηβηδ, ρΓΟ- ϊββίβίΐ α βοΐΐββίίοη οί ίηβδβ ^οΛδ, ίηβ ίίΓδί νοίηηιβ οί \νηίβη αρρβαΓβά ίη 1866, ηηάβΓ ίηβ ίίίΐβ : Έκλογη μνημείων της νεωτέρας Ελληνικής γλώσσ?79. (548 ρρ. αηά 20 ρρ. ρΓβίαββ). Αί ίηβ ηβαά οί Ιιίδ οοΐΐββίίοη ηβ ρΐαββδ ίηβ άίάαοίίβ ροβηι, αά- (ΐΓβδδβά Βγ Αΐβχίοδ Κοηιηβηοδ ίο ηίδ ηβρηβ\ν 8ραηβ&8, — 480 Ιίηβδ, \7ΓΪίίβη ίη α, Ιαη^ηα^β \ν1ιίοη βνβη ηο'ντ-α-άα^δ α Οτββίι "ννοιιΐίΐ ρΐ'οηοιιηοβ ίο οβ " ραΓβ." ΜαπΓορηί'γίΙβδ ίδ (ριίίβ οβΓίαίη ίηαί ίηβ &ηίηοΓ οί ίηίδ ροβηι βαηηοί 1>6 ίηβ δ&ηιβ &δ ίηβ ΕηαρβΓΟΓ οί ίηαί ηαιηβ, "ννηο αδοβηάεά ίηβ ίηι-οηβ α.ώ.

30 ΜΐίΐοΙ^ήοοΜδοΙιοδ νοίΐίδβροβ. Εΐη νβΓ8αο1ι νοη Μαχ Βύάίη^βΓ. Εθϊρζϊ^, ΤεαΐίΕβΓ, 1866.

ΡΚ01Ε00ΜΕΝΑ. χ{

1080 ; οιιί Ιιθ αίίποηίβδ ίί ίο αηοίηβΓ ηηΐ£ηο\νη πιβπιοβΓ οί ίηβ ηοηββ οί ίηβ ΚοηιηΘηθ8. Ι (Ιο ηοί 8ββ ίηβ Γβαδοηδ ϊον 1)θί秕 80 ροδίίίνβ οη ίηίδ ροίηί, αηά Ι ίΐιίηΐί ίηαί, αίίβΓ αΐΐ, ίί τΆαγ οβ ίηβ ΕπιρθΓΟΓ ^νηο οοπιροδθά ίηβ ροθπι ; — ηο §Γβαί αοηίβνβπιβηί ηοτνβνβΓ ; — βαί Ι α^Γββ τνίίΐι ΜαηΐΌρηΓ^οΙβδ α8 ίο ίηβ ρβΓΪοά οί" ίηβ ροβπι, ΐΐιβ Ιαη^ηα^β οί λνηίοη 18 βνί- άβηίΐγ ιιιογθ αηοίβηί ίηαη ίηαί οί Ρίοοηορι-οάΐΌπιοδ, \7ηο ΐβ αοοιιί 70 γβαΓδ Ιαίβι•.31

ΤΙιθ ί\νο ροθπΐδ οί ΡίοοηορΐΌ(1ι•οπιοδ ^θγθ ίίΓδί βαϋίβά 1>γ ΚοΓαβδ, ίη ίηβ ίίΓδί νοίαπιβ ο£ Ιιίδ "Ατακτα, Ραι-ίδ, 1828. Τηβν &Γβ άβαΐίοαίβοί ίο ίηβ ΕηιρβϊΌΓ Μαηηβΐ Κοπιηβηοδ, \νηοδβ Γβί^η οοπιπιβηοβδ Α.ϋ. 1143 ; ίηβ ίπ-δί οοηίαίηδ 396 Ιϊηθδ, ίηβ ίίΓδί 55 οί τνΐιίοΐα αΓβ ΐη αηοίβηί βτββκ, ίηβ \νηο1β οβίη^ αη αοβοπηί οί ΐΐιβ αυίηοι•'δ βχίΓβπιβ ρονβι-ί^, αδ βοηι- ραΓβά \νάίη ίηβ οβίίβΓ οΪΓοηηΐδίαηοβδ οί πιβη ηοί βηηαΐ ίο Ιιίπι ίη Ιβαηπη». ΤΙιθ ροβπι οοηοίπάβδ ^ίίη 18 Ιΐηβδ ίη αηοίβηί Οτθβΐί, α^αίη (ΙΐΓθοίΙγ αάάΓβδδβά ίο ίηβ ΕπιρβΓοι•. ΤΥβ πιαγ οοηδίαβΓ ίηίδ αδ αη ίηάίοαίίοη ίηαί ίηβ αηοίβηί 1αη£ΐια§,6 \ναδ βίίΐΐ ίηβ οίηοίαΐ ίοπη αί οοηΓί.

Τηβ δββοηαΐ ροβπι (655 1ίηβ8, 31 αί ίηβ ΐ»β^. αη<1 35 αί ίηβ βηά, ίη αηοίβηί βτββίί) ίδ οί £ΓβαίβΓ ίηίβΓβδί ίηαη ίηβ βΓδί, αηοΐ ππίδί πκΐββά. 1)β βοηδί(1βΓβ(1 α8 α ναΐηαοΐβ οοηίποηίίοη ίο οπγ 1ίηο\νΐ6(ΐ£6 οί ίηβ ηίδίοΓγ οί ίηβ ίίπιβ. Ιη ίΐιίδ ίηβ αηίηοι• Ιοά^βδ α οίίίβΓ οοπιρίαίηί α§•αίηδί ίηβ πιοηΐίδ οί ηίδ πιο- ηαβίβι-γ, ίΙιβίΓ άίδδοΐαίβ Ιίίβ αηά ηαΓδΙι ίΓβαίηιβηί οί ηίπίδβΐί.32

Τηβ ηβχί ίο ίΐιίδ ροβπι, ίη οηΐΌΐιοΙο^ίοαΙ 0Γ(1βι*, ίδ αη αοδίΐΓά1 Μετάφραση της 'ίλίάδο? του Όμηρου, \>γ α οβΓίαίη Κοηδίαη- ίίηοδ ΗβΓπιοηίαΙίΟδ, ίη 2945 δηοΓί ίΓοοηαίο νβΓδβδ : αδ ίηβ \ντίίβΓ ίηίοΓπΐδ ηδ, ηηάβΓίακβη αί ίΐιβ βοπιπιαπά οί ίηβ ΕιηρβΓΟΓ Ιοαηηβδ Κοπιηβηοδ Αη§β1οάΊι1ί:α8 οί Τηβδδαΐοηίΐίβ. Αδ α 8ρβ-

31 ΜαυτορΙίΓγάοΒ ηαβ ηοί ηκβόΐ ίΐιβ Μ8. αί νίβηηα, Οοά. ΐΐιβοΐ. 297, ίοΐ. 117 α- 121α : ΓραφάΙ καϊ στίχοι διδαχί)ϊ καΐ •παρα.ινίσ(ωί λόγοι Άλίξι'ου Κομνηνού του μακαριωτάτου. Γ,α,πΛοοίιΐδ ϊα 1ιΪ8 οαίαΐο^αο αάάβ ίΐιαί ίΙΐθΓβ Ϊ8 αη οΜ εάϊίίοη οί ίηίδ ροβηι αϊ νοηΐοο, ογ Οαπδίορη.. Ζαηβίιΐδ, ίη 4ίο., ηηάβΓ ίΐιβ ίίίΐο : Διδασκαλία παραινΐτικη κυροΰ Άλεξίοι» Κομνηνού του λεγομένου 'Ζπανία. Β\ΐί Ωθ\>θάγ Ιΐα.8 ενοΓ δοβη ίηίδ είΐϊΐϊοη.

33 Ιί 18 ηηηοοοκδαΓγ Ιιογθ ίο δροαίί αί ^τοαίβν Ιβη^ίΐι οί ίΐιο αηίΐιοτ οί ίηοδο ί^νο οοηιροδίίίοηδ, ίΐιο Ιοαπιοά ΤηβοάοΐΌδ"Ρι•ο(ΐΓοηιο8, Λτηοπι ντο βΐιαίΐ οοΐο^ πιοηίίοη α£αιη αδ ίαε αιιίΙιοΓ οί ίηο ηιοΐι-ίοαΐ ΓΟΠίαηοβ οη ίηβ Ιονεβ οί' Κΐιοιίαηΐΐιο αη(1 Όγο- Βίοΐεδ. 8εο ϋίοίίοηαΐ'γ οί Βϊο^γ. 3, ρ. 1056.

XII

ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

οίπιβη ο£ ίηβ ΤΛΤθίοηθά δίνΐβ ο£ Ιηΐδ οοπιροδίίΐοη, Ι α,όΉ ίηβ Ιΐηββ ίη ηιιβδίΐοη : —

μεταθεσας εύνοητως άπο την άργτ]ν εις τεΧος εκ της ΆΧφα ραψωδίας εως <γαρ το 11 το μέγα, ΰ εξ άξίωσιν Δεσπότου Κομνηνού ΑγγεΧοδουκα, Ιωάννου του ηρώου συν τη συΧΧεκτούσα σώφρων, 10 την εις άκρον σωφρονοΰσαν κ εν τω ν ω κ' εν τη δυνάμει

\

υττερ πάσας τας γυναίκας

τάς τε νυν εϋρισκομενας

και τάς πρώην υμνουμενας, 15 της ωραίας και παγκάΧου

"Αννης γοΰν της βασιλίσσης,

της καΧης μου γοΰν κυρίας '

των καΧών αυτών τών δύο

τών ωραίων δεσποτών μου, 20 τών φιΧοΧογικωτάτων,

επροστάγθην του πεζεϋσαι

εκ τάς δυσκοΧουσας Χέζεις

του Όμηρου ραψωδίας

εις παντοίαν σαφηνείαν, 25 επϊ το σαφές επεΐπαν (επεΐπαι ?)

ίνα <γοΰν γραμματισμένοι

καϊ μη <γραφικάς παιδεύσεις

εδιδά'χθησαν καν ΌΧως,

επευκόΧως νά νοοϋσι.

Α£ίβΓ ίηίδ δρβοπηβη οί Οτββίί, αηά οίί&ΐ ίηβ νβΓν οοηθίόΐ βοη- ίββδΐοη ίί βοηίαίηδ ο£ ίΐιβ Ιπιρβηαΐ ΐ^ηοΓαηββ, \νβ βαη Ιιανβ ηο (ϋΰΒοιιΙί^ ΐη υηάβΓδίαηοΙίη^ Τζβίζβδ'δ βοηιρίαίηίδ : οιιί ηοτν 1ο\ν ιηιΐδί Ιιανβ οββη ίηβ δίαίβ ο£ Ιβ&Γηπψ αί ίηβ βουι•ί ο£ Τηβδδαΐοηίΐίβ, ί£, ίηάββίΐ, ηο οβίίβΓ ιη&η βοιιΐά 1>β £οηηοΙ £ογ ίηβ ρΓορο8β(1 " πιοάθπιΐζαίίοη " ο£ Ηοπιθγ ΐηαη ίηίδ ρονβΓίν-

33 γαρ, δε, δτ?, μ^ν, ατο ιηβΓβΙ^ βχρίθϋνθδ ίη ίηβ Ιαη^τια^β οί ίηβ ροβίβ οί ίηΐδ ρβποά.

ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. χίϋ

βίηοίεβη ΗβπηοηίαΙίΟδ. Ενβη ΜαυίΌρηΓγάβδ 1θ8θ8 ηίβ ίβηιρβΓ \νίίη ηίιη, ραίίβηί ίηοη^η Κβ ^βηβΓαΙΙγ ίδ — αηά ραίίβηοβ ίβ α ΥθΓ^ ηβοβδδ&Γγ νίΓίηβ ίοΓ αη βαΙίίοΓ οί Μβαϋβναί Οτββίί ίβχίδ ; — οηί Ι Τ7Ϊ11 ΓαίηβΓ γθ£θγ ίηβ ΓβαάβΓ ίο ΜαηΐΌρηι-γάβδ'δ οοδβι-ναίίοηδ (ρ. η δα_.) ίηαη \ναδίβ ηιοΓβ οί πι γ οτνη ίίηιβ ονβΓ ίηίδ ^Γβίοηβαΐ ρΓοάιιοϋοη. Βαί ίί δηοιιΜ οθ οοδβι-νβά, ίηαί, ίη δρίίβ οί ίηβ αηίηοι-'δ άίδίίηβί ρΓΟίηίδθ, ηβ £ΐνβδ τΐ8 αηγίηίη^ Τ3ΙΧΪ, α ίΓαηδΙαίίοη οί ΗοπιβΓ, οηί ιηβΓβΙγ αη αοδίΓαβί οί ϋαΓβδ.31

Τηίδ ροοπι ηαβ 1β<1 υβ εϊΙτβΆάγ οβγοηα! ίηβ γβ&τ 1204, ίη \νηίοη ίηβ Βγζαηίίηβ ΕιηρίΓβ αί Οοηδίαηίίηορίβ ηαά Ιο γΐβΐά. ίο ίηβ ΟηδΣκΙθΓδ, αηά α Ιιαίίη ΕπιρίΓθ ναδ βδίααΐίδηβαΐ ίη ίηβ Εαδί. Τΐιίδ οηιρίΓθ \ηΐδ ίίδβΐί οί ηο νβι-γ 1ο秕 αΙηΓαίίοη, οηί βοηΐθ οί ίίβ αίβροηοίβηοΐβδ, ί.β. ΐηβ ΕΓβηοΙι (ραι-ίΐγ Ιίαΐίαη) ρηηοίραΐίίίβδ ίη ίηβ Ρβίοροηηοδηδ (ΜοΓβα), Αίίίοα, αηά ΐηβ ίδίαηάδ, ίοΓ α βοηδίαΙβΓαοΙβ ίίηιβ Γβδίδίβά ΐηβ ίββοΐβ βίΓοι-ίδ οί ΐηβ ΙαίβΓ Β γζαηίίηβ ΕηιρβΓΟΓδ ίο Γβ^αίη ροδδβδδίοη οί ίηβδβ οΐά ραι-ίδ οί ίηβΐΓ βπιρίΓβ. Ιί οαηηοί οθ ίηβ ίηίβηίίοη οί ίηίβ ΙηίΓοάηοίίοη ίο §ίνβ αη αοοοιιηί οί ίηβ ηίδίοΓγ οί ίηβδβ ρηη- οίραΙίίΪΘδ ; \νηαί \νβ ηανβ ίο αο ίδ ίο δηο\ν ίηβ £Γβαί ίηβηβηοβ \νηίοη ίοΓβί^η ΙίίβΓαίυΓβ βχβΓοίδβαΙ οη ίηβ θτββϊ; ρορηίαίίοη οί ίηβ ίβΓΓίίοηβδ ηηόΙβΓ ίηβ δ\ναγ οί ίηβ Φράτγκοι.

Αηιοη^ ίηβδβ ρΐΊηοίραΙίίίθδ ίηαί οί ίηβ ΥίΙΙθη&Γάοηίηδ ίη ίηβ Ρβ1οροηηβ8ΐΐ8 ίδ ηο άοιιοί ίηβ ηιοδί ίηιροι•ίαηί, αηά ίί βββπιβ ίο οβ Ύβτγ ίοΓίαηαίβ ίηαί ηβΓβ αί Ιβαβί τνβ αΓβ ίιιΐΐγ βηαοΐβίΐ ίο ίΓαοβ ίηβ ίηηιιβηοβ οί ΐηβ Ιαη^υα^β οί ίηβ βοη- (ριβίΌΓδ οη ίηαί οί ίηβ βοηςηβΓβά.35 Τηίβ ίδ ροδδίϋΐβ ο γ ηιβαηδ οί α βαι•ίοιΐ8 \νοι•1ε, βηίίίΐβό!. Χρονικά των βν ' Ρωμανία και μάλιστα βν τω Μωρβα ποΧίμων των Φράγκων, α Ιβη^ίηγ βοηιροδίΐίοη ίη ροΐίίίοαΐ γβΓδβδ, ίη ί\νο οοοίνβ, ίηβ ήτ8ί οί

34 Ελήφθη τον "Ερμονιακον το στιχοΰργημα 4κ χειρογράφου, δεν ενθυμούμαι τίνος ιταλικής βιβλιοθήκης, αντιγραφών υπο του φιλοτίμως καϊ φιλοπόνοος πα- λαιότερα τε καϊ νεώτερα μνημεία της νεοελληνικής γλώσσης άναλέγοντος καϊ εκδί- δοντος κυρίου 2π. Ζαμπελίου. Κατεχωρ'ισθη δε όχι πλήρες, άλλα. κατά τεμάχια μάλλον ή ήττον συνεχή. Μάλιστα μετανοώ 'ότι δεν παρέλειψα ακόμη κάμποσα τεμάχια. Μ&οτορΙΐΓ^άββ, ρ. θ'. Ιί ι» 0111ΪΟ113 Ιο οοηιραιο \νίί1ι ίΐιί» αοοοαπί οί Ζαηιρβ1ίθ8' 8 &Γ§βίΐαώβ8Β ΐιι ηοίιησ ίΗο ρΐαοο αιιά ηυιαϊβΓ οί'α Μ 8. αποΛον Βί&ίβ- ιηβηΐ ΓβίβΓτΐηβ ίο ίΐιβ βαπιο δοΐιοΐα,ι- : " Λ'αοΙιίϊα^βη ϊη Ραΐ'ίδ ηαοΐι άβΓ 1)ϋίι•θ1Γβιΐ(1θη ΗαικΙδοΙίΓΪίΐ (οιιί οί ΛνΚίοΙι Ζαηιρεϋοδ ριώϋδΐιοά Λβ ροοπι οη Αηάτοηίΐεοθ), άϊο ϊεα 1ιαΐ)6 αηδίοΐΐοη Ιαδδβη, ^ναΓοα αΙ)π^οηδ 1)ίδ ^βίζΐ νβΓ£βΙ)1ϊο1ΐ." Βϋάϊη^ΟΓ, ηιϊίίο1§Γ. νοίΐίδβροβ, ρ. 3.

35 Τάβ ίρΐΐο^νϊη^ ηοίίοθ ίδ α ΓΟδίιπιό ο£ βοπιο ραΓίδ οΓ ΕΙΙΐδδβη'δ ΐπίτοιίαοϋοη ίο ίηβ δβεοηά νοίαηιο οί' Μδ " Αηαΐοΐίίοη."

XIV

ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

\νηίβη Γβίαίβδ, ίη 1189 1ίηβ8, ΐΐιβ οοηορβδί οί Οοηδίαηίίηορίβ ογ ίηβ Εαίίη ΟΓαβαοΙβΓδ ; ίηβ δβοοηοΐ, ίη ηβαιίγ 6000 Ιίηβδ, ί,ΐιβ οοηηπβδί οί ίηβ Ρβίοροηηβδηδ ον Οηίΐΐαηιηβ (Ιβ Οηαπιρίίίίβ (Μίσερ ΓουΧίάμος ντε 5*αλό), αηαΐ Οβοΰτον άβ νίΙΙβΗακΙοιιίη (ΒιΚαρδούης), ηηίίΐ ίηβ Γβί^η οί ηίβ ^Γαηάάαη^ηίβΓ ΙδαοβΗβ (Ιβ νϊ11θ1ιαΓ(1ονιίιι (1205-1314). ΊΊιίδ ροβπι ηαά οββη βχίβη- βίνβΐν ιΐ8θ(1 ογ ϋιιβαη^β ίη ηίδ "ΟτΙοδδαΓΪΗηι ηιβοΐίαβ βί ίηίίηιαβ ^Γαββίίαίίδ," αηοΐ ίηβ δαιηβ βοηοΙαΓ βοηίβηιρίαίβά ίίδ ρηοΐί- βαίίοη αί ίηβ βηόΐ οί ηίδ ρΓο^βίβά βάίίίοη οί ΝίΙίβρηοΐΌδ βτβ^οΓαδ ; οηί άβαίΐι ονβΓίοοΙε Ιιίηι 1>ΘίθΓθ ηβ οοχιΐά βαιτν οηί ηίδ ίηίβηίίοη. Βοίνίη, "ννΐιο ίηβη βάίίβοί ίηβ ίίΓδί ρατί οί ΝΐΙίθρΙιοΓΟδ (χΓθ^οταθ, <ϋβοΙ ίη ίηβ δαηιβ ν?αγ οβίοΓβ ίηβ ροθΐη \ναδ ρηοϋδηοά, αη<1 ίί \ναδ οηΐγ ία 1825 ίηαί <Γ. Α. Βπβΐιοη ρηοΐίδΐιβά ίηβ βτΓββ^ ίβχί οί ίηβ ίίΓδί οοοίί, αηά α οοηιρίβίβ ΐΓαηδΙαίίοη ίη ΓγθποΙι οί ίηβ ββοοηοί.36 8ίχίββη γβαΓδ αίίβΓ- \ναΓθ!δ, Βαβηοη ρηοΐίδηβά' ίηβ οοηιρίβίβ Θτββίί: ίβχί αίίβΓ ίηβ ί\νο Ραιίδ Μ88. (Νοδ. 2898 αηά 2753),37 αηά ίοιίΓ νβ&Γ8 ΙαίβΓ ηβ Γβ-βάίίβά ίηβ ροβηι αίίβΓ ίηβ Μ8. ηιβαηΛνηίΙβ άίδοονβΓβά αί Οορβηηα^βη, \νηίβ1ι ίδ ηιοΐ'β οοηιρίβίβ ίηαη ίηβ ΐ\νο Ρατίδ Μ88.33 Μβαητνηίΐβ Βαοΐιοη ηαά αίδο δηοοββάβά ίη ηηάίη^ α ΡΊ'βηοΙι \νοιΊί οη ίηβ βαηιβ 8υ1>]βοί, \νηίοη ηβ \να8 ίηοΐίηβά ίο οοηδίάβΓ αδ ίηβ οπ§ίηα1 οί ίΐιβ θτββίε, νίζ. ίηβ οοοίε " Ώβ Ια Οοη^πβδίβ άβ Ια ΜοΓββ ; " οηί Ι οβίίβνβ ΐΐιαί ϋι•. ΕΠίδδβη ίδ ΐΊ^ηί ίη άοιιοίίη» ίΐιίβ Ιαβί ίηίβΓβηββ οί ίηβ ΕΓβηβΙι δοηοΐαι-.39 Βαί Κο\νβνβΓ ίΐιίδ ιηαγ οβ, \νβ ηανβ ηβΓβ οβίοΓβ ηδ α ροβηι ■ννηίίβη ίη ίΐιβ ιηοδί οηηοηδ Οτββίί: ίηαί ηιαν λνβΠ οβ οοη- οθίνβά ; ίηβ ααίηοΓ ηδβδ α Ιάηά οί ηιοη^ΓβΙ Ιαη^ηα^β, ίητββ- ίοηΓίηδ Θ-Γββίί αηά οηβ-ίοηΓίΙι ΕΓβηβη, αηά ίηβ ηανοβίί ηβ ηιαίίβδ ίη §ΤαηιιηαΓ αηά βοηδίΓπβίίοη ίδ δοηιβίΐιίη^ ίηάβδβΓΪ- οαοΐβ. Υβί ίηβΓβ ίδ ηο άοαοί ίηαί ίηίδ θτββίί \να8 ίηβ Ιαη- §ηα§β ίΐιβη ηδβά ίη ΐΒβ Ρβίοροηηεδαδ, 80 ίαΓ αδ ίί \ναδ ηηάβΓ

36 Οοΐΐβοϋοηδ ό1β3 ο1ΐΓοηΐθ[ΐΐ65 ηαΐίοηίΐΐοδ ίταηςαίδβδ, έοπίθδ βη Ιαπ^υβ ντιΙ^αΐΓβ άα ίτείζίεπίΘ αυ δοίζϊβπΐθ βΐέοΐβ, ανοο ηοίβδ βΐ βοίαΪΓΟϊδβεπιοηίδ ραΓ <Γ. Α. Βαοΐιοη. Τοιη. ϊν. χαιβ δίβοΐβ. ΟΗΐΌΐιίηαβ άβ Ια οοηφιίΗβ άβ ΟοηδίίΐηίίηορίΘ εί άβ Γέία- Μϊδδθΐηεηί άβδ ΡΓ&πςιιϊδ βη Μοτέβ. Ραήδ, 1825.

37 ΟΙίΓοηίςιιβδ βίΓαη^ΘΓβδ Γβίαΐίνβδ αυχ θχρέάϊίϊοηδ ίι-αηςηίδβδ ρβηάαηί Ιβ χιπθ εϊββίβ ; ΟηΓοηίφΐβ άβ Ια ρπηεϊραυίβ ίταηςαίδε ά'Αβααΐβ. Ραπβ, 1841.

38 ΚββαβΓβΙιβδ ηίδίοιϊϊμιβδ 8πγ Ια ρΓΪηβίρανιίέ ίΐ'αηςαίδβ άβ ΜοΓββ βΐ δβδ ηαυίβδ βαΓΟηηίβδ. Βιβλίον τηϊ Κονγκί(Τταϊ της "Ρωμανίας καϊ τοΰ Μωραίως. Ραΐϊδ, 1845.

39 8εβ ϋΓ. ΕΙΙίδδβιι, Αηαΐβΐίίεη, νοί. 2, χχϊ.-χχνϋά.

ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. χν

ίηβ ΕΓβηοΙι 1ζηί§ΊιΪ8 ; ίί ηαδ, ηοννβνβΓ, οΙίδαρρβαΓβοΙ ίτοηι ΟγθθΙς 8θϋ \νίίηοηί Ιβανίη^ ηιαηγ ίΓαοβδ, ίιιδί αδ οηΐγ Ιιθγθ αηά ΐηβΓβ ίη ίηβ οοιιηίΓ ν α ηιβοΐίβναί ηιίη, ρβΓοηβά οη δοηιβ γοοΙϊ, Γβηιίη<ΐ8 ίηβ ίΓανβΠθΓ οη οΐαδδίο δοίΐ ίΐιαί οηοβ ίηβΓβ \ναβ Ιιθγθ α ΕΓβηοη ρπηοίραΐίίγ.

Ιη ίηβ ΟηΓοηίοΙβδ ο£ ίηβ Εΐ'αηΐίδ τνβ ηανβ, ίί \νί11 οβ βαδίΐγ ηηάβΓδίοοοΙ, ίηβ να1§αΓ Ιαη^αα^β ο£ ίηβ ρβηοά ίη ίίβ \νοΓ8ί αρρβαηαηοβ ; οιιί ιηαηγ ννοΓοΙδ ο£ ΕΓβηοη αηά Ιίαΐίαη οη^ίη οοοπγ αίδο ίη ίηβ Γοηιαηοβδ ννηίοη ν/β βηαΐΐ ηονν βηαηιβΓαίβ, αηά, αοονβ αΐΐ, \νβ βΐια.11 οοββΓνβ ίΐιαί ίηβ δηο]βοίδ ο£ ίηβδβ Γοηιαηοβδ ατβ βίίηβΓ (ϋβίίηοίΐγ ο£ 9, ΕΓβηοη οη§ίη, ογ αί Ιβαδί ιηοιιΐάβά οη ΡΓβηοη ηιοάβίδ.

Οη ίηβδβ Γοηιαηοβδ \νβ Γβ£βΓ οιιγ ΓβαάβΓδ ίο ίηβ βχοβίίβηί ^ΟΓΐε : " Ε'ίηάβδ 8ιιγ Ια ΙίίίβΓαίιντβ ^Γβοφίβ ηιοάβΓηβ. Ιηιί- ίαίίοηδ βη §Γβο άβ ηοδ Γοηιαηδ άβ οΐιβναΐβήβ άορινίβ 1β χιιθ δΐθοίβ. ΟιινΓα^β οοαίΓοηηό, βη 1864, ραΓ ΙΆοαάβιηίβ άβδ Ιη- δβΓΪρίίοηδ βί ΒβΠβδ-ΡβίίΓβδ ; ραΓ Μ. Α. Οη. Οίάβΐ. Ραήδ, ίητρηπιβ ά ΓΙιηρπηιβΓίβ Ιηιρβηαΐβ, 1866.

Ιί δηοιύά οβ οΟδβΓνβά ΐΐιαΐ ίΐιβ ίαδίβ £ογ Γοηιαηοβδ ηαά ηοί ίο 1)β ΟΓβαίβά ογ ΓοΓβί^ηβΓδ ίη θτβοοβ ; ηοί ίο δρβαΐί ο£ ίηβ οΙάβΓ Γοηιαηοβδ ογ Ηβΐίοάοηΐδ, Χβηορίιοη ο£ Ερηββιΐδ, αηά οίΙιβΓδ, \νβ ίίηά, ίη ίηβ ίίηιβ ίπιηιβάίαίβΐγ ρΓβοβάίη»• ίηβ ίη- ναδίοη ο£ ίΐιβ ΡΓβηοη, α οοηδίάβΓαοΙβ ηηηιοβΓ ο£ Γοηιαηοβδ \νι•ίίίβη ίη αηοίβηί ΟΓββΙί, αηά, ηο άοιιοί, ίηίβηάβά £ογ Ιηβ Γβαάίη^ ριιοΐίο ο£ ίηβ οαρίίαΐ ; οιιί ίηβδβ Γοηιαηοβδ, ίηιρβΓ£βοί αδ ίηβγ εγθ, αΐ'β δίίΐΐ ή'αηιβά οη αηοίβηί ηιοίΐβίδ, αηά ίηβ δρίΓΐί ο£ οηίνηΐΐ'γ Ιιαδ ηο ραΓί ίη ίΐιβηι. 8ποη \νοΓΐίδ &Γβ ίΗβ Ιονβδ ο£ ΚηοάΛΐιίΙιο αηοΐ ϋΓΟδίοΙβδ, ογ ΤΙιβοαΙοΓΟδ ΡΓοάΐΌηιοδ ; ίηβ Ιονβδ ο£ ΑηδίαηοίΓΟδ αηά Καΐΐίίΐιοα, ον Κοηδίαηίίηοβ Μαηαβδβδ (ο£ Λνηίοη \νβ ροδδβδδ οηΐγ 612 Ιίηβδ, "ννΐιίΐβ ίΗβ οη»ίηα1 οοπι- ροδίίίοη ^ναδ ίη ηίηβ οοοίίδ) ; αηά ίίηαΐΐγ, ίΐιβ Ιονβδ ο£ ΏΓΟδίΠα αηά ΟηαΓίΙνΙβδ, 1>ν Νί1ίβί&8 Εα^βηίίΐηοδ, \νΓΐίίβη, αδ ίηβ "ννηίβΓ ίαίεβδ οαΓβ ίο ίη£θΓΓη ιιβ, ίη ίηιίί&ίίοη ο£ ίηβ Ιαίβ ρηϋοδορηβΓ ΡΓοάι-οηιοδ. Τηίβ Ιαδί ρΓοάαοΐίοη ιηαγ οβ Οηβίΐν οηαΓαο- ίβΓΪδβ(1 αδ ίΐιβ ηβ ρΙιΐ8 πΐίηι ο£ οαοί ίαδίβ.40

40 δοβ οη ίΐιο •νν1ιο1β ειι^'βοί; ίηο οηίοι-Ιαίηίη» ΛνοΛ 1^ νίοίοΓ Οΐιαανϊη : Ιιββ Εοιηαιΐϋΐοι-8 Ογοοβ εί ΐΛϋηβ. Γαιίδ, Ηϊιζθΐ, 1802.

χνί ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

Αδ α δψη ο£ ίηβ ίαδίβ ο£ ΐΐιβ ρβιϊοεί \νβ ηιαγ Ιιθγθ αίδο ιηβηίίοη ίηβ ίΓαηδΙαίίοη ηιααΐβ ο£ ίηβ ί&ΐβδ ο£ ίηβ δβνβη \νίδβ ηι&δίβΓδ, \)γ οηβ ΑηοίΓβορηΙοδ ; ίηβ \νοι•ΐ£ ίδ ΐη ρΐΌδβ, 1>ηί ίη νβτγ ηιηοη ίηβ δαηιβ Ιαη^υα^β &8 ίηβ οιβίΓίοαΙ ι-οιηαηοβδ ο£ ντηίβη \?β αΓθ £θίη£ ίο δρβαΐί. Το &11 ίηίβηίδ αηά ρηΓροδβδ, ίηίδ οοοίί τηαγ ΐηβΓβίοΓβ 1)θ βοηδίοΙβΓβίΙ &δ ίηβ οΐχΐβδί δρββίηιβη ο£ " Β,οπιαίο " ρΓΟδβ.41

Βηί ίηοιι^η ΐΐιβ ίαβίβ £ογ Γοπια,ηββδ βχίδίβά1, ΐΐιβ ί&δίβ £ογ βηίναΐΓγ τναδ ηο (Ιοαοί απ ίηιροι-ίαίίοη, 1>ιιί οηβ •ννηίοη ίδ ηιιίίβ ΐη Ιϋββρίη^' \ηίη ίηβ ί&δίβ Γβαΐΐγ δΐιοτνη \>γ δβνβΓαΙ Βγζαηίίηβ βηφβΓΟΓδ £ογ ίηβ ίοηι-η&ηιβηίδ αηά. οίηβΓ Ιαιί^ηίΐγ βχθΓοίδθδ ίηίΓοάηοβοΙ ίο ίηβΐΓ ηοίίββ βγ ίηβ ΟηίδαάβΓδ.42 Α νβΓγ οιιηοιίδ βχαηιρίβ ο£ ίηβ βχίδίβηββ αί Οοηδίαηίίηορίβ ο£ α ΐ&δίβ £ογ οηίναίπο αάνβηίιΐΓβδ ίδ ίηβ ροβπι 6 πρβσβνς Ιππότης, ίη \νηίβη α Ιβ^βηά. ο£ ίηβ βγβΐβ ο£ ίηβ Ταοΐβ Βοαηά ίδ Γβίαίβαί. ίη 306 ροΐίίίβαΐ 1ίηβ8 αηά ίη ρΓβίίγ ^οοαΐ αηβίβηί Θτθθΐϋ.43

Ιη ίηβ £ο11ο\νίη^ αοβοηηί Ι η&νβ οοηίιηβοί ηιγ8θ1£ ίο ίηβ ηιοδί ηβοβδβαΓγ βί&ίβηιβηίδ οη ίηβ δίη^ΐβ ροβηΐδ : — ■

1 . Λνβιστρος καϊ 'ΡοΒάμνη : 2853 Ιίηβδ, αη οη^ίηαΐ \νοιΊί, £ογ Λνΐιΐοΐι ηο δοηΐΌβ βαη οβ £οιιη<1 ίη ηιβάίβναί ΙΥβηβη ΙίίβΓα- ίηΓβ. ΤηβΓβ ίδ ηοί α Ιίίίΐβ ροβίίοαΐ ηιβπί ίη ίΐιίδ βοηιροδίίίοη. 8ββ ίηβ αηαίγδίδ ίη ΟΚάβΙ, Ε'ίαάβδ, ρρ. 151-196, αηά ίηβ βάίίίοη ο£ ίηβ ίβχί ίη Μαπι-ορηΓγαΙβδ, Έκλσγαί, ρρ. 324-428. Τηβ οηΐγ θχίβίίη^ Μ8. ο£ ίηίδ ροβηι (Ραι-ίδ. 2910) ίδ ηοί εοηιρίθίθ ; ηοΓ "νναδ ίηβ βοργ \νηίβ1ι Μ. ΟΐΉδίηδ Γβββίνβά £Γοηι α £ηβη(1 ίη ίηβ 16ίη οβηίηΓγ. Τΐιβ ρηηίβά. ίβχί ΓβηηΐΓβδ ππιβη βηίίβαΐ αδδίδίαηββ.

2. Βέλθανδρος κάϊ Χρυσάντζα: Ιίΐνβ ίηβ ρΓθϋθάίη^, αη οη^ίηαΐ "ννοΓίν. Οοά. Ραιΐδ. 2909. 8βθ ίηβ αη&ΐγβίδ ογ Οτίάβΐ, 1.1. ρρ. 105-150. Εάίίβά. Βγ Ώγ. ΕΠίδδβη, ίη ίηβ 5ίη νοίηηΐθ ο£ ηίβ

41 ~2υντίπας. Ώβ δγηΐϊρα βί ΟγτΊ βΐϊο ΑηάΓβοραϋ ηαιτίΐίϊο. Ε οο<1<1. Ραπ38. βίΐϊίίΐ α ^ο. Ργ. Βοΐδδοηαάθ. Ραήδϋδ, οχ ΐγρΐβ 6. Ι)ογβη : ηρικί ϋθ Βιιγθ Ργ&ϊγθ8, νϊα δοι-ροηΐίηίΐ, η. 7, Μοοοσχχνιιι. Α ηε^ν βάϊίίοη ϊβ αάνβΓίΐδβά \>γ Λβ βπη οί ΤβιιοηβΓ, άϊ Εβιρζί». Τββ \νοΛ: "νν&δ αίδο ιηοάθπιΐζβά αηά ριϊηίοά αί νβηίοβ, 1805. ΤΚθ Βπίίδΐι Μιΐδβυιηροδδβδδβδ α οοργ οί ίΜδ βάϊίϊοη.

43 Νίΐίθίαδ Οΐιοηϊίΐίβδ (3, 4) τβίαίβδ Λϊδ οί Μαηιιβΐ Κοηιηθηοδ, αηά ΝϊΙνθρΙιοΓΟδ ΟΓβ^οΓαδ (10, ρ. 482, Βοηη.) οί ίΐιβ γουη§βΓ Αηάΐ'οηϊΐίοδ, -ννβο αρρββτβ ίο Κανβ ραδίιοο! βϊδ ίοηάηοδδ ίοτ ίΐιβδβ Ιίΐιίσΐιΐΐγ σαηιεδ αΐηιοδί ίοο (αχ. 8εβ βίαβί, ρρ. 34-41.

43 Ό πρίσβυτ Ιππότης. Είη §π6οΐπ3οίΐ65 Οεάίοΐιί αιΐδ (Ιεηι 8α^εη1ίΐ•βΪ8Θ άεΓ Ταίεΐηπκίε. Ιη ηευεΓ Τεχίι-ενϊδϊοη υηά ζτιπι βΓδίεη Μ αϊ ϊη τοΝδίϋικΙϊ^βΓ νεΓ- άειιίδεβιιη» τηΐΐ οίηΙεϋεικΙεη Βεηιει-ΐνΐιη^ειι βει•αιΐδσε»εΙ)εη νοιι Αάοΐί ΕΠίδδεη. Ιιεϊρζί^, 1846. ΟΐΙο Λ^ί^αηά. ρρ. 47.

ΡΕΟΕΕαΟΜΕΝΑ. χνίί

" Αη&ΐβΐίίβη," αηά ΜαητορηΓγάβδ, Έκλογαί, ρρ. 212-256. ΒβλθανΒρος ίδ ΒβιΊταηίΙ, αηαΐ ηίδ ίαΐΙιβΓ'δ ηαηΐθ, ' Ροδόφιλος, ίδ α νβΓ7 ηαρργ ίΓαηδίοι-ηιαΐίοη οί ίηο ΙΥβηοη Β,οάοΐρΐιβ ίηΐο ά Οτββίί ηαηΐθ.

3. Τηβ 1ονβ8 οί ΚαΙΚιηαοηοδ αηά 01ιι*}τ8θΐτηοβ, απ ίηβ(1ίίβ<1 ροθπι, ίτθηηθηίΐγ ηηοίβά ογ ΜθΗΓδίιΐδ ΐη Ιιΐδ " ΟτΙοδδαΐΊΐΐιη Θ-ΓαβοοοαΓΟ&ππη," αηά ίτοιη Ιιίιη 1>γ ϋηοαη^β ; ΐηβ Μ8. ΐδ αί Υίθηηα. Τη© νοι-γ ηαηΐΘδ οί ίηβ ί\νο 1ιθγοθ8 ο£ ίηίδ ροβητ. ίηάίοαίβ ίη&ΐ \νβ ηανο ηβΓβ &η οπ^ίηαΐ οοιηροδίϋοη.44

5. Ιστορία "ΆποΧΚωνίου του Τύρου, οΐβαΐ'ΐγ \ντίΐίΐΘη πηάθΓ Ιΐιβ §απΐθ ίηηΊιοηοβδ, ηηοΐ, ρβϊΊιαρδ, αΐίβτ αη Ιίαΐίαη νβΓδίοη οί ίηίδ οησίηαΐΐγ Οτοθΐί βίοι^.45 ΤΙιθ ΘτθθΙϊ: ίβχΐ ίβ ΕαβηίίοηΘοΙ ογ ϋαοαη^β, ΙηΛ. Αηοί;., ρ. 36, αηά αρρβα,Γβ ίη ΐΐιβ ρι-θδβηΐ νοίηιηβ ίοΓ ΐΰο ητδί ίίηιβ, αίίβΓ α οοργ ΙάηοΙΙγ πιςκΙθ ίοΓ πιο ο γ Μ. Θι<1β1. Τηβ οαίαΐο^πβ άβδοιίοβδ ίηβ Μ8. 390 ίη ίηβδβ ίβΓπΐδ : " Ναιτ&ίίο άθ Αροΐΐοηίο Τγηο β Ι&ίίηα 46 1ΐη§ιΐ3, ίη ^Γαβοαπι οοηνβΓδα, ίδ οο(1βχ άβοίιηο ςιιίηίο 8&βοη1ο βχαΓαίηβ νκΐβίηι•." Τηβ ροβίΏ. οβ^ίηδ οη ίοΐ. 149δ αηά βηίδηβδ 173δ. Τηβ τντίίίη^ ΐδ νθΐ•γ οαά, &η<1 ίηβ οοργίδί ηιηδί ηανβ οββη α νοι-γ ί^ηοΓαηΐ ρβΓδοη ; α, ίαοΐ οί τνηίοη βνβΓ γ Ιίηβ οί ηιγ οηίί- οαΐ ηοίθδ \νίΠ ίαπιίδη δηίηοίθηΐ ρΐΌοίδ.47 Μγ οοη]βοίπΓθδ αηά βπίΘηοΙαίΐοηδ ΐη ίηίδ ροοιη αΓθ, ίΙιβΓβίοΓθ, οί α οοΜθγ ηαίυι-β ίηαη ^νοηίαΐ οβ ρβπηίίίβοί ίη οοηιροδίίίοηδ 1β88 οοπηρί.48

41 Τΐιΐδ τνοιΊν ΐδ ίι•εφΐεηί1γ (ριοίοά 1>γ Οηοοη^ε ίη Μδ ΟΙοδδαΓγ, οη ίΐιβ αηίηονΐίγ οί ΜοηΓδήΐδ, ώΊιο ηααί ιΐδβοί α Μ8. οί ίί ίη εοηιρΐΐίη^ ηίδ " όίοδδαπηπι Οταεοο- οηΛαηιηι." Μ. Οιάβΐ, Ε'ίηοΐεδ, ρ. 57, καγδ, "εβ Γοπιαη η'εχΐδίε φΓβη ηιαηηδοπί α Ια Βϊοΐϊοίΐίθηπο ϊηιρέπαίο άβ νϊβηηβ," (ριοίίη§ ϊη 9, ηοίβ "Ρϊθγγθ Εαιηοβοϊιΐδ, ί. ν." Βπί Ι οαηηοί ήηά ϊ\ιαί Ι,αιηοοοίιΐδ ιηεηίϊοηδ ίηίδ \νοΓΐί ΐη ηΐ8 Οαίαΐο^υβ οί ΐηο Μ88. άΙ νϊεηηα, αηΛ αηι αίναϊά ίηϋί Μ. Ο-Μβΐ άϊοΐ ηοί νβτί/ι/ ηίδ ηυοίαίίοη οβίοΓΟ ρηηίίη^ ίί. Αί 8,11 βνβηίδ, 3, πιογο οΐβίαΐΐεά. οϊίαίίοη Λνοηΐά ηοΐ ηανβ οοοη οαί οί ρΐαοβ. Ακ ΐί ΐδ, Λνβ οαηηοί βνβη 1)6 δηΓβ ίηαί ίηΪ8 ^οΛ ϊβ δίΐΐΐ ΐη οχΐδίβηοβ.

45 8ββ Οηαηνΐη, Ιθβ Εοηι. ΟΓβοδ βί Εαίΐηδ, ρρ. 175-182. Εαραηηιε'δ ρΓβίαοβ ΐη Ιηβ Ετοίΐοΐ δοπρίοΐΌδ οί ϋΐάοί. ΕΙΠδδεη, Αηαΐ. 5, 2.

48 Τΐιβ βχρΓβδδΐοη απύ λατινική! ΐη ΐΐιο ΟΓββΙί^άοβδ ηοί ηοοβδδαΓΪΙγ πιβαη " ίι-οηι ίΐιβ Εαίΐη ; " οοηιραΓβ νεΓδβδ οί δίορααηοδ δαοΐύοΐίθδ, ηηοίεο! ογ ΚοΓαο'δ, "Ατακτα 2, & ;

να τραγωδοίν λατινικά, καΐ να με τησκαντάρουν. κα\ τότΐ λεγουσΊ κ' έμέ • βαίνη μπίβρε ούν τράτον,

(νεηΐ οενοΓβ ηη ίΓαίίο), \νηεΓ8 ΚοΓαο'δ ϊηδί1γ οθδ6Γνεδ λατινικά, ονομάζει τ^ν Ιτα- λικών "γλώσσαν.

47 " Εα εορΐε ςυβ }ο νοηδ ίΓαηδηιοίδ νοιίδ ιΐοηηετα οοηιιοοιιρ α ίαΪΓο, ραΓεεηαε Ιο ηιαηιΐδοπί ββ! (Γηηε Ιεοίητε (Ιίίηοϊΐε." Εχίναοί ίπ>ηι α Ιείίεν 1ιγ Μ. Οκίεΐ.

48 Α τβΓθΐοη οί ίηο βαηιε 8ίονγ 1>γ Οαοπεί Κοηίΐαηοβ "\ναδ ΓερεαίοΛ1γ ρι-ϊηίεά αί νβηΐοε : Δίήγησ-υ ωραιότατη ' Απολλώνιου του εν Τύρω, 'Ριμά5α. Ιη Υεηε^ϊα, ρεΓ ΜεδδΟΓ δίείαηο άα 8αί»ϊο α(1 ΐηδί»ηίΐα άΐ Μ. ί)αιηΐαη αϊ 8αηία Μ.ιπη, 1534. Γαοπείαδ, Βϊοΐ. Ογ. εά. ΗαΓίεδ, 11,274 ιηεηίϊοηδ εΛΐίΐοπδ αί Υοπΐοε 1600 αη(1

χνίϋ ΡΕ,ΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.

6. Ιστορία Βελισαρίου : οί \ν1ιίοη πιογθ ηαδ βββη δαίά ίη ΐΐιβ ίηΐΐΌοΙηοίοΓγ ηοίίββ ρΓβπχβα! ίο ίί ίη ΐηβ ρΓβδβηΐ νοίηπιβ.

Ι ηο\ν οοηΐΘ ίο ίηοββ ^ογ!ϊ8 ίη \νηίοη \νβ ηη<1 είπ-βοΐ ίιηί- ίαίίοηβ οί Ρτβηβη (ογ Ιίαΐίαη) οη^ίηαΐδ.

7. Φλώριος καϊ ΠΧατζιαψλώρα : α νβΓδίοη οί ίηβ τνβΐΐ- 1ίηο\νη δίοι•γ οί Είοι-βδ αη<1 ΒΙαηββηβηΓ, ηιοδί ρι•ο1)αΙ>1γ ίηιί- ίαίβά ίτοητ. Βοββαβοίο, ίηοη^η ββι-ΐαίηΐγ ηοί ίταηδίαίβα!. £τοηι Μιη. Τηβ ροβιη ίβ ίοηηά ίη ίηβ νίβηηα Οοά. ίΐιβοΐ. 297 (τνηίοη ηαβ α1ι•βα(1γ βββη ηιβηΐίοηβά οβίοΓβ αηά τνίΠ \)β ηιβη- ίίοηβά α^αίη ίη ηιοΓβ ίηαη οηβ ρΐαββ), ίοΐβ. 211«-222δ, αηά αη αββηι-αίβ Γβρηηί οί ΙϊΊβ ίβχΐ \ναδ ^ίνβη βγ Ι. Ββϋβι•, ίη ίηβ Α11ιαηάΙηη$βη οί ΐηβ Αβαάβηιγ αί Ββι-ΐίη, 1845. Μηΐΐαβη, ίη ηΐ8 " Οοηίββίαηβοπιηι Βγζαηίΐηοπηη Ιϊοη όπιο" (ΒβΓίίη, 1852), ρηοΐίδηβοί ΐηβ ΠΓδΙ; 103 Ιίηβδ ίη αη βπιβηίΐβοί ίβχί, αηά \νίίη ηοίβδ, αίΜΐη^ αίδο βπιβηίΐαίίοηδ οη ίηβ Γβδί οί ίηβ ίβχϊ. Μαη- Γορηι-γάβδ αίδο, Έκλογαί, ρρ. 256-323, £ΐνβδ α νβι•γ ηηίπΐδί- ττοΓΐηγ ίβχΐ οί ί!π8 ροβηι.49

8. Ιστορία του Ήμπβρίου : Οοά. ίηβοΐ. ΥίηοΙοο., 297, ίοΐδ. 108δ-115α ; 1046 Ιίηβδ. (ΗάβΓβ αηαΐγβίδ (Ε'ίηάβδ, ρρ. 269- 288) 8ηο\νδ Ιηαΐ ΐηΐδ ίδ α νβΓδίοη οί ΐΐιβ δί,ΟΓγ οί ΡίβΐΎβ άβ Ρι-ονβηββ θΐ Ια ββΠβ Μα^υβίοηηβ. Τΐιίδ δίοι-γ ηαβ αίδο οββη ρηηίβά αϊ Υβηίοθ.50

9. Τηβ ροβηι 6 ττόΧβμος της Τρωάδος, Μ8. Ραιίδ. 2878 ίη 217 ίοΐίοδ, ίηοη^η οηΐγ 852 Ιίηβδ : βσΐίίβά 1>γ ΜαηΓορΙίΓγάβδ,

1696. Ιί ν?Ά5 Γβρήηίβά αβ Ιαίε αβ 1778. Α εοργ ίη ίηβ Βπίίδη Μηδβιιιη εοηίαίηβ 71 ρα^εδ. Τηβ Ιαπ^ηα^β ίδ νβΓγ άίίηεηΐί, αηά βεβηΐδ ίο ί)β ίηβ 1)3(1 ]αι*£οη οί ίηβ ίδίαηάδ; 8ββ Ηεΐΐααΐίιΐδ, 8ίαίΐ(8 ρταβββηβ ΈοβΙβδϊαβ βταββαβ, ρ. 117. Ραρασίορυΐοβ νΓβΐοδ, Νεοελληνική Φιλολογία, νοί. ί• ρ. 23. Τΐιβ ροθπι εχϊδίδ »1δθ ίη Μ8. &ί νίβηηίΐ, 0ο<1. ίΐιβοΐ. 297, Μ». 54«-78ύ. ΤΙιβΓβ ίβ βοηΐθ άοιώί ίΐδ ίο ΐηβ ηαηιο οί ίηβ αηίηοι- : 8ββ ΚοΓαο'δ, "Άτ. 2, ιγ'. Τηβ Μ8. ίη νίβηηα βηάδ Λνίίη ίΐιβββ Ιίηβδ :

ποίημα εν αττο χβιρο5 Γαβριήλ Κοντιανου, Ύίά ι>α με μακαρίζουσιν, άπήτης αποθάνω. Ι άο ηοί 1ίηο•ϊν ^νηαί ατβ Μ. δαίΐιαβ'δ ι-βαδοηβ ίοΓ δίαίίη^ νβτγ ροδίίίνβΐ)• (Νεοελ- ληνικη Φιλολογία, ρ. 230) Κωνσταντίνος Τε'μει/05 Κρήϊ, ΐστιχούργησΐν η μάλλον μ(τίφραο-(ν £ν ετει 1500 τα κατά τον ίν Τυρω Άπολλώνιον ('Ριμάδα Απολλώνιου τον εν Τυρω) πολλάκις τυπωθίντα, ηοι• οίο Ι Ιίηο^ Μ. Ε. ϋηηιβήΐ'δ Γβαβοηδ ίοι• Ιιίδ αδδβΓίίοη (Εΐοίι-β βί ΒΙη,ηββίΙοΓ, Ραπ8, Ιίΐηηβί, 1856, ρ. βν.) "Ια Γβίΐαβίίοη βη ^Γβο πιοάβΓηε, Διτ)7• ώρ. κ.τ.λ., α είε' ίαίίβ ά'αρτβδ Ια νβΓβίοη αΐΐεηιαηάβ."

49 8εβ αίδο ίηε αηαίγδϊδ οί ίΐιίδ ροβηι ίη (τίάβΐ, 1.1. ρρ. 231-256.

60 ϋιιηΐθήΐ, ΠοίΓβ βί Βίαηεεήοι•, ενί. ηιεηίίοηδ αη εάίίίοη οί ίΐιβ γεαΓ 1779 ; ίηβ Βπίίδη Μιΐδβηηΐ ροδδβδδβδ οηβ οί 1806 : Ιστορία τοΰ Ήμπερίου υ'ιοΰ των βασιλέων της Προβίντζα<;. Νεωστί τυπωθεισα καί μετ' επιμελείας διορθωθεΐσα. Παρά Ποίί'ω Θεοδοσίου τψ ε'| Ιωαννίνων, ρρ. 40. Οοπιραι•ε αίδο νοη άβΓ Ηα^βη, Οβδαηιηιί- αοεηίευβι•, νοί. 1, εχχχίν. Αηηι.

ΡΚΟΙ,ΕΟΟΜΕΝΑ. χίχ

ρρ. 183-211. Γγοπι ίηβ αη&1γδΐ8 ^ίνβη ογ Μ. ΟίοΙβΙ, ρρ. 197- 230, ίί αρρβίΐΓδ ίηαί ΐηίδ ίδ αη α<1αρΐ&ίίοη, αη<1 ίο α £Γβαί βχίβηί βνβη α ίΓαηβΙαίίοη, οί α Γΐβηοη ροβπι 1)γ Ββηοίδί άβ δαίηίβ-ΜοΓβ. Τηβ Οοά. ίηβοΐ. 297, αί Υίθηηα, βοηίαίηδ αίδο Ή Τρωάδα, ίοΐδ. 260α-32ϋα, ψΐιβτβ Ιιαπιοβοπίδ οοδβι-νβδ ίηαί ίηβ ητδί Ιβίΐί ίδ ίη]ιΐΓθ(1. Ι άο ηοί 1αιο\ν ίί ίηίδ ίδ ίηβ βαηιβ ροθΐη αβ ίηβ οηβ βάίίβαΐ ογ Μαπι-ορηΓγεΙβδ.

Ιη αηοίηβΓ άβρ&Γίηιβηί οί ΙίίβΓαίηΓβ \νβ ηοίίββ ίΗβ ίηίΐηβηββ βχβΓοίδβά θ}1- ίηβ ΛΥβδί, οη ίηβ ρορηίατ ΙίίβΓ&ίιΐΓβ οί ιηβάίβναί βτββββ, νίζ. ίη ίηβ άβραι-ίηιβηί οί ϊ&ββώΐβ. Ιΐ ίδ ηηηβοβδδοχγ ηβΓβ ίο βηο-νν ίηβ (ϋβοΓθηοβ οβί\νββη ίηβ Αβδορβαη ίαοΐβ οί ίΐιβ αηοίβηίδ αηά ίηβ δο-βαΐΐβά " αηίηΐίΐΐ-ίαοΐβ " οί ηιβοΐίβναί ΕΓβηβη αη<1 (τβΐ'ηι&η ΙίίβΓαίηΓβ : ίί δηηϊββδ ίο δίαίβ ίηαί βία- οοΐ'αίβ άπόλογοι, ίη ίΐιβ ηιαηηβΓ οί ίΐιβ ΛνθΠ-^ηοτνη " Κβίηβΐίβ νοδ," αΓθ ηοί ^ναηίΐη» ίη ηιβάίβναί βτββίί ΙίίβΓαίηΓβ.

Τηηδ \νβ ηανβ ίηβ Διή^ησις παώιόφραστος των τετραπόδων ζώων, Μ8. Ραήδ. 2911 ; αη αηαΐρίδ ίδ ^ίνβη ογ Μ. Θϊάβΐ, ρρ. 310-331. Τηβ ροβιη Λναδ τνηίίβη α.ό. 1365, αβοοΓ(1ίη£ ίο ίηβ βοηοΐαάιη^ Ιίηβδ. Τηίδ ροβηι ίδ αίβο ίοηηά ίη ίηβ Οοά\ ίηβοΐ. 297, αί Υίβηηα.

ΑηοίηβΓ ροβηι οί ίηβ βαηιβ Ιπηά ίδ α Που\ο\όγος, Οοά. ίηβοΐ. Υήκίοο. 297, ίοΐδ. 84α-103δ, ίηβ βοηιηιβηοβιηβηί οί ^ηίβη ίδ ^ίνβη ογ Εαηιοβοίηδ : —

Αετός 6 μέγας βασιλεύς απάντων των όρνέων κλητούριν εϊχεν καϊ χαράν και ηάμον του νιου τον. ϋαβαη^β οριοίβδ "Ρη1ο1ο§ηδ δβιι Αροΐο^ηδ άβ ανίοηδ, βχ βοάίββ Β,β^ίο," ίη ηίδ Ιηάβχ Αηοίοπιηι, ρ. 38.

Α ίηίπΐ ίαοΐβ ίδ ίηβ Γαδάρον, Ανκον καϊ Άλονπονς διή<γησις ωραία, Γβββηίΐγ Γβρηηίβά ογ Ταοοο Θτίπιπι, ίη ηίδ " 8βηά- δβΙΐΓβίοβη αη Καιΐ Ιιαβηηιαηη ύϋβΓ ΙΙβίηηαΓί Εηοΐΐδ " (Ιιβίρζί», 1840) ; αη αηαΐρίδ ίδ £ΐνβη ογ Μ. Οίάβΐ, ρρ. 331-351. Ρα- ραάορηίοδ νΓβίοδ (ΝεοεΧλην. Φιλ. 118) ηιβηίίοηδ α νβηβίίαη βάίίίοη οί ίηβ γβαΓ 1760, αάοΐίη^ από το νφος και άπο την ΖιάΧεκτον εικάζω ότι είναι ποίημα Κερκνραίον τινός. Αηνοώ την γβονο\οηίαν της πρώτης εκδόσεως. ΤΙιβΓβ ίδ, ηο\νβνβΓ, ηο άοιώί ίηαί ίηβ ροβηι ιοαβ ριιοΐίδΐιβά οβίοΓβ, αδ Ι)αβαη^β ^ιιοίβδ ίί ίη Ηίδ " Ο-Ιοδδαηηηι," αηοΐ ηιβηίίοηδ ίί ίη ηίδ " Ιηάβχ Αηβ- ίοηιηι," ρ. 65, αιηοη^ ίηβ "δβπρίοΐ'Οδ Οι•αββί ΑηοηγηιίΕάίίί."

χχ ΡΚΟΙΕΟΟΜΕΝΑ.

Το ίηίβ ο1α§8 ηιαγ ρβΓηαρδ οβ ο,άάβά α \*όϊΊ£ ιηβηίίοηβά. ογ Εαιηοβοίηδ, Οοά. ίηβοΐ. νίηάοΐ). 297, £ο1δ. 1266-1316 : Χυνα- ξάριον του τιμίου Γαδάρου, Οβ^ίηηίη^ ο ΓάΒαρος 6 ταπεινός καϊ περιφερόμενος. Ι£ 80, ίηίδ ροβιη ίδ ηβοβδδαήΐγ δαίίηβαΐ.

Ιη α ίηίιτί βίαβδ ο£ ροβπΐδ ΐΐιβ Οτββίίδ αρρβαΓ ίο ηανβ 1)ββη οιί^ίηαΐ, νίζ. ίη ΐΐΐθ δο-βαΐίβα!. Θρήνοι. ΤΙιθ ίηΓββ ρηηοίραΐ ροβιιΐδ ο£ ίΐιίδ Ιάηά &γθ ρηοΐίδηβά ίη ίηβ ρΓβδβηί νοίυηιβ, αικί ίί \νΐ11 δαπιοβ ίο βαΐΐ ίηβ ΓβαάβΓδ αίίβηΐίοη ίο ΐΐιβ ίηίι•οοΐΗθίοι•ν ηοίίββδ ρΓθ£χθ(1 ίο ίΙΐΘπι. Α £οιιι•ίη ροβιη ο£ ίΐιίδ Ιαηά ηαδ ηοί νβί 1)0611 βάίίβοί, νίζ. ίΐΐθ 'Ρήμα θρηνητικον εις τον πικρον και άκόρεστον άΒην, ποίημα ^Ιωάννου Πικατόρον εκ πόΧεως 'Ρηθύμνης, €οά. ίηβοΐ. νίηάοο. 297, £ο1δ. 158α-175α. Ιοίά. £ο1δ. 2456-2526 \νβ Κανό Ή συμφορά, της Κρήτης, εν η γέγονε του μεγάλου σεισμού, 0β£Ϊηηίη£ ύψιστε μέγα βασιΧεΰ.

8ϊηιί1αΓ ίη βηαΓαβίβΓ αΓβ ίηβ ί\νΌ ροβηΐδ ο£ 8ίβρ1ιαηοδ 8αβη- Ιβΐίθδ, ίη ίηβ Οοά. Ραηδ. 2909, οηΐν ίηβ αηίηοΓ άοβδ ηοί οβ\ναί1 ρηοΐίβ ιηΐδίοΓίπηβδ, οηί ηίβ ρήναίβ βαΐαηιίίίβδ, Λνηίβη ηβ αίβο ίιιπίδ ίηίο α ηιοΓ&Ι Ιθδδοη £ογ ίηβ βοή ο£ α ίήβηά. Τηβδβ ροβηΐδ \νί11 1)θ θαϋίβαΐ ίη ίηβ δββοηα!. ραι•ί ο£ ίηβ ρΓβδβηί βοΐΐββίίοη.

Ι ηιαν ηοΓβ αίβο ηιβηίίοη δοηιβ ροβηΐδ ο£ \νηίβη Ι οοη£βδδ ίηαί πιγ Ιπιο^ΐβοΐ^β Ϊ8 νβι•γ δβαηίγ. Ι,απΛβοίηδ Γβίαίβδ ίηαί ίηβ Μ8. αί νίβηηα, \νηίβη ηαδ ηο\ν οββη ^ηοίβοΐ. δο ο£ίβη, βοη- ίαίηδ αίβο, £ο1δ. 1036-104«, α ροβπι \νηίοη Ιιβ βαΐΐβ " Οαηΐίοηπι <1β ναηίίαίβ πηπκΐί." Ιη ίηβ δαηιβ Μ8., £ο1δ. 1046-1086, \νβ ηανβ Βίος καϊ πολιτεία δοκιμωτάτου καϊ σοφωτάτου γέροντος, οοπιιηθηοπίί* ίη ίηβ £ο11ο\νίη» ηιαηηβΓ : εΧεγον ου μη να γρά- ψω ούδε χείρα να, κινήσω, ϊΐοτα. •\νΙιίοη ίί αρρβαΓδ ίηαί ΐΐιβ ιηβίΓβ ίδ ίΓοοηαίο. Α°•αίη, £ο1δ. 223«-226ί?, ίηβ δαηιβ Μ8. ηαδ α ροβπι Περί της ξενιτείας, ο£ τνηίοη Ιιαπιοβοίχΐδ ααΉδ ΐΐιβ ΠΓδί τνοκίδ θεΧω να, κάτσω ταπεινός.

Ιη ίηβ δαηιβ Μ8. ίδ βοηίαίηβά α ραΓαρηΓαβίβ ο£ ίΐιβ 01<Ι Τβ8ίαπιβηί (ογ ταΐηβΓ α ροβίίβαΐ βρίίοιηβ ο£ ΟΜ Τβδίαηιβηί Ηίδίοιν) ογ ΟβοΓ^ίοδ ΟΚιιηιηοδ ο£ Οι-βίβ, £ο1δ. 2#-196. Τηβ βοπιπιβηοβηιβηί ο£ ίΐιίδ λνοΛ \νίΠ οβ £οηηό! ίη Μαΐΐαβη, ΘΓαηιπι. ρ. 195.

Ιη ίηβ Ιαδί ρΐαββ •ννβ ηιβηίίοη £ιόπι ίηβ δαηιβ Μ8., £ο1δ. 115^-116(7, ίΗβ αηοηγηιοηδ Διήγησις της φουμιστής Βενετίας, Οβ^ίηηίη^ εδά, σύναξον, Χογισμε και Χεπτιστή μου γνώσι.

ΡΕ,ΟΚΕΟΟΜΕΝΑ. χχ{

Ι ηανβ ίηίβηίίοηαΐΐγ οιηϊίίβόΐ ΐΐιβ ροβηΐδ θθ1οη»ί秕 ίο α Ιαίβι- άαίβ ίηαη ίηο οίοββ οί ίηο ηίίββηίη οβηίιΐΓγ, οδροοίαΐΐγ ίηο \νοΓΐί8 οί ϋοπιβίΓίοδ Ζβηοδ, αηα". ίηο ηπαοη-ςηοίβά. Θησέος και ΈμηΧίας γάμοι. Ιί \ναδ ητρ" ριιΐ'ροβΘ ίο §ίνβ, ίί ροδδίοΐβ, α οοηιρίβίθ Ιίδΐ οί ίΐιβ ^νοί'ΐίδ Μτίίίβη ίη ίΐιβ ιηοάβι-η Ιαη^υα^θ, ίτοηι ίηβ θαιίίβδί ίίηΐθ ηηΐίΐ ίΐιβ ^θ&γ 1500. Τΐΐθδβ τκ-ΌΐΊιβ, ίηοπ^η οί ηο °•ι•βαΐ ροοίίοαΐ ογ 1ίίβΓαι•γ ναΐιιβ, ροδδβδδ πιποη ίηίθΐ-βδί -ννηβη νίβ^νβο!. ίη ίηβ Ιί^ηί οί ηίβίοηοαΐ ρηϋοΐο^γ, ίηαδίηποη &δ ίηβγ αΓβ ΐηβ ηιοβί ίηιροΓίαηί οΙοοιιηίΘηίδ ίοΐ' ίι-αοίη^ ίηβ ^Γααίιιαΐ άβνθίορηίθηί αηά £Γ0\νίη οί ίηο ιηοάβΓη ΟγθθΙς 1αη£υα£θ. 8ο ΐ&τ οαοΐϊ: &8 1864, Ι ^ανβ ίί αβ ιηγ ορΐηίοη ίηαί ίηβδβ \νοιΊνδ οΙβδβΓνβ ίο οβ οοΐΐβοίβο". " ύκΗοο υθγ- ϋοηιιιι αοΐοϋΐο αϋΐί^βηίί." Ι ηο\ν ρι-οροδβ ίο άο 80, απά §•ίνβ αδ α ητδί ίηδίαΙηΐΘΐιί ίηβ ρΓβδβηί νοίηπιο, \ν1ιίοη \νί11 οθ ίοΐ- 1ο\νβά ο^ οίηβΓδ ίη οοαΓδθ οί ίίηΐθ, α, " θ-ίοδδαι-γ " αιιαΐ θχθ^θ- ίίοαΐ ηοίβδ οοηιρίθίίη^ ίηβ τ^ηοΐβ.

χχϋ Ή ΑΝΑΓΝΛΡΙ2Ι2.

Ή ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΖ.

[Αδ &η ίκΜϊίΐοη ίο ίΐιβ ρΓεοεΛΐη^ ' Ρι-οΐβ^οπιβηίΐ,' Ι ίηδβιΊ; ΙιβΓβ ίϊιβ Ροθπι οη ΑηάΓοηϊΙίΟδ, αη αοοοιιηί οί τνΐιίοΐι \νϊ11 ΐ)6 ί'οιιηά αοονο, ρ. χ. αηά χϊϋ., ηοίβ 34.]

Κουρσεύουν οί Σαρακηνοί, κουρσεύουν ' Άραβίδες,

κουρσεύουν τον Άνδρόνικον κ' έπαίρουν την κάλήν του,

εγγαστρωμέν εννιά μηνών, της ώρας νά γέννηση ■

'<? την φυΧακήν το γέννησε, '<? τά σίδερα το τρέφει ■

ή μάννα του το τάγιζε ψυχούδια με το γάλα, 5

ή άμήρισσα το τάγιζε ψνχρνΒία με τό μέΧι,

κ ή μάννα τωλεγ άπ εδώ ■ ά υιέ μου τ Ανδρόνικου.

τώλεγ' η άμήρισσ' άπ εκεί • α υιέ μου τ άμηρά σου.

χρόνιος επιάσε το σπαθιν, κάί διέτης το κοντάριν,

κι όταν επάτησε τους τρεις, κρατειέται παΧΧηκάριν. 10

εβγήκε, διαΧαΧήθηκε, κανένα δεν φοβάται,

μήτε τον Πέτρον τον Φωκάν, μήτε τον Νικηφόρον,

μήτε τον ΠετροτράχηΧον, τόν τρέμει ή <γη κι 6 κόσμος,

καν ενι δίκαιος ποΧεμος, μήτε τον Κωνσταντΐνον.

ετράβησαν το μαύρόν του, πηδά, καβαΧΚικεύει, 15

φτερνιστηριάν του χάρισε, πάνω ς βουνϊν έβγαίνει,

κ ευρίσκει τους Σαρακηνούς, δικίμιν επηδούσαν.

'δικίμιν πού πηδάτε σεις, πηδούν το και γυναίκες,

°Χι γνναΐκες άτροφαις, άΧΧά κ εγγαστρωμεναις.

οί μαύροι σας μετρούντ εννιά κ ένας δικός μου δέκα. 20

δέστε κ εξαγκωνιάστε με τρεις δίπΧαις τ άΧυσσίδιν,

ράπτετε και τά μάτια μου τρεις δίπΧαις το ραφίδιν,

βάλτε καϊ 'ς ταΐς μασγάΧαις μου τρικάνταρο μολύβιν,

κομβόστε καϊ 'ς τά πόδια μου δυο σιδηρένιαις κΧάπαις

νά ίδήτε, πώς αναπηδούν ' Ρωμαίοι παΧΧηκάρια'. 25

δένουν «' εξαγκωνιάζουν τον τρεις δίπΧαις άΧυσσίδιν,

Ή ΑΝΑΓΝΠΡΙ2Ι2. ΧΧΠ1

βάλλουν εις ταΐς μασχάλαις του τρικάνταρο μόλυβιν, κομβόνουν καϊ '<? τα πόδια του δυο σιδηρένιαις κλάπαις, κι αφού ταύτα του 'ποίκασι, Σαρακηνοί λαλούν του '

30 'ά βρε μωρον κι άνηλικον κι άπογαλακτισμένον, αν εχης τόσην προκοπην, επαρ την 'λευθεριάν σου. τινάσσει τα δυο χέρια του καϊ κοφτεί τ άλυσσίδιν, κλονίζει ταΐς μασχάλαις του και πέφτει το μόλυβιν, καϊ δυο πηδήματα * κάμε κ έβηηκασιν η κλάπαις,

35 κι άπο τους μαύρους τους εννιά ευρέθη ς τον δικόν του ■ φτερνιστηριάν τον χάρισε, '<? τον καμπον καταβαίνει, 'υίέ μου\ του λεγβί ή μάννα του, 'υίέ μου , τοΰ λεγεί. πάλιν, 'υίέ μου, κι αν πάς '<? τον κύριν σου, στάθου να σου συντύχω. όλαις η τένταις κόκκιναις, καϊ τοΰ κυροΰ σου μαύρη,

40 κι αν δεν σ όμόσουν τρεις φοραΐς, μη γύρης να πεζεύσης.' ωσάν τον σύντυχ' , έποικε, κι ως τον 'χε παραγγείλει, φτερνίζει δεύτερην φοράν, '? τόζ^ κάμπον εκατεβη, βλέπει ταΐς τένταις κόκκιναις και τον κυρον τον μαύρη. <γνρεν εδω, <γνρεύ' εκεί, την πόρταν δεν ευρίσκει,

45 δίνει ενα κλότσον φοβερον, έξωθεν έσω ευρέθη • Ανδρόνικος, ό κύρις του, βαίνει πάρω ργω μένος, να καταιβη τον προσκαλεί, ρωτά, ξαναρωτά τον. 'ά βρε μωρόν κι άνήλικον, πόθεν εν η ηεννιά σου ; πόθεν η ρίζα σου κρατεί, πόθεν τά γονικά σοι/ ; —

50 'άν δεν όμόσης τρεις φοραΐς, δεν ηύρνω να πεζεύσω . — 'άν σύρω 'γώ την σπάθαν μου, καλά θέλω σου 'μο'σω.' — 'άν σύρης συ την σπάθαν σον, εχω κ εγώ δικην μου.' — 'άν πιάσω το κοντάριν μον, σε κάμνω να πεζεύσης.9 — 'άν πιάσης το κοντάριν σον, εχω κ ε'γώ δικόν μον* —

55 (μά το σπαθϊν, που ζώνομαι, δέκα φοραΐς όμόνω •

€69 την καρδιάν μον νά ' μπηχθη, αν σε καταδικήσο) . — άκρό^υρε κ επέζενσεν άπο τον μανρον κάτω • τότε τον κατερωτησαν, πόθεν εν η ηεννιά τον, πόθεν η ρίζα τον κρατεί, πόθεν τά γονικά τον.

60 αυτός άπελσγήθηκεν άπ την άρχην και λέγει, δτ' εν νίός τ Ανδρόνικου Άραβοκονρσενμένος, *9 την φνλακην γεννήθηκε, 'ς τά σίδερ' άνετράφη. Ανδρόνικος, πον τον θωρεί, ελούσθη των κλαμμάτων, σηκόνει τον \ τά χέρια του, τους ουρανούς δοξάζει ■

χχίν Ή ΑΝΑΓΝΠΡΙ2Ι2.

'Βοξάζω σε, Πανάγαθε, κ αηιάζω τ ονομά σου, 65

παντέρημος απέμεινα, σήμερον ξανασαίνω' .

κ ευθύς φωνάζει τον παπά, παράκλησιν σημαίνει,

ΒίΒει -χαρίσματα ποΧλα, σχαρηκιν του φουσάτου,

βγάΧΚει το μαύρο φλάμπουρο, το κόκκινο σηκονει,

στήνει καϊ τέντα ολόχρυση, '<? την Κρήτην κουρσευμενη. 70

ΔΙΗΓΗ2Ι2 ΕΞΑΙΡΕΤ02 ΕΡΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΞΕΝΗ

ΦΛΩΡΙΟΤ ΤΟΤ ΠΑΝΕΤΤΤΧΟΥ2 ΚΑΙ ΚΟΡΗ2 ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΗ2.

Εις καβαΧΧάρης ευγενής ορμώμενος εκ ' Ρώμης, ανδρείος, καΧοπρόσωπος, εν παΧαιοΐς τοις χρόνοις, εσχε παρθένον σύζυγον. πΧήν εξ αυτής της κόρης τεκνον ουδέν εποίησεν καϊ τρώθηκεν τη \ύπη• 5 υπήρχε γαρ ευγενική, το είδος κρυσταΧΧόχροια, εξαίρετος εις ήΧικιάν. πΧήν ήτον ώραιωμένη, εις ηΧικιαν κυπάρισσος, σεΧηνη εις την όψιν ο κυκΧος του προσώπου της τον ηΧιον άντηύγει, το κάΧΧος της τό εμορφον φλόγα να παρασταίνη.

10 ώων δε ό αυτής άνήρ αυτής την άτεκνίαν εκ βάθους της αυτού ψυχής θεον εξιΧεούτο και πρεσβυν παρεστήσατο μύστην του τηΧικούτου Ίάκωβον τον ενδοξον άπόστοΧον κυρίου, όσον νομίζων παρρησιαν εχειν προς τον δεσπότην

15 του χάριν δούναι αιτήσεως Ίνα τεκνοποίηση.

6 δε άνήρ τής γυναικός δια νά 'χη τοιαύτην χάριν, ύπόσχεσιν εποίησεν νά κΧαίγουν εν ΓαΧίτζαις• μετά δε την ύπόσχεσιν συνέΧαβεν ή κόρη, και πάντες εις τον οίκον τους χαράς μεγάΧας κάμνουν.

20 ίδών δε την ύπόσχεσιν άπάρτι πΧηρωθεΐσαν, εΧαβεν τό μαρσίπιον μετά την βακτηρίαν, ως εύτεΧης καϊ την στοΧην εφόρεσεν αύτίκα, να πάν εις τό εύκτήριον, ναόν του Ιακώβου• κι ανταμας ποΐσαν την όδόν μετ' αυτών καϊ ετέρων.

Τιτχε, 2. — πλάτζια φλώρης Ϊ8 ίΐβ ιιηίΓοΓτη Γβαοΐϊη^ οί Λθ Μ8., βιιί αδ ίΐιο βΓδί ρατί ϊδ ηβνβΓ άββϋηβά, Ι Ιιβ,νβ ίΐΙ\ν;ιρ ]οίηο<1 Λο 1\νο ραΓί» ΐη οηβ ηίΐιηθ.

1. καβαλάρης (Όικαη^β ^]0δ5. ρ. 527) : οΓ. 690, 1735, αηά οη Λβ οΛβΓ Ιιαηά 30,46,288,591,612,1790. — 5. τδ (Ίδος κρυσταΚλοχροία Μαΐΐαοΐι \νί(1ι δνηίζϋδϊδ ϊη τδ «ϊδ-; βαΐ ίΐιο Γ6Η<ϋη§ οϊ' ίΐκ,• Μ8. τη α γ Ικ> 1<<ρί : οοηιρ. Κευκόχροια. — 12. πρεσβιν: βιηηπάβ(1 \)γ Μπ11;κ•1ι. — 15. τεκνοποιήσει. — 16. δ δε ά. τ. γ. άνλΑ: βω. ΐ>7 λΐιιΐΐαοΐι. — 17. κλίγουν. — 24. εποίησαν: οιη. 1)γ Μαΐΐαοΐι. μετ' αυτών \α \ηγ ϋηιοιηΐίΐΐϊοη ; Ηιο Μ8. Ικΐδ μετ' αυτόν, λνΐιίοΐι Μαΐΐαοΐι οΐΐ&η^ββ ϊηΐο μετ' αυτοΰ. εταίρων, ΜαιιιυρΙΐΓ. φ

Α ηοΜβ

ηίκ ϋθ&υΐίίυΐ \νίΓβ ηανε ηο οΤήΙάτοη,

11ΐθγ ρΓαχ ίο 81. Ιη^ο οί ΟοπιροβΙθΙΙίΐ «πα ρΓοηιί^β ίο ναηι1θΓΐα1ϊ6 Ά ρί1^πηια§;6 ίο Μδ εΙΐΓίηβ ;

ιιροη τνηΐοη ίΐιβ Ιαί^ οο-

(ΪΟΠ168 ρΠ?£-

ηαηί.

Τηθ^ ίΠΟΓΘ- ίθΓ κθί οαί οη ΙηοίΓ ρϊΐ- £Πΐηα£6 ;

ΦΛΛΡΙ02 ΚΑΙ

βυί ίΤαβ Μο- Ιΐίίπιΐϊΐεάαη Ιάηίϊ οί δραϊη, Ρΐιί- Ιίρ, ώΉΙι Ιιίδ

8ΓΠ17 ίηΙΘΓ-

οερίβ ΙΙιεϊγ ίταίη ;

40

Ιάΐΐβίΐ αηά δΙβοΛβηοΜβ 1ί.αι&ιι ι, αηά

μετά δε του πορεύεσθαι στράταν τού ταξιδιού 25

επάντημαν εναντίον πλήρες ζημίας γέμον εκεΐσε συνεπήντησαν ζημίαν γαρ τοιαύτην εκίνησεν 6 βασιλεύς Φίλιππος εκ. Χπανίας. ^αρακηνος την γενεάν ήτον μακαρισμένος, πλήθος πολλών καβάλλαριών εσυρεν συντροφιά 30

καϊ πεζικόν άμέτρητον εμπρός του μετ εκείνων περνούν εις ορη δύσβατα νυκτοπεριπατούντες' εγάραζεν ή ανατολή, εσύμωσεν ή μέρα, έλαμψε καϊ έμόρφωσε το φως το του ήλιου, καϊ βίγλας έστησαν πολλας βλέποντες τάς κλεισούρας. 35 εκεί 'δασιν διαβαίνοντας ανθρώπους πελεγρίνους, Ρωμαίους όλους ευγενείς, Χριστιανούς τήν πίστιν, όλοι να ύπαγαίνουσιν δια να, προσκυνήσουν τον άγιον Ιακωβον, άπόστολον κυρίου" ώστε ύπήργεν μετ αυτούς καϊ 6 άνήρ εκείνος, εκείνος, πού τήν ατεκνον εΐ'χεν καϊ ύπεσγέθην, " εαν λυθή το του δεσμού καϊ ή γυνή συλλαβή, με την εμήν ομόζυγον ν απέλθω εν Γαλίτζαις." ώς γούν ίδών 6 βασιλεύς τούτους οδοιπορούντας, τοις άλλοφύλοις ήρξατο κελεύειν καϊ προστάσσειν, 45

καβαλλαρίους λέγει δε σφικτοαρματωμένους, άνδρας καλούς πολεμιστάς, στρατιώτας ανδρειωμένους• " δράμετε, 'δέτε, μάθετε το τι γενεάς υπάρχουν κι αν ήναι άπο των Χριστιανών γένος Οπερ μισούμεν, εϊ τι κακόν κι έπώδυνον, εις αυτούς ποίσετέ το." 50

λαβοντες δε οι άθεοι θέλημα παρ' εκείνου ώς θήρες δράμον κατ αυτούς, ώς κύνες μετά θράσει κι ως λύκοι ύπεσέβησαν σπαράξαι καϊ ταράξαι τους αληθούς Χριστιανούς καϊ φίλους τού κυρίου, καν εκατόν κατέσφαξαν άνδρες τε καϊ γυναίκες, 55

και όσους εγλυτώσασιν, όπισθεν τους έδεσαν.

26. ενάντιων, Μιιΐΐαοΐι ο], — 27. γάρ Μ8. : -για Μπίΐίΐοη ο]. — 30. καβαλαρίων. — 31. εκείνον: βηι. ΐ>γ Μυΐΐαοη (οί. 289). — 33. έχάραξεν Μ8. : οΐιαη^βά 1>γ Μυΐΐίΐοΐι λυϊιΙιοιιΙ δΐιίηοϊβηί; τεαδοη. εσ-ημωσεν ημέρα: βηι. &γ Μιιΐΐαοη. — 34. ελαμψεν {μόρφωσαν «'ίίηοιιΐ καϊ : βω. 1)γ Μηίΐαοΐι. — 35. έστησαν, Μυΐΐαοΐι εστ-ησεν.—Α'ό. απέλθουν, Μ8. οιη. 1>γ ΜαπΓορηΓ. — 4.5. προστάση : βτα. 1)ν Μιιΐ- Ιηοιι. — 4ί>. καβαλαρίους. — 48. 'δετε ^νϋΐιοιιί. αη αοοθηί. — 49. καϊ αν. — 50. καϊ έπώδυνον α$ αυτούς: ΜιιΠηοη. •\νπίβ8 παν αυτούς. — 52. δράμον, Μΐιΐΐ. δράσουν, θράσει Μδ.: θράσι ΜαΙΙ. Β}. — 53. καϊ ώί. — 56. ε-^Χυτόσασιν.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

κατάσφαζαν κα\ τον άνηρ εκείνης της γυναίκας, καϊ την ηυναΐκαν εΧαβον εκεινην την ώραίαν. μετά δε την άναίρεσιν του ομόζυγου ταύτης

60 κΧαιόμενη δυρόμενη μετά ΘΧιμμένου τρόπου

καϊ τοις άνόμοις εΧε^/εν " την ταπεινήν μ άφεΐΧας, την ταπεινήν καϊ ΘΧιβερην καϊ την ποΧΧα καμένην, οτι, εσώθην η έΧεεινη εις άδικον Χιμένα." οι δ' άθεοι Σαρακηνοί βΧέποντες την ώραίαν,

65 την θεωρίαν τε καϊ το άκέραιον φρόνημάν της,

την σύστασιν, το 'βγενικον, ποΧΧα την εθαυμάζαν. τι το Χοιπόν ε^ενετο ; επήρασι την κόρην, φέρνουν την είς τον βασιΧεά, αύτον την παραδίδουν. πΧην την χαρίζει δομενην, επακριβώς την εϊχεν,

70 επακριβώς την εβΧεπεν της κόρης την 'β^ενείαν υπήρχε <γαρ ή ^β^ενικη εντός του βασιλέως. ΘΧιμμένΐ) εκαθέζετο, πάντοτ ενθυμουμένη τον του ανδρός της θάνατον μάΧΧον καϊ την σκΧαβ'ιαν. κι άπο την Χύπην την ποΧΧην καϊ την στενοχωρίαν

75 το κάΧΧος του προσώπου της τεΧείως ηΧΧοιώθη, και θεωριαν καν ποσώς ου φαίνετον εις αυτήν το ηΧιοκυκΧοθώρημα, το πυρ το Χαμπροτάτον, το θεοχαριτόμορφον, το 'ξαίρετον ώραΐον η ΘΧίψις της τ6 εσβενεν, τεΧειώς το αφανίζει.

80 εκΧαιεν γαρ πάντοτε και εΧεεινώς έθρήνει, καϊ όδυρμοϊ εφΧό^/ιζον την ΌΧην της καρδίαν. και κΧαίουσα ηάρ εΧεηεν ώς προς τον βασιλέα και προς την τούτου όμόζυγον, ταύτην την βασιΧίσσαν " αφήτέ με την ταπεινήν, την τόσα πονεμένην,

85 μη σφάξω την καρδίαν μου άτη μου με κοντάρι, οτι ς έμεναν ετυχεν της δυστυχίας ό χρόνος, της ειμαρμένης το δεινον επάνω μου άπεσώθην, Όταν εσφάηην ό ^β^ενης άνηρ ό εδικός μου. να ειχεν πέση εξ ουρανού πυρ καϊ να πυρποΧήση

60. κλαιόμενοι οΰυρόμζνοι : γαχϊλγ επί. 1)γ Μιιΐΐαεη. Ι Ιιανε τνήίίεη δνρόμςνη. ΘΚιμίνοι απά 80 ηεαι•1γ α1\να)•5 ΛνϊίΗ οηΐ^ ηηε μ. Ρει-Ιιαρβ ίπεΓο Ϊ5 α £αρ βείτνεεη 60 αηά 61.— 61. ταπεινήν με.— 64. οί δε άθεοι.— 65. τε ;ι<1ο1ε(1 \>γ Ιΐιε εάϊΙοΓ.— 66. εύγενικόν. — 68. φόρνουν: επί. ΐ)γ Μιι11;κ•1ι. — 70. εύγει/ίαΐΛ — 71. εύγει/ική. — 72. πάντοτε. — 74. καϊ άπο. — 77. το λαμπροτάτω. — 78. ϊξαίρετον. — 79. τελείωϊ. αφανίζει^ Μ8. : αφανίζω ΜαΙΙ. ε,]. ; 1)αΙ ευπιρ. 676.-85. άτιμου.— 86. σεΐίεναν. — 88. εύ*/ενη$.

1ΐΪ8 Τνϊίθ 1)Ρ- 0ΟΓΠΘ8 ίΙΐΘ ΡΠ80Π6Γ Οί

ΙΙιβ ϊηβιίείδ.

8ηε Ϊ8 £Ϊνοιι ίο Ιηβ Μη;» αηά οαιτϊεά Ιο Ιιίδ ραΐαοβ.

8ηβ ^Γΐθνββ

ΟΤΘΓ Ιηβ 1θ83

οί ηει• ηηβ- οατκΐ, 3η(1 ■νηΐΐ ηοΐ οβ

ΟΟΠίίΟΓίθά

β^ Ιηε 1ά秕 ογ ηιιεεη.

ΦΛΏΡΙ02 ΚΑΙ

'ΓΙιβ ςαββη

Ββΐίδ 1ΐ6Γ ίί

βΙιθ ίδ "ννϋΐι οΜΙά Μΐά

ΡΓΟΠ1Ϊ5Θ8 ΙΐθΓ

«11 οαΓβ &ηά

3ΐί611(1ίΐη06.

81ιβ οοηίβδ-

868 ΙΐθΓ ρΓΘ£-

Τΐιε ηαπιβδ οί Ιΐιβ 011Π8- ΙΪ3Π ΪΆάγ αηά οΓΐ&θφίββη. Τ1ΐ6 ςιΐθβη'δ ρΓβεεηΙδ Ιο

Ιΐΐβ 01)ΓΪ8-

ϋαη.

καϊ κατακαύση καϊ εμέν κρεΐττον ηπερ του ζτ)ν με. 90

μετ αυτόν γάρ εκίνησα μετά χαράς μεγάλης

να, ττάμεν 'ς το εύκτήριον, ναόν του αποστόλου."

καϊ ταύτα ή βασίΧισσα ούτως άπηλογήθην

" κυρα,, '? την θλίψιν την πολλήν καϊ την άδημονίαν

εχε μικρην παρη^οριάν καϊ άνεσιν όλίγην 95

οί γάρ συχνοί σου όδυρμοϊ το κάλλος σου μαραίνουν

τ ώραΐον τού προσώπου σου τελείως ήλλοιώθην.

δια την άγάπην την εμην παρήγορου ολίγον.

άλλον δε πάλι ερώτημαν σε εχω ερωτησειν,

καϊ 'πε με το, κουρτέσια μου, 'πέ το, μη με το κρύψης. 100

θωρώ, καλά στοχάζομαι, βλέπω την σην γαστέρα,

κι 6 όγκος της κοιλίας σου δείχνει σ' εγγαστρωμένην.

κι αν ήσαι έγκυος, κυρά, χάρισε με το πράγμα,

καϊ ορκον ποιώ '<? το κράτος μου, νά 'ναι δια τιμήν σου,

να ποίσω, νά σ εργάσωμαι καλώς νά σε δουλεύουν," 105

κ ή κόρη ώμολόγησεν, οτι έγκυος υπάρχει.

καϊ πάλιν η βασίλισσα ούτως την άπεκρίθην

" εδά λοιπόν παρήγορου, μη θλίβεσαι άπετώρα.

χαράν ηγού την ξενιτειάν, οτι άπάρτι ελπίζω,

νά εχης δόζαν καϊ τιμήν καϊ καύχημα καϊ κλέος." 110

Μάθε καϊ τά ονόματα τών δύο καϊ ξενίζου. η κλήσις της Χριστιανής όνομα Τοπατζία, της βασιλίσσης πάλιν δε όνομα ΚαΧλιοτέρα. ητον ανάμεσα τών δυο χάριν της βασιλίσσης, ήλθεν από Δαλματία ευγενέστατη χάρις. 115

ρούχον χρυσόν, μεταξωτόν, εμορφον, ύφασμενον, ηλιοαγλαίζοντα, άστράπτοντα ένδόζως ηφεραν την βασιλισσαν' βασίλισσα την κορην, εκείνης της Χριστιανής το 'φόρεσεν αύτίκα. εύμορφοερωτοπαίδευτος ύπήρχεν ό χιτώνας, 120

εκείνον τον εφόρεσεν ή εύγενίδα κόρη.

90. νπ\ρ Μ8. : ήπΐρ βτη. ΜυΙΙαΛ.— 92. €« το.— 93. υντωτ: οοηιρ. Βοϊδ- δοηαθβ Αηβοά. 2, 12. — 96. οίοαλμοι: ειη. 1>ν Μιιΐΐ. ; Ιηιί ίί )8 &1δο ροδβ'ώΐβ ίΐιαί ίΐΐθ οπσϊηαΐ Γοαάϊη^ ίβ οίκτιρμοϊ. — 97. το '&ραΊον. — 98. πάλιν: βιη. 1>γ Μιιΐΐ.^— 101. θεωρώ. — 2. καϊ δ . . . {^αστρωμίνης. — 3. καϊ εάν. — 5. σέ έργασομαι. — 6. καϊ η ; οαδθδ ϊη τνΐηοΐι ίΐιβ 1\Ι 8. ι-εαιίβ καϊ ίηβίβίΐο! οί κι ννϋΐ ηοΐ 06 ηοΐεά αίΙβΓ ίΜ8.— 9. ξενιτίαν.-- 10. εχβυ. — 12 τοΠατ^'α: οιη. Ιιν Μιιΐΐ&οΐι ίΐηά ϋτι Μβιϊΐ, Ιηίχοά. Ιχχχνΐ. η. 2. — 13. Καλιοτίρα. — 18 καϊ η βασίλισσα. — 19. έψόρΐσζν : 1)111 ίοωκΐν \νυιιΜ 1)6 ιηοΐ'6 ηαίαπιΐ. — 21. έκέινον το : ΰΐ. 933.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ.

ύπήρχον δε άμφότεραι εγκυαις τάς γαστέρας, συνεφθασε δε κι 6 καιρός εκείνων καϊ τών δύο, κι άμφότεραι έγέννησαν εις βασιλέας οίκοι/

125 τον Μάιον, όταν ρόδ' ανθούν κι εκπέμπουν μυρωδίαις. εγεννησεν η Χριστιανή εμορφην θυγατέρα, γεννά κ η Χαρακηνισσα υίόν εξαιρημένον. και τι λοιπόν εγένετο εις την ώριάν εκείνην, την εμορφην Χριστιανην, την πλήρης θεωρίαν ;

130 άμα το βρέφος επεσεν εκ την αυτής γαστέρα, απέθανεν ή 'βγενικη καϊ εκ του ζην εκλείπει, εδιέβην, 'ς την αιώνων ζωην άντεκατέστη, δια δε τα γενέθλια καϊ την χαραν εκείνην άπαντες μεγιστάνοί τε, μικροί τε και μεγάλοι,

135 κ η βάγιαις του παλατιού, μετά καϊ τους άγώρους, χαραν έκαταστησασιν δια, ξεφάντωσίν τους, και την χαραν έχαίρονταν έξάμηνον καϊ πλέον, ταΐς βάγιαις δε 6 βασιλεύς παρακαλών προστάζει, τα δύο βρέφη εξακριβώς θηλάζειν κα) φυλάττειν,

140 στερεώς δια να, ^ποκρατουν, καλώς να τα προσέχουν, και μιας κοπής καϊ φορεσιάς ρούχα να τα ενδύουν, τα δύο άναθρέφουνταν, τ άρσενικόν κ η κόρη. κι ο βασιλεύς ώς αγαπών αμφότερα τα δύο ονόματα τα εθηκεν, τα πρέπουν κατ άξίαν. 14.5 όνομα μεν τ' άρσενικόν Φλώρων ονομάζει,

την κόρην την έξαίρετον έκάλει Πλατζιαφλώρε, διατϊ ήταν άνθη μία του δροσερού του κρίνου, και του καθ' εν η θεωρία ενι άπό την όψιν. ώσπερ το ρόδον άσπρον εν καϊ κόκκινον ώραΐον, 150 ούτως το κάλλος επλασεν η φύσις καϊ τών δύο• κρινοτριανταφυλλόροδα, ερωτοαναθρεμμένα, αναθρεμμένα σύντομα, έρωτοηγαπημένα.

Μετά δε την άνατροφήν τών δυο εκείνων παίδων

ΤΙιε φΐεεη ϊβ &180 ρΓ⧕- η;ιιι(, ιι.ιΐ

οοΛ 3Τ6 άε- ΙίνβΓβΛ ΐη ίΐΐθ πιοηΐΐι οί Μαγ, Ιΐιβ ΟΙΐΓΐβΙίαη οί α άίΐιι§ΊιΙθΓ, Ιΐιβ ςιιεεη οί

Τΐιβ άεαΛ οί

Ιΐΐβ 011Π8-

!ί;ιιι.

Κβ,ϊοϊοίη^δϊη Λβ ρ&ΐαοβ. ΤΙιθ ίννο \>Ά- 0188 3ΧΘ ΙΓ6»16(1 3-

Ιϋβ. ΤΙιβίΓ ηαπιεβ : ΡΙοΗοβ αηά ΡΙαίζίαβοια.

Ιη (Ιυβ Ιϊπιβ

122. εγκι>6ϊ. — 25. '6ταν τα ρόδα. ΡοΛαρδ Λνβ δΐιοιιΐά Γβαά τον Μάην (λνϊίη δγηίζθδΪΒ) αικί ίΐιοη Ιίοορ ίΐιβ Μ 8. ι-οαύϊη^ ίη Ιηβ βιιοοοοίΐίη^ λνοι-άδ. — 27. κ' ή Λο Μ8. οχοερίίοηαΐΐγ. — 28. ώραΐαν. — 29. ΡοΛαρδ πλήρη, Ιηοιι^ΐι πλήρη* ωαγ οο άβίθΙΜΪβά.— 31. (ύγινικη.— 32. (1ε την. — 35. κα\ οί /3άγί«ϊ (οί'. 138). — 38. /3άγΐ6ϊ 39. θηλάζίΐ. — 12. άναθρέφουντα. κ ή Μ8. — 47. ανθίμια: οηι. \>γ Μιιΐΐαοΐι. ΓϋΓ- ηαρδ •\νο βΙιοιιΜ αίβο Γβαά τοΰ δροσερώδους κρίνου. Τϊΐΰ Βοοοικί τοΰ Ϊ8 οιπϊΙΙι.ίΙ ίη 11ΐ6 Μ8.— 51 αικί 52. θρΐμίνα λνίΛ οηο μ.

6

ΦΛΏΡΙ02 ΚΑΙ

ίΊΟΓΪΟδ 18 ΟΓ-

ύθΓθά Ιο £ο ίο εοΐιοοΐ,

ϊηί Γ6<Ίΐ8β3 Ιο £0 ιιηΐββ» ΡΙαΙζίβϋοΓ» 1)6 5βηΙ νίΐΐι Μιη.

ΤΙιβ Μη^ οοηδβηίδ Ιο 8611(1 ΙιεΓ Ιο Ιΐιβ δαιηβ βΛοοΙ.

ΠΟΓΪΟβ Γ6&Λ8

λ οοοίί οη Ιονβ, 3ηά<1Ϊ8- ΟΟΤ6Γ8 ίΐιαί Ιιε ί8 ϊη Ιονβ νϊΐΐι 1ιΪ8 οοηιρίΐηίοη.

6 βασιλεύς προς τον νΓον έφθέγξατο τοιάδε'

" δεΰρο, υιέ παμφίλτατε, άκουσον τής φωνής μου, 155

την εντολήν, το θέ\ημα καϊ την βουΧήν, το λέγω.

•πάτερων παίδες ευγενών είς την γραφήν σχοΧάζουν,

'ς τα η ράμματα σχοΧάζουσιν, να 'πεΧθουν να τα, μάθουν,

νά ,ναι είς Χόγον φρόνιμοι καϊ εις άξιάν μεγάλην

καϊ ευτυχείς εις τάς βουΧάς• μάΧΧον κι αν βασιλεύσουν, 160

της βασιλείας πρέπουσιν φρόνιμα νά 'ξηγούνται,

τους ευγενείς, τους ένδοξους άζίως νά δεζιούνται,

τους ευτελείς καϊ ταπεινούς παΧιν νά άγαπούσιν.

κι ό Φλώριος άπόκρισιν προς τον αυτού πατέρα"

" ποιώ, πατήρ γΧυκύτατε, εϊ τι εμεν προστάττεις, 165

αν εν το πράγμα δίκαιον, αν εναι καϊ τυγχάνει.

δουΧεύω, πράττω, οικονομώ, θέλω το, δέχομαι το.

τούτο καϊ μόνον γίνωσκε, Οτι είς το σχόλιον μόνος,

μόνος μου ουκ απέρχομαι χωρίς την ΠλατζιαφΧώρε.

εάν με ταύτην άπελθώ, έχω καλώς ποιήσαι, 170

καϊ πράξω καϊ τους ορισμούς καϊ τά προστάγματα σου,

κι όλα σου τά βουλεύματα έτοίμως νά πληρώσω,

μάλλον κ' είς τά μαθήματα νά 'πέρχωμαι σπουδαιως."

πάΧιν δε τούτον 6 πατήρ οΰτως άπηΧογάταΐ'

" το αίτημα, το θέλημα, το "ζήτημα σου, υιέ μου, 175

πράττω, ποιώ, αποδέχομαι τέτοιον όπερ λέγεις."

ομού οι δυο πορεύθησαν, ό Φλώριος και ή κόρη,

η ΠλατζιαφΧώρι ή ' βγενική, τά γράμματα μανθάνουν.

συντόμως γούν ό Φλώριος καϊ είς καιρόν ολίγον

εμαθεν καϊ άνέγνωσεν, βίβλους ποΧλάς διήΧθεν. 180

διήλθε καϊ είς έτερον βιβλίον της αγάπης,

όπερ εκατεφΧόγισεν τον νουν του καϊ καρδίαν.

οπόταν γαρ άνέγνωσεν την βίβλον της αγάπης,

αγάπη εκατεμάρανεν τον νουν του καϊ καρδίαν.

ό βασιλεύς δε θεωρών το γεγονός, μή φέρων, 185

/3ελο? δεινόν κατέτρωσε την εαυτού καρδίαν,

σχεδόν ουκ άναπαύετον ουδέ παρηγοράτον.

ό Φλώριος δε απόβλεπε την Πλατζιαφλώρε πάντα,

159. ΡβΛαρβ νβ δΐιοτιΐά Γβαά μεγάλοι. — 60. κιαν: επί. 1>γ Μιιΐΐαοΐι. — 63. τους παιγνον$, Μ8. εηι. 1)γ ΜαιιτορΙΐΓ. — 70. απΐλθων. — 77. ετορεΰθησαν. — 78. Πλατέα Φλώρια η «νγβίΊκτ). — 87. σχεδόν 'ότι ούκ : ίί 13 αΙδΟ ρΟΒΒΪΪΙβ Ιο ^τΐίϋ σχεδόν τ» ονκ. — 88. ό δέ ΦλώρίΟϊ.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

έκείνην την άτγΧαόμορφον την είχεν εν καρδία,

190 την κρυσταΧΧίδα του νερού, την τταχνοχιονάτην, την νεραντζαροτάκουστην, κρινοτριανταφυΧΧάτην, τραχηΧομαρμαρόμνοστην, ροδοκοκκινοχείλα, την συντυχογΧυκόλαΧον, ερωτοττονεμενην, εκείνην, την εκόσμησεν η χάρις των ερώτων.

195 εκείνην εστοχάζετον ό συνανάτροφος της,

εις αυτήν τον νουν του ,βαΧεν και σαΧεμον ουκ είχε, καϊ πάντα τα λεγόμενα εϊχέν τα ως άράχνιν. 6 δε διδάσκαλος αυτού προς Φίλιττττον άττηλθε, τον ττοθον του τον εμνοστον τον βασιΧεαν είττε'

200 " γνώρισε καϊ κατάμαθε τα, κατά, του υιού σου. 6 γαρ υιός σου, ώς εμοϊ δοκεΐ, ερωτοετρωθη εις ΠΧατζιαφΧωρην την ώριάν, την κόρην την νεάνιν, κι άττό τον τόσον ερωταν, τον έχει $ την φουδούλαν, βίβΧους ουδέν διέρχεται ουδέ άναγινώσκει.

205 τούτου καϊ μόνη συντυχιά ενι δια, άγάττην,

ττΧαταίνει Χό<γους κατ αυτόν, λέγει δια τον ττοθον. κι αν εις εκείνους χωρισμόν μην ττοίσης, ηξευρε το, συχνάκις θέΧει φλέγεσθαι εις ττοθον της οδύνης." ό βασιλεύς δε το Χεχθεν λέγει της βασιλίσσης•

210 "ευγενική κυράτζα μου, τ ί λέγεις να, ττοιησω ;

οι ττόνοι κατασφάττουσιν, συντρίβουν την καρδιάν μου,

οτι ό ημέτερος υιός χάνεται δι άγάττην,

δια, ττοθον της ττανευγενής καρδιοδιχοτοματαΐ'

να, τον χωρίσω, ' βγενικη, λέγω εκ την φουδούΧα,

215 κ εις ξένους τόττους βούλομαι εκείνον να 'ττοστείλω,

κι αν τύχη και το 'ριζικόν, να την 'βγαλη εκ τον νουν του, όταν ττοΧΧάκις το συχνόν εκείνον θέλει βλεττει. τοιαύτην έχει την βουλην μετά της βασιλίσσης. ό βασιλεύς ό ΦίΧιττττος λέγει ττρός τον υιον του•

220 " δεύρο, υ'ιε τταμφίλτατε, άκουσον της φωνής μου. ττοΐσον εμού το θέλημα, γλυκύτατε υιέ μου, υιός ύττήκοος ττατηρ γενού, υ'ιε, να Χάβης εύχην την των γονέων σου καϊ δό'ξαν εξ ανθρώπων.

192. ρΌοΌκοκκινοχΐία : οτη. \>γ ΜηιίΓορΙΐΓ. — 97. α'ύτην. ΐβαλεν. — 99. ίμνωστον. — 2112. ωραίαν. — 3. εΐϊ τήν. — 5. τούτον κ. μόνον ή. — 8. οδείνη!. — 14. ευγενική. — 16. βύγάλί). — 17. Τΐιο Ιϊηο Ϊ8 οοιτιιρί. Ρβτΐΐ&ρβ λνυ κΙκπιΜ Γβ&ά εκείνην, αηά αΐκο 'ότ' ου. — 20. παμφίΑταπε — 21• ποίησον. — 22. πατήρ ιΐϊυϋ. ΒΒ ιι ιΐαΐίνο : δϋβ Τναηδαοίίοηδ, 1867, ρ. 88.

ΗΪ8 ΙιιΙογ ϊηΓθΓΓΠ8 ΙίΪΏξ

Ρ1ιίϋροίιΙιί8, 3ΠΛ οί ίϊιβ βίϊβοί; ίΐ ηββ

οη Ρ1θΓΪ08'8

είικϋθδ. Ηβ &άνΐ8Ρδ ίηβ εβραΓαΐϊοη οι Ιηβ 1-κό.

Τ1ΐ6 1ίϊη<τ βη- ηοιιηοο8 Ιηϊβ Ιο Ιηθααβεη,

3η(1 ίηοη ηρ-

ΡΓΪ808Κ10ΓΪ08

οί 1ιΪ8 ϊηίβη- ίοηΐίοη Ιο Β6η<3 Ιιίηι (ο ΜυιιΙιιποη ίο ίϊηίΒΐ) 1ιΪ8 βΙλιιΙη,'Β.

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

ΠοΠΟβ Γβ-

ίαββδ 3531η ίο §0 τνίΐη- οιιί Ρ\ιΛ?λά- ήοτΆ, οοη- ίβδβίηίί αϊ Ιΐιβ δΒπιβΙϊπίθηίδ νεηβωεηΐίΐΐ;- Ιβοΐιηΐθΐιΐ. Ιο Ιιθγ.

Τηβ ςπββη ηιιΐδΐ ηο\ν ίθί^η δυάάεη ϊΐΐηοδδ, αηιΐ ϊΊοποδ 18 ίοΐά Ιηαί Ρ1ϋΙζίίΐί1οι•α ϊδ η<ην νναηί- εά ίοΓ ηίδ πιοΙΙιθγ, οιιί βηαΐΐ 1)6 8βηί

θέΧεις είς το Μοντόριον νά 'πέΧθης 669 την σκόΧαν,

διά να μάθης φρόνησιν, να, *ναγινώσκης βίβΧους. 225

εκεί γαρ ένι η φρόνησα, έκεϊ καϊ η σοφία,

εκεί ποΧΧά ^διδάχθησαν παίδες των μεγιστάνων,

και φρόνιμοι έφάνησαν εις βουΧην καϊ εις έργον.

κι εκ γένους ημετέρου τε υπάρχει 6 δούζ του τόπου,

κι έπιθυμα, υιέ καΧέ, να 'δτ} την ηΧικιάν σου' 230

Ότι επαινον έΧαΧησαν εκείνον δια, 'σένα,

διατό σε στεΧΧει πάντοτε κείνος χαιρετισμούς του.

άπεΧθε τοίνυν, άπεΧθε' ά σοι προστάττει, ποίει."

ο ΦΧώριος προς τον αυτού πατέρα άπεκρίθη•

" εμέν, πατέρα βασϊΧεϋ, τι συντυχιάς με Χέγεις ; 235

ηξευρ ουκ ενι δίκαιον πΧην άπ εμένα μάθε.

εαν ουκ εΧσ η ευγενική με μεν , η ίιΧατζιαφΧωρε,

μόνος έγ ουκ απέρχομαι είς τόπον ούδ' είς σκόΧην,

να ξενωθώ άπ την έμην έρωτικην ώραίαν,

να ξενωθώ, κι ό Χογισμός συχνά με συμβουΧεύει' 240

και ποια ^τυχη καϊ ποια καρδιά τον πονον νά βαστάζη ;

καϊ Χέγει μου ή συμβουΧη της ερωτομανίας'

πρόσεχ οΰν νά μη ξενωθης καϊ χάσης την φουδούΧα,

έκεινην όπου την έμην ψυχην άποκερδαίνει.

κάΧΧιον της αγάπης το σπαθί δια νά με κοψ•η, 245

νά με διχοτομ7]σουσιν μέΧη μέΧη και βρώμα

θηρίοις νά με δώκασιν, παρά διχώς της κόρης

νά θεΧα άποξενωθη — έ'δ ανομία μεγάΧη.

κι ό βασιλεύς, ώς ηκουσεν άπόκρισιν τοιαύτην,

κάθεται, συμβουΧεύεται με την όμόζυγόν του, 250

καϊ μετά δοΧου όρθώσασιν Όρθωμα το τοιούτον.

είς το κΧινάριν θηκάν την τάχ ώς άρρωστημένην,

κι ό βασιΧεύς προς τον υΐόν έφθέγξατο τοιαύτα"

" υιε μου, μά την πίστιν μας την είς τον Μαχουμετήν,

άποψε την μητέρα σου ύπέπεσεν οδύνη, 255

καϊ το πουρνό την σήμερον ακόμη ουδέν ηγέρθη.

καϊ τάχα διά κουφισμόν αρρώστιας της μητρός σου

227. (διδαχθησαν. — 31. μίνα. — 32. δια τούτο σε. ςκΐΐνος. — 35. με τα λέγει*. — 36. ^ξευρε. — 38. εγώ ουκ : ρβΛαρβ \νβ ηιϊ^ΐιί γθ;μ! μόΐΌ5 μου ούκ, οΐ. 169. ούδε'. — 39. ά,πύ : \νβ πΐίΐγ αΐκο ιταά 'πο. — 43. -προσέχουν : βιη. 8. Ι,πκίΐΐθίηιοι•. — 45. Αί'ίθΓ σπαθϊ ίΐιβ Μ8. ϊηδβιΊδ να φ-ησεις ^νΐαϊΐβ ΐί οπίίίδ διά. — 48. εδε. — 51. ορθώμασιν. — - 52. τήν ίθηκαν τάχα.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

9

την κορην την πανεύγενον ποθεί να τηνε βλέπη, να συντυχαίνη μετ αύτην διά παρηγοριάν της.

260 εαν ου πίστευες, άπελθε καϊ εδε 'ς• το κλινάριν,

ευρεΐν την θέλεις, πίστευσον, να, κείται, ώς σε λέγω. άπελθε τοίνυν, άπελθε• μετά δε την ύγείαν την της μητρός σου, πίστευσον, στέλλω σοι Πλατζιαφλωρε. κι ο Φλωριος μετά στενασμον πάλιν άπηλογάταΐ'

265 "ω βασιλεύς, απέρχομαι κατά το θέλημα σου. την Πλατζιαφλωρε, ηξευρε, εσέν την παραδίδω, να την φυλάττης ώς δι εμέ, καλώς νά την προσεχής." κατά την δ άποχώρισιν τών αμφοτέρων παίδων αλλ7]\ως έθρηνησασιν, συχνώς έπερΐλάβαν,

270 καϊ εις τον άλλον άφηκε στενάγματα καϊ πόνους, και θλίψιν, να διχοτομη την καθενοΐ) καρδίαν. πλην δακτυλίδιν ρωτικόν η κόρη τον έδώκεν, εκείνο το εκοσμησεν η τέχνη τών ερωτών, κ' η χάρις το εκοσμησεν καϊ ποίκέν το τοιούτον,

275 πώς νά δείχνη ένέργειαν εις έρωτοποθούντας. τα λογία του τά ελεγεν, άκουσον νά τά μάθης. " επαρ το δακτυλίδι μου καϊ β άστα το μ εσένα, ζαφυριν ενι έξαίρετον εχε το αντί εμένα, και αν τι εις εμέ συμβη εναντίον νά γένη,

280 αύτο το δακτυλίδι μου νά θλίβεται δι εμένα, ο λίθος να θαμπόνεται, νά χάνετ η θεωρία, κι απ αύτο νά 'χης εκδοσιν οτι εγώ θλιβούμαι." άκουσας ταύτ 6 Φλώριος παίρνει το δακτυλίδι, βάνει το ς το δακτύλι του διά παρηγοριάν του.

285 εκινησεν ο Φλώριος, ύπάιγει '? το Μοντόριον.

τους αυλητας, τους άρχοντας άποχαιρέτισέν τους, και την οδον εκινησεν έκείνην καϊ υπάγει, υπάγουν δε καϊ μετ αυτόν άρχοντες καβαλλάροι, παιδόπουλα εις χρείαν του εντάμα μετ εκείνων.

290 με συντροφιάν ενγενικην συντ ροφιασ μένος ητον. πήρε γερακοφίϊλκονα, ξεπτέργια καϊ ζαγάρια,

ίο Ιιϊιη οη ίΐιβ ηυεβη'8 Γβ- οονβΓ}τ.

Ρίοήοδ οοη- εοηΐδ Ιο (Ιε- ΡειγΙ \νϊ11ιοιιΙ ΡΙϋΙζίαήοΐ'α ; ίΐΐθίΐ' £Πβί αϊ ραηίη^ ;

ΠίΐΙζϊαήονα £Ϊνε3 Ιιίηι α πη£ οί οο- οιιΐΊ ροτνει- ;

' ίί βνοΓ ΐΐιο

ΒίΟΠβ 1θ8β3 ίΪ8 1Π8ΐΐ•θ,

5'ου πιαγ οοηοΐιιάθ Ιΐιαί Ι ;ιηι ϊη ΐΓοαοΙε.'

ΤΗο 8ρθΓΐ8 οί

Ρΐθΐ'ίθδ'8

οοηιραηίοηΒ οη ΙΙιείΓ \νη^ Ιο Μοη- Ιιιποη,

10

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

ΙιιιΙ Ηοποδ άθ68 ηοΐ Βίιαί'θ Λέπι.

ΤΙιεΪΓ αΓπναΙ άϊ Μ οη Ιπ- που αηά ιο- οορίίοη 1>7 Ιπβ (Ιπΐίβ.

Τηβ αιΛβ

ίΠ68 ίο ϋΙΐΟβΓ

ιιρ ΕΊοποβ.

τάχα Βιά περιΒιαβασμόν καϊ Βία παρηγορίαν, Βία να ύπάγη με χαράν, ΘΧίψιν να μην θυμηται, εις αυτόν Βε παρηγορίαν ούΒ όλως γαρ ουκ ήτον. οι πόνοι την καρΒίαν του εκατεμάραναν την. 295

όπισθεν συχνοβΧεπεν το παράΒρομον εκείνον, να ϊΒη την παράξενον εκείνην, την ήγάπα, τάχα να Χάβη άνασασμόν, μικρην παρηγορίαν. την Βε χαράν, την είχασιν αυτού οι συνοδοιπόροι εις εύμορφα κυνήγια, εις παραΒιαβασμούς τους, 300

τις είχε Βιηγήσασθαι ; πΧήν την χαράν εκείνην *****

αλλ' είχέν την ως σκύβάλα, ουκ εβλεπεν εις αύτην.

όκάποτ άπεσώσασιν, ήΧθαν εις το Μοντοριον.

ό Βούξ τους άποΒέχθηκεν μετά χαράς μεγάλης,

κι από το χέρι τον κρατεί ώς συγγενής καϊ φίλος, 305

μετ αυτόν περιπΧεκεται, συχνά καταφιΧεΐ τον.

καϊ τέτοια Χόγια τόν \εγεν άκουσον να τα μάθης.

τρί 7ρ 3ΙΡ •ν "Ρ

καϊ άριστον ποΧυτεΧη εϊχεν εύτρεπισμενον,

το μεν Βιά τους άρχοντας, το πΧεον Βι εκείνον,

Βιά να τόν Βώσουν κουφισμον, μικρην παρηγοριαν 310

τοιούτους Χόγους του ΧάλεΙ ό Βούκας του ΦΧωρίου'

" το άριστον ήτοίμασται, καϊ άγωμεν τρυφησαι.

ρΐψον την εννοιαν, ρίψε την τήν θλίψιν άποβάλου.

γεΧα καϊ χαίρου, σκίρτησον Βίχως τινός ανάγκης,

καϊ καν ώς Βιά τους άρχοντας, τους μεγιστάνους τούτους, 315

μη γίνεσαι ώς κατηφής, μη ήσαι εννοιασμενος.

άκουσας ταΰτ ό ΦΧωριος ούτως τον άπεκριθη'

" οι πάντες μεγιστάνοί μου καϊ πάντες άρχοντες μου

έχουν τρυφησαι καϊ χαρήν, έχουν περιΒιαβάσαι,

εγώ Βε πάΧιν βουΧομαι εις ΦίΧιππον στραφήναι, 320

ότι εν τή βασιλεία μου εν ή παρηγοριά μου.

εκεί ν το παρηγόρημα της εΒικής μου Χυπης,

εκεί ,ναι ό ανασασμός των εΒικών μου πόνων.

292. τάχατε. — 93. μετά χαράς : βηι. βγ Μτιΐΐ. Ιί 18 ίΐίδο ροδδϊΜβ ίο Ήτίίθ δια να. ύπα μΐτα χαράς. — 94. αυτόν.— 96. ΐσυχνόβλΐπεν. — 302. ΤΙιβΓβ 18 ηο £αρ ϊη. ϋΐο Μ8. — 3. όκάποτε. — 6. περιμ-πΧέκςται (οί. V. 614, εξόμπλιον). — 7. ελεγεν. Τΐιβ Μ8. οοηϋηιΐθβ Λνίίΐιοιιί α £;ιρ. — 12. αγομεν. — 15. ουτους. — 16. γνοιασ- μένος.— 17. ταΰτα. — 22. αηά. 23. Ικ« ενι.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΛΡΑ.

11

πλην 8ιά την παράκλησιν την εΒικήν σου λέγω,

325 τρυφήσαι εχω μετά σε καϊ \_φίλικώς~\ Βιαηειν.

'ς τον βασιλέα Φίλιππον να στ ρέψω μεν τον Χογον. τί δε κακά, συνέβησαν άπο του βασιλέως εις κόρην την παράξενον, να, σας το καταλέξω, κι όστις 'χει πόνον, ας πονη, καϊ θλίψιν, άς Χυπήται,

330 κι οπού πονεϊ και θλίβεται, πάντοτ ας άπομένη, οτι της τύχης 6 καιρός πάλιν επανεστραφη.

Ό βασιλεύς 6 Φίλιππος, μισεύσας 6 υιός του, μέλέτην τε καϊ α^νοιαν, τί πράξαι, τι ποιήσαι, Χέηει προς την βασίλισσαν, ούτως την συντυγαινει•

335 " 6 υιός σου '? το Μοντόριον απ εμού άπεστάλθην. εις Πλατζιαφλώρην την ώριάν τί Χέζεις να ποιήσω ; νομίζω ποθοκέρασμαν εκέρασεν εκεινη' τοιούτον ουκ αναπαύεται ου νύκταν ούδ' ήμεραν. πλην τό έμόν εκΰόκημαν εις αύτην αν ου πράξω,

340 να, μην φορέσω απ του νυν στέμμα '<? την κεφαλήν μου, στέμμαν ούοε διάδημαν ούΒέ άλλον τι πρέπον ώς βασιλέως ενΒυμα' εις αύτην αν ου πράξω θάνατον άνεκΧάλητον καϊ πυρ, να πυρπολήσω και άποΧεσω παντελώς, τελείως αφανίσω.

345 καϊ παρευθύς έμήνυσεν, ηλθεν ό VI τραπέζης, και ούτως τον εσυντυχε, μετά, θυμού τον λέγει* " άφηκράσου κι εγνώρισε, μάθε το θέλημα μου, καϊ την βουλήν μου σήμερον έσέν την παρα8ι8ω, μετά και τό μυστήριον εσέν τό φανερονω.

350 ζωήν να, πάρω βούλομαι κόρης της ΠλατζιαφΧωρης. φαιΒρόν, Χαμπρόν τό άριστον — μετά τους μεηιστανους καθέζομ , — οικονόμησον, ποΐσε το προσταγθεν σοι. στεΐλέ μου εις τό άριστον ορνιν φαρμακωμενην σίγα, κρυφά κι ανόητα, αυτής μή κατε-χουσης,

355 όπως νά Χάβω άφορμήν καϊ κατ αυτής εκπέμψω, εις όργήν γαρ άνήηειρεν καϊ φθόνον η ψυχή μου.

ΊΊιβΒίοΓγΓβ- νβΓίδ Ιο 1ώΐ£ ΡΜΙίρ.

Ηϊδ οοηηοΐΐ ■ννίΛ Ιΐιβ

ΛΤίΑ Ιιίδ <Ιβ- ΙειτηίηαΙϊοη ίο ΜΗ Ρ1α[- ζίαίΙοΓα.

ΗΪ8 ΟΓάΡΓδ Ιο Ιΐίδ Π1Η816Γ Οί

ίΐιο Ιαοΐβ :

8. ροϊδοηοά ίο\ν1 18 Ιο 1)6 βοιιΙ ϊηΐο Ιΐΐθ Γοοηι α8 α, ρΓθδβηί ίΐΌΠΙ ΡΙαΙζίηήοπι, 38 ίί 8ΐιε ίη- Ιβηάβά Ιο ροίβοη Ιΐιο 1άη£.

325. καϊ ... . διά~/£ΐι> : 80 ίΐιο Μ8. \νΐί1ιοιιί; φιλικώς. — 29. "όστις έχει : ροι-- ΙΐίΐρΒ Λνβ ηιί^ΐιί Γθαά δϊ έχει. — 30. πάντοτε ας πομεντι. — 33. ΡοιΊϋΐρ^ \\τ ηιαγ ΟΟηι'ϋΟίιΐΓϋ με Κυπην τε καϊ ά-γνοιαν. — 35. εΪ5 τί». — 30. άραίαν. — 38. τοιαΰτον. ούοε. — 39. αυτήν. — 40. άπο. — 41. πότε άλλον: ρ(τ1ιαρ8 «Ί' κΙιητιΚΙ Γβ&ά πιίΐκτ ούτε ίΐΐίΐη ουδέ. — 42. βασιλεύς ως. — 45. 'ττιτραπέζης, αηά 80 αΐηιοκΐ οοιΐ8ΐ:;ιιιί1γ ΐη οηο λνοπί. — 49. μετο. — 50. κόρη. — 52. καθίζομαι. . . προσταχθίν τι. — 53. όρνιθα.

12

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

ΊΊιβ ρΐαη Ϊ5 οίίΓΓΪοϋ. οιιΐ ;

ΐΐΐθ 1η秕

ΙΙίΓΟΏ'β ρ3ΓΪ

οί Ιΐΐθ ίοηΐ

ΐΟ 3. άθ£ τνΐιίοΐι άΪ68 οα ΙΙιβ εροΐ.

Τΐιβ ϋηκ

ο πϊ τραπέζης φθονερός καϊ γέμων όλως δόλου,

θελων δέ και τον ορισμόν του βασιλέως πΧηρώσαι

ωσάν τ€ δούλος γνώριμος καϊ ώς πιστός οίκέτης

καϊ φίλος αληθέστατος, αυτόν άπηΧογάταΐ' 360

" ώ βασιλέων μέγιστε καϊ τών άνάκτων αναζ,

του Χογου σου το ζήτημα πΧηρώσαι διασυντόμως,

το φάρμακον συγκέραστον θέλω κατασκευάσαι.

κι όταν εσυ καθέζεσαι μετά τών σών ένδοξων,

στείλη την θέλω φανερά οι πάντες να την βλέπουν. 365

εκείνον δε τον άνθρωπον, όπου την θέλει φέρει,

ειπεί του θέλω να είπη εμπρός τών μεγιστάνων

" ' της Πλατζιαφλώρης το σταΧεν γνωρίσει η βασίλεια σου.' '

οΰτως εκατεσκεύασεν να την συκοφαντήση

6 βασιλεύς ό Φίλιππος με τον έπι τραπέζης. 370

το άριστον ητοίμασαν εσυναχθήκαν πάντες.

6 βασιλεύς εκάθισεν με τον επί τραπέζης,

μετά τους μεγιστάνους του, μετά τους άρχοντας του.

εκένωσαν, ηφέρασιν τους μίσους έμπροσθεν τους,

7]φέραν δέ την ορνιθαν εμπρός τον βασιλέα, 375

κ εκείνον, που ητοίμασαν κρυφώς συκοφαντησαι,

την ΠλατζιαφΧώρ' εύγενικην τάχα δια να χάλάση.

πΧην δέ όπου την ηφερεν τον βασιλέα Χέγεί'

" ώ βασίλεΰ, αύθέντη μου καϊ άναζ τών άνάκτων,

η Πλατζιαφλώρ η ' βγενική της βασιλείας σου στελΧεί. 380

ό βασιλεύς ώς άδικος, τεΧείως γέμων Βόλου,

το δώρον τάχα δέχεται ωσάν ήγαπημένον,

δέχεται δώρον ώς Χαμπρον, πιάνει να τό μεΧιση.

κόπτει, μερίζει τό μηρϊν καϊ 'ρίκτει το τον σκύλον,

τάχα τό 'ρήζεν, ίνα μι) \_φανερώς~\ εχη δόλον. 385

ο δόλος• ητον σύντομος καϊ παρευθύς εφάνη,

πίπτει ό σκύλος εις την γην, εξέψυξεν, έψυγη,

είδαν οί μεγιστάνοί του κι έθαύμασαν μεγάΧως,

έγνωσαν τό γενόμενον, έθαύμασαν την τολμην.

κι ό βασιλεύς θορυβηθείς τάχα προς τους παροντας 390

363. συγκερασον. - 67. να. ίίπβΓ.— 68. -γνωρίσει. — 69. αυτοί : βπι. 1)γ Μ&ϋΓΟρΙΐΓ 70. ειτιτραττέζην. — 72. μετά. επιτραπεζη$. — 77. Ώλάτζια Φλάρεν την εύγενικην. — 80. η Πλάτζια Φλώρε η ευγενική της βασιλείας σου το στέλλει. — 82. ■ηγαπη- μενην.— Μ. ρ'ικτει τον τονσκύλον. — 85. μτ) έχει λνΐΐΐιοιιΐ α §αρ. — 88. οΊοαν.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

13

λέγει, τήν κόρην εγκαλεί ποιούσαν επταισμάν τι. " εμοϊ τοπάρχαι, άρχοντες καϊ συνοικήτορές μου, εϊδετε τόλμην γυναικός καϊ φθόνον εις εμένα, αντί τιμής άνταμοιβήν εμεν να φαρμακώση."

395 καϊ παρευθύς επρόσταξεν το βέλος να σαλπίση, να συναχθούν οι άπαντες οίκητορες της ' Ρώμης, οι πένητες καϊ οι πτωχοί, την δίκην να δικάσουν, άπαντες εσυνάχθησαν, στέκονται κατ άξίαν, πέμπουν εις το κοράσιον, φέρνουν την δεδεμένην.

400 εστέκετον η ελεεινή, τίποτε μη κατέχων,

εκλαιγεν καϊ όλόλυζεν εκ βάθους της καρδίας.

κι 6 λογισμός έμάχετον δια τους συκοφάντας.

" άνθρωπος ήλθε κατ εμού, λόγον μοι κατεσφάλθην.

κι εμεν μ ελέγχει 6 λογισμός, κακόν ουδέν έποικα•

405 κι 6 Θε6ς 6 παντοδύναμος τ6 δίκαιον να κρίνη" σηκόνεται 6 βασιλεύς, στέκεται εις τους πόδας• " άρχοντες όλοι σήμερον, τοπάρχαι, μεγιστάνοι, καϊ πάντες Ολοι, πένητες, μικροί τε καϊ μεγάλοι, την δίκην, την δικάζομαι, κρίνετε την εις δίκαιον.

410 μη ηναι προσωποληψιά '<? εμεν, παρακαλώ σας. η Πλατζιαφλώρε σήμερον, ή κόρη οπού θωρείτε, την μάνναν της εκούρσευσαν μ αυτήν εγγαστρωμένην. εις οίκους μου τήν ηφεραν, εις τα εμά παλάτια, καϊ όταν τήν έγέννησεν, εγώ πολλά έχάρην

415 κ ευγενικά, βασιλικά, μετά δωροφορίας

ανάθρεψα καϊ ποϊκά την κι αποκατάστησα την κοράσιον ώς βλέπετε• εθάρρουν νά κερδίσω βασιλικάς άνταμοιβάς κ ευχαριστίας μεγάλας, καϊ με ρηγάδες λόγιασα συμπεθεριάν νά κάμω,

420 και στέμμα καϊ διάδημα αυτήν νά τήν φορέσω,

να την κοσμήσω βασιλικά εις τον παρόντα κόσμον. κι εγώ θωρώ, τον θάνατον αύτήνη τον 'δικόν μου δολίως κατεσκεύασεν, τού νά με φαρμακώση. Βιά τούτο σας εσύναξα, νά μάθετε το πράγμα,

425 νά κρίνετε το δίκαιον καϊ τήν επιβουλίαν,

391. ποιούσα επταιο-μό/ηι/. — 93. οΐδίτΐ. — 97 ΙΊκ-ησουν. — 401. ίκλβγβϊ'. — 11. θΐωρΐΊτΐ.— Ιό. Ροιίιιψ* \υο κίκιαίιΐ π•;ι<1 μΕτά δορυφο/ιας. — 17. κερδήσω. — 19. έλεγα. — 21. βασιλικά ία ροιΊηιρϋ α ^Ίυ«ϋ υη κυιηυ υΐΐιυι• \νυΐ'<1, — 22. αυτίνη.

οΙιαΓ^βδΡΙαΙ- ζίαίΙοΓα \νί11ι ΐΐΐθ ίηΐεηΐίοη οί Ιάΐΐίη^ Ιιίια.

ΡΙαίζίαίΙοΓα Ϊ8 αοοιίδθά αηΛ Ιίηο^δ ηοΐ βον Ιο άρίβπίΐ ΙιβΓ- δείί.

ΤΙ) β 1ϊ.ϊ秕'5

δρεεοΐι.

14

ΦΛΏΡΙ02 ΚΑΙ

Γβηιαίηϊη^

8ρβ6θ1ΐ1βδ8,

18 ρΓοηοιιηο- βΛ βΐιϋΐί' ίΐηά δβηίβηοθά Ιο

να πάθη ώς εν τό πρέπον της, να πάθη ώς εν το δίκαιον.'

κ η κόρη ώς κατάδικος στέκεται δεσμωμένη,

θλιμμένα κλαίει κι ολιγωρεί, πικρώς να όλόλύζη

καϊ να. θρηνη από καρδιάς να σφάζη τάς αισθήσεις.

κι ουκ έχει τι να 'ποκριθή δια, το εναντίον της, 430

τίποτ' ουκ έχει να του 'πη άττόκρισιν καθόλου.

κι ουκ έχει την επιβουλήν της αναίτιας να πράξη,

την επραζεν ό βασιλεύς με τον επί τραπέζης,

της τέχνης το μηχάνημα, της μηχανής τον τρόπον,

κι ουκ έχει τι να 'ποκριθη ώς προς τον βασιλέα. 435

τάχα καϊ προς τους άρχοντας, δίκαιον να γνωρίσουν,

κι ουκ εξευρε το τι να ειπη ουοε το τι να λέξη

καϊ να ειπη τό εναντίον, ο'ι πάντες να το μάθουν.

δι αΰτο πάντες, άρχοντες, πλούσιοι, μεγιστάνοι,

πτωχοί ώς εν μια φωνή ηρξαντο να στριγγίζουν, 440

καϊ δολερήν άπόφασιν κρίνουν την να 'ποθάνη

καϊ θάνατον όδυνηρον χαρίζουσιν την κόρην,

την κόρην την άναίτιον θανάτω πυρπολούσιν.

ορίζουν, λέγουν, προς αυτήν φλόγα λαμπρά να ναψουν,

καϊ μέσα την πανεύγενον 'ριφήναι δεδεμένην. 445

οι πάντες το εναντίον ελέγασιν της κόρης.

διατί ; τον τρόπον εκ παντός ουκ ηξευραν, τον δολον,

ούκ οϊδαν τό άνάντιον, τον φθόνον της κακιας'

δι αΰτο κατεδίκαζαν την κόρην τεθνηκέναι

θάνατον άνεκλάλητον όδυνηρον πικρόν γαρ 450

επί τραπέζης ό δεινός, ό πλήρης γέμων δόλου,

ό ψεύστης, ό διάβολος, της απιστίας ό δούλος

*

81ΐθ Ϊ8 Ιθά Ιο

ορίζουν καϊ σκευάζουσιν, εϊς φυλακην την κόρη ρίπτουν, κατασφαλίζουσιν, δεσμεύουν άναιτίως, χείρας καϊ πόδας σφίγγουσιν, βασανοτυραννούσ ιν , ορίζουν τού μη φθέγγεσθαι κατά τού βασιλέως. μετά μικρόν εκβάνουσιν εκ φυλακής την κορην, ό σινισκάλκος ό δεινός μετά καϊ των ιδίων

455

428. όλυγορεΓ. — 29. θρ-ηνεϊ. σφάζει. — 31. τίποτε, ^ά λυπεΐ ίστ να. τον'πτ). — 32. να 13 ηοί ιη ίΐιο Μ8. πράζ-ρ δθβπΐδ ίο ΐ)β οοιτιιρί : ρεΛηρ» τνβ δΙιουΜ τβαά φράστ). — 35. τί αποκριθή. — 37. είπε! &η<1 λε'ξεί. — 38. είπεΐ. — 52. ΤΙιβΓβ Ϊ8 ηο 2,ιιρ πι ίΐιε Μ8.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

15

είς κρισίμου τήν ηφερον καϊ σιγανά την κρίνουν 460 κί άποφασίζουσιν αυτή τω καυστικω την κορην,

ήγουν ηφέρασιν [αυτήν] βιαίως και κακαίως.

κι αφ1 ότου την άπέσωσαν Οπου το πυρ άναπτει,

τοις δήμιοις ελάλησεν " άφητε μβ να εϊττω

λογία ολίγα καϊ καΧά καϊ πρέποντα έμενα. 465 αγάπη, πόθε μου κα\ε, γλυκοπερίπΧοκέ μου,

ήλιε, αυγή ήμερα μου, ζωή, εμψύχωσίς μου,

σελήνη μ , άστροφύτευτα τα φύλλα της καρδιάς μου,

ζωή μ', οπού 'ζουν άπο σε, τώρα δια σ αποθνήσκω,

δια 'σένα θανατόνομαι αδίκως, άναιτιως. 470 καϊ συ, αγάπη μου καλή, κάθεσαι \ το Μοντουρι,

καϊ δί' εμε την ταπεινήν τίποτες ουκ ήξεύρεις.

ακόμη ου κατέμαθες 6 τι διά ' σένα πάσχω.

η κρίσις μ' αποδέχεται, χάνομαι εκ τον κόσμον,

κανήν ουκ εχω άνθρωπον ουδέ μαντατοφόρον, 475 ή συγγενήν ή φίλον μου, να σου το άναγγείλη.

πάντες έκαταλεΐψάν με οι συνοικήτορές μου,

οτι 6 πατήρ σ ο βασιλεύς εμένα παραλόγως

αδίκως κατεδίκασεν πυρϊ παραδοθήναι.

χωρίς την φλόγα 'νάπτομαι θλιμμένη την καρδίαν 480 ου βλέπεις μου τον θάνατον κι εχω διπλήν την λύπην.

άλλ' ούτε σύ χαροποιείς εις τον παρόντα κόσμον,

οΰτε χαράν σύν ηδονην έχεις ποτέ συζήσαι,

ενθυμουμένος θάνατον άδικον έδικόν μου."

Την ώραν ταύτη ό Φλώριος εις ΰπνον εκοιμάτον, 485 θορυβουμένος έξυπνα, με φόβον άνηγέρθη,

καϊ ταραχή κατέλαβεν τον λογισμόν τοΰ άγουρου,

καϊ θάμβος κατεκράτησεν τήν ολην του καρδίαν,

κι υπάρχει όλοζάλιστος, μυριομεριμνημένος.

θωρεί το δακτυλίδιν του, το 'ς τον δάκτυλο εφορει, 490 εκείνον, το εχάρισεν ή κόρη Πλατζιαφλώρη,

όπου 'χεν την ενέργειαν τήν θλίψιν φανερόνειν

άνεντρανίζει, θεωρεί εκείνο το ζαφύρι

461 αυτήν 18 Β,άάβά 1ιγ ίΐιο θ(1ϋθΓ. — 62. άφότητ. — 67. σελήνημου. — 68. ζωήμου. δια σε: ροι-Ιιαρ» λνο κΐιοιιΐώ ι-οα(1 δια σ« 'ποθνησκω. — 78. πατήρ σου. — 82. ΙΌγ συν 'ΒΓβ κΚοιιΙι! ρβΛβ,ρΒ ΓΟίκΙ οΰδ'. — 84. ταύτην. — 86. (κατίλαβεν. — 88. δλοζά- ληστο$ (Τιυί ίΐιο Λνοπΐ ΪΒ (Ιιτίνπΐ Γιοηι ζαλίζω). — 89. το (1$ τον δάκτυλόν τον £<ρόρΐΐ. — 91. φανερώνει. — 92. αν (νθρανίζΐΐ: οιη. ΐ)γ ΜαιιτορΙΐΓ.

ΐϊιο Ρ5τβ ;

ΙΐθΓ ΉΌΓ(1δ

δΐιοιιΐ; ΈΊο-

ΓΪ05, ΤνΙϊΟ 18

οαηηοί Ιιείρ Ιιθγ.

Ρ10ΓΪ08 8ΐ3Γί3 ιιρ (ϊοπι Ιΐίδ βίβερ αηά

8Ε63 ϋΐαΐ 1ΐΪ8

γϊπ^ Ιοοίϊβ

<ΐαΐι.

16

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

Ρ10ΓΪ08 ΓΟΙ15Ε8 ϋπΐ- Ββΐί" ΙΟ δ&ΥΘ

ΡΙαΙζίίΐβοΓα, \ν1ιοιη 1ΐ6 οοηοείνθδ Ιο 1)6 ίη άδΐι^εΓ.

Ηβ ΐΐΟΓΓΟΤνδ

Ιΐιβ απτίδ άπα Ιιογεθ οί οηβ οίΐιίδ ίΐ'ίεηίΐδ

μαϋρον, θοΧον, άηνωριστον, ξένον από την φύσιν

εχασεν την Χαμπρότητα την φυσικήν, την «χβ,

κι από την θλίψιν να ' βρεθή της κόρης θοΧωμένον, 495

καϊ παρευθύς παράλΧαξεν, θοΧόνει το Χιθάρι,

άγνώριστον άνείδεον το αληθές δεικνύει.

γνωρίζει ταΰτ' 6 Φλώριος, ε<γερνεται συντόμως,

τον Χόγον ενθυμούμενος κόρης της ΠλατζιαφΧωρης,

ΟΤΙ όταν ϊδης θολωμαν '<? το δακτυΧίδι εκείνο, 500

γνώριζε, ότι θλίβ μαι κι οτι κακά τταθάνω.

γουρ^ά, συχνά επήδησεν άπεκει Όπου κοιμάτον,

θρηνούν κα\ κΧαίηων ελεηεν • " καρδία -πονεμένη,

καρδιά μου, αλησμόνησες τον ποθον της ωραίας,

της άσχοΧησης τον καιρόν όπου 'χεν εις εμένα ; 505

κ εδά, καρδιά μου, διά σεν η ΙΙΧατζιαφΧωρη κόρη —

νομίζω είς τύχης θάνατον την ηφερεν ή μοίρα —

κ εις άδικον άπεσωσεν της ταραχής Χιμενα.

διά σεν, καρδιά μ , πειράζεται καϊ δια σεν παθάνει ■

καρδιά μου, άνεηερθητι εις βώθειαν της ωραίας. 510

πάλιν, καρδιά μου ταπεινή, ε<γειρον διασυντομως,

συμπόνεσε την θλί^ιν της, την ά^/ανακτησιν της,

θεράπευσον τον έρωτα, τίμησον την άηάπην,

συμπάθησε την ωραιαν καϊ συναπόθανε την.

καϊ παρευθύς άπερριψεν τον φόβον παροπίσω. 515

€ΐ? φιΧον του ε<γκαρδια,κόν, μάΧΧον και συηηενην του,

της χωρης καβαΧΧάριον εκ των ενδοξότατων,

Χε^ει, εξηγείται συμφοράν, κατεμπιστευεται τον

την είχεν '? την καρδίαν του, την θλι-ψιν φανερονει,

τον πόθον φανερονει του τον εις την ΠλατζιαφΧώρη. 520

καϊ συμπονεΐ καϊ πάσχει τον ώς συγγενής καϊ φίλος.

φαρϊν τον δίδει κι άρματα με την διορθωσίν του,

φαρϊ ύποτάπιον, σύντομον να διώκη τους αέρας.

δίδει του κι ύποσέλΧινον, καβαΧΧικευει εκείνος,

θώρακαν επί κεφαλής, σκουτάριν καϊ κοντάριν, 525

κι άργυρομούστακον σπαθιν κι όΧόχρυσον θηκάρι,

εις χέριν επιτήδειον όξύν ήκονισμένον,

495. {ΰρίθτ). — 96. 4παράλλαξεν. — 98. ταύτα. — 500. δακτυλίοΊν. — 3. κλέγων. — 5. ασχόλ.ησΐ5. — 6. και δα. η αάά. Ε(1. — 9. καρδία μου. — 10. βοήθειαν. — 18. τ^ν συμφοράν. — 23. φαρϊι/ . . . διώκει. — 24. ύτιοσίΚ-ηνον. — 26. θυκάρη.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

17

530

βραχιόλια 6λάρ<γυρα, τα έξωθεν χρυσάφι, ζώσμαν εζωστην σιΒηρον επάνω τών αρμάτων, ωσαύτως το ιππάριν του ητον άρματωμένον, κουβέρταν εξω ττράσινην, εμπρός καϊ εξοπίσω. άρμάτωσιν καβαλλαριοΰ ακέραια ξοπλισμένος και παρευθύς εις το φαρϊν πηΒα, καβαλλικεύει. κι εσω 6 πόνος τον ' ' σφάζε κ ή μέριμνα της \ύπης,

535 μη κατακλίνη η τύχη του καϊ φθάση την χαμένην. και συχνοκοντοπτέρνιζεν τον μαΰρόν του συχνάκις, καϊ Βιασυντόμως έφθασε, κατέλαβε τον τόπον, βλέπει την κόρην και βαστά πολύπονον καρΒίαν, μεραι άνάφθη η κάμινος καϊ έπειτα εκείνη,

540 εγγύς• να στέκει να θωρη την φλόγα της καμίνου, να περιμενη να ριφθη μέσα πυρποληθηναι, ημιθανης Βίχ άφορμην καθόλου άπο τον φόβον τριηύρωθεν να στέκεται \αος πολύς, να βλέπη την κρίσιν, την άπώλειαν κόρης της Πλατζιαφλώρης.

545 καϊ παρευθύς ό Φλώριος έρχεται εις το μέσον με θάρρος εύτοΧμοτατον, με ήθος άνδρειωμένον συμόνει, φθάνει, στέκεται έμπροσθεν της ωραίας• λεγεί της κόρης " απ του νυν τίποτες μην φοβάσαι, είπε μου την άληθειαν, τίποτες μη με κρύ-^της.

550 είπε με, πώς και δια τι ό βασιλεύς της χώρας εσένα κατεΒίκασεν άπόφασιν θανάτου." ούτως ειπών ο Φλωριος, ή κόρη άπηλο^ήθη' " αύθεντη, επεϊ μ ερώτησες, άκροάσου να το μάθης • ο πι τραπέζης ΒοΧερώς συκοφαντιάν με ποΐκεν,

555 ορθωτικόν, βουλευτικόν μετά του βασιλέως, δολίως μετά μηχανην κείνον να φαρμακήσω • άπερ κριτην παρίσταμαι τον πάντων βασιλέα, ουκ οιΒα <γαρ τον φάρμακον, τίποτε ου <γινώσκω. του Βόλου το πιβούλευμα ούκ εφερεν ό νους μου.

560 καβαΧλαρίων ευγενή, άνΒρεΐα άνΒρειωμένε,

βοήθει μοι, εξαιτούμαι σε, δι ά<γάπην του Φλωρίου,

ΆΏά 86ΐδ Οΐΐί οη Μδ ]01ιΓ- Π67•

Οη ηΪ8 3.Τ- Γίναί ηβήηάβ Ιηβ ητβ αΐ- Γραά^ 1ΐ§;ηΙ- βά ;

ηβ αρρτοαοΐι- Θ8 ΐΐιβ Ιαά^ Ρΐ3ΐζίαηοΓ3 αηά ρΐΌπήβεβ πθγ ηΐ8 ρΓΟ- Ιεοϋοη.

8η β αε- ςααϊηΐβ ηϊιη •ννίΐΐι Ιηβρίοΐ Ιαίά ;ιμ;ιϊιΐί>1 1ΐ6Γ 1)7 ϋιβ ηΐ38ΐ6Γ οί

Ιΐιε ίαβίε.

528. χρυσαφή. — 29. έζώστιν. — (-πάνω ίβ ιηγ οηιεηοΐαίϊοη : Λ β Μ8. ηαδ παρ' 'όμοι νάίϊιοηί 861186 ; 8. Ι,πιιΐΐκ'πηοΐ' οοη'^οοίιιγοά παρόμοιοι/. — 31. (ζωπράσιν-ηι/. — 32. εξο- πλισμός.— 34. ίξω. ϊσφαζε. — 39. μεραία. — 40. θωρύ. — 42. οίχω$. — 43. βλέπει. — 47. στημώνα.— 48. απο. — 54. πο'ιηκα/. — 56. ΐκύνον φαρμακήσω. — 57. 1η πιογθ οοΓΓβοί 1αη£ΐια£β Λνβ καοαίά βχρβοί 5ινπΐρ. — 59. (πφυύ\(νμα. — 61. 4ξαιτοΰμα/.

18

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

δί. άγάπην την ς τον Φλώρων βοηθει μοι την ζένην. ' κι αυτός άπηλογήθηκεν τοιαύτα προς την κόρην

ΡΊοιίοδ αβίίβ Ιΐιβ ρβορίβ

ίοΓ & 1ΐ6&Γ-

άπα ίΐιεη ίη- ίοΓπΐδ Ιΐιειη οί Λθ ρίοί α§αίιΐ8ΐ ΡΙαΙ- ζίαήοΓ3 ; Ιΐθ,

081Ι1£ (35 Ιιβ

ρΓβίεηάδ) 3 ίπεηά οί ϊΊο- ποβ, οΐιαί- 1βη£88 ΐΐιο

Η(ΊΚ•.•ί(•1ι;ι1.

ΤΙιβ Ιίϊη^

ΟΟΠδθΙΐΙδ,

αηά Ρΐ3ΐζί3- ήθΓ3 Ϊ8 Ιεά 1>3θ]£ ίο ρή- 8011.

καϊ παρευθύς προς τον Τυχόν τοιούτους Χόγους λέγει•

" άρχοντες, πλούσιοι, πτωχοί, γέροντες τε καϊ νέοι, 565

την κρίσιν, την άπόφασιν την εις την Πλατζιαφλώρεν,

αδίκως την πειράζετε πυρϊ παραδοθήναι.

στραφί) και 7] άπόφασις οπίσω, να συντύχω,

της κόρης 'πώ το δίκαιον, κι αν επταισεν, ας πάθη,

να πάθη αύτη κ οί μετ αύτης, να παιδευθούσιν όλοι. 570

ει δε κι ουκ επταισεν αύτη, διατί θανατωθηναι ; '

και πάντες επεβόησαν, λέγουν " είπε τί θέλεις."

συντόμως γούν 6 Φλώριος ούτως άπολογάταΐ'

" 6 σινισκάλκος 6 δεινός, 6 κλέπτης καϊ 6 ψεύστης,

ό άδικος έπίβου\ος, 6 εμψυχωμένος δαίμων, 575

έσκεύασεν το φάρμακον δια κακοβουλίας

και κακό μηχανήματος ως προς τον βασιλέα,

μη κατεχούσης την βουλην και το πραχθεν του τρόπου,

δια δε τον πόθον τον ποθεί τον Φλώρων η κόρη.

κι εγώ ποθώ τόν Φλώρων, ος αγαπά εμένα. 580

κι αύτη \ έμέν ' κατάγγειλε και εί,ς εμέν το λέγει.

εις κίνδυνον καϊ θάνατον βάνω το ι. ^ο,αυΊύΙ' μ°υ>

δια άγάπην τού Φλωριού αύτην να 'ποινρατήσω,

(και 6 θεός 6 άληθης το δίκαιον να δείζη) —

τον σινισκάλκον βούλομαι, θέλω να πολεμήσω, 585

κι επιθυμώ καϊ βούλομαι, θέλω καϊ αγαπώ το,

κι αν ούτως ούκ έποίησα, πάς άνθρωπος ας ε'ιπη,

ούκ αγαπώ τον Φλώρων, ού πρέπει να τού μαι φίλος.

τούτου πατήρ ο βασιλεύς ούτως άπηλογάται,

μη εγνωρίζων τον υίόν η τάς αίτιας τού τρόπου. 590

" δίκαια λόγια λαλεί ούτος ό καβαλλάρης,

θέλω το καβαλλίκευμα να γένη τού πολέμου.

καϊ παρευθύς έκέλευσε την δεσμών δεσμιάναι,

να πάρουν το κοράσιον καϊ να το φυλακώσουν,

να την δεσμεύσουν δυνατά, να την κατασφαλίσουν, 595

562. τήν «« τον. — 63. ΉιβΓβ ίδ ηο £αρ ίη ίΗβ Μ8. — 69. ΐϊπώ. — 81. ίΐϊ Ιμ& «κατάγγειλε. — 83. δί'— 85. θ(Κων.— 90. τον τρόπον.— 93. δεσμιάνε. ΡεΛ&ρδ ίΐΐθ τνοπίδ αΓ6 ηοΐ ηιιίίΰ δοηηά ϊη ίΐιεΐτ ρΓβδοηί ί'οηιι.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

19

νά 'χη βουΧην, να βουΧευθή μετά τους άρχοντας του, να είπή τον σινισκαΚκον του ας βουΧη ποΧεμήσαι, καϊ το πουρνο να φέρουσιν έμπροσθεν του την κορην, να \θή κι ό ξένος άγουρος, να Ϊ8η τί ποιήσουν.

600 στρέφεται '<? το πάλάτιν του μετά τους μεγιστάνους

κι ορίζει τους μεσάζους του κι οΚους τους άρχοντας του, νά 'πάρουν τον νεώτερον εως εις το παΧατιν, τιμήν άξίαν, κουρτεσιάν εκείνον να ποιήσουν, τάχα μέ τρόπον τίποτες μην να τον εηνωρίσουν

605 Βεΐπνον και περώιάβασμαν έχει νά ποΧεμήση,

κι αν τύχη 6 εις από τους Βνο τεΧείως να ποθάνη,

Τΐιβ ϋη^'δ

ΟΓάβΓβ Ιΐι&ΐ ά\\ οοαιΐββγ βΐΐδΐΐ 1)β βΐιοτ^η ίο Ηογιοβ,

μηνά τον σινισκαΚκον του, ούτως τον συντυχαίνεΐ' " εις καβαΧΧάρης εφθασεν, ηΧθεν απ άΧΧον τόπον, άπηΧογάται θάνατον κόρης της ΠΧατζιαφΧώρης.

610 βοηθός εκείνης γίνεται, θεΧει νά ποΧεμήση,

καϊ κατά σου κινά θυμόν, όργήν ποΧΧά μεγάΧην κι αν ήσαι ανδρείος καί κάλος, κι αν ήσαι καβαΧΧαρης, κι αν εχης πόθον μετ εμέν, θεΧω νά ποΧεμήσης• χαρίζω σου και το φαρϊν με την εζοπΧισίν του,

615 και άρματα ποΧυενηενα, τά πρέπουν άνδρειωμένον. ' ό σινισκάΧκος ό'10 0ος εύτόΧμως άπεκρίθη' " όρισε, δός με, χάρισε χερόφτια του ποΧέμου, καϊ το πουρνο το να φανή, να Χάμ^τη ή ήμερα, θάνατον άνεκΧάΧητον ενώπιον τών πάντων εκείνον νά χαρίσωμαι, ενώπιον τών πάντων διά νά Χάβη θάνατον αυτός τε καϊ ή κόρη. το άΧογον και άρματα όρισε νά ' βτρεπίσουν, .ι ώς τό κεΧεΰεις, ΘεΧω το ταχύ μονομαχήσαι." ο ΦΧωριος εκόπτετον, πότε νά Χάβη ή ' μέρα,

620

3Ι)ά Ιΐϊβ 0011-

νθΓΒΐΐίοη \τΐΙη. Ιΐιβ δβηββοΐι&ΐ \ν1ιοπι Ιιβ βηάδ Γθίκϊγ Ιο $%\Α ^νϊίΐι

ΠΟΓΙΟΒ.

625 οτι καϊ τούτου Χέγοντος άπεΧαμψεν ή ' μέρα.

596. να «χει. — 602. νά (πάρουν.— 6. ΑΛθγ ίΐιίδ Ιίηβ ίΙιοΓβ Ϊ8 ηο £αρ ΐη ίΐιο Μ8. — 7. μήνα: οπι.βγΜίΐιίΓυρΙιι•. συντυχαίνρ. — 11. πολλά μεγάλην \5 ηιγ ΟΓηοηιΙ.αίίοη : Ιίιβ Μ8. Καδ άλλα ποτάπην ; οί. αίβο ϊ)β1ο\ν 878. Μ γ οπκϋΐώιποη ΐδ δυρροΓίοά \)γ ν. 892. — 14. εξόμπλισιν: οί. αΐιονο ν. 306.— 19. ενώπιον τών πάντων Ιιαβ £οΙ ϊηίο 11ώ Ιίηβ ίτοιπ Λο οπά ο Γ Λβ πθχϊ. ΤΗβ \νοι•άδ οΗ^ϊηαΙΙγ οοηοίικίϊη^ ίϊιϊδ Ηηβ ^ανβ οί ΟΟΐίΓδβ 1>60η Ιοβί. — 21. αύτος κ' ή κόρη μετ' εκείνον. — 22. νά' υτρεπίσουν. — 24. ημέρα. ΡοΛαρκ λνε δΐιοιιΐά Γ6;«1 λάμψη η μέρα. ΑίΊθΓ ίΐιίδ Ηηε δοπιβ νβΓΒβδ Ιιανβ οοοη Ιοδί οοηίηίηϊη^ ίΐιο ιηοηοΐυ^ιιο οί' Εΐυηοδ. — 25. ΡοΛαρδ \νβ πτιαγ μπίΙο ούτως εκείνου λε-γοντοί.

Ιπ Ιΐιε πιοι•η-

20

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

ΟΓΟ\νά 38-

ββσιΜβ Ιο ■ννίΐηβδδ Ι&β οοηιοαΐ οΓ Οίβ Ιυγο.

Τΐΐβ ΤΓΟΓςΙϊ

οβινββη Ιβθΐη ρΓβ• νϊοηβΙοίΙΐθίΓ οοπιοαί.

ϊΊοτίοδ οοη-

Φ16Γ8 311(1

ωΐ8 ιΐιβ

8βηβ5θ1ια1.

κάί ήλθαν και συνάχθησαν τα πλήθη των ανθρώπων,

να βλέπουσιν την ταραχην, το τις θέλει νικήση.

κ οι μεν αυτόν ηθελασιν, οι Βέ καϊ πάλιν άλλως.

ορθοΐ, στολίζει το φαρίν 6 ύποτα^ωγός του.

πήδα, εκαβαΧλίκευσε, ^ζεβαίνει εις τον κάμπον, 630

ώ? άστρον εις τον ούρανόν, ώς ήλιος εις τά νέφη,

ώς ΒένΒρον εύμνοστούτζικον '? ώραΐον περιβόλιν,

όντως εις μέσον Φλώριος εφάνη εκ των πάντων.

και μετά ωραν ολιηην ηλθεν ο VI τραπέζης,

ώς θάλασσα άγριόφθάλμος, έκαστος να νομίση, 635

ουκ ητο Βυνατώτερος άλλος πάρα εκείνον.

σύρνει φωνή προς Φλώριον, μετά θυμον ελάλει•

" υιέ μου, τις είσαι κάί ποιος, είπε μου. τι V το θέλεις ;

κάί τι Βιά την κατάκριτον θέλεις άπηλοηάσθαι ;

Βιά του <γάρ ενι Βίκαιον, εκείνη ν άποθάνη, 640

Βιά τόλμη, ην ετολμησε κατά του βασιλέως

— άνοσιον, άνοητον — Βια να τον φαρμακώση.

κι ο Φλώριος ώς εΰτόλμος, έτοιμος Βίχα φοβον,

αύτον άπη\ο<γήσατο γενναίως κι άΒειλιάστως'

" ω VI τραπέζης Βήμιε, επίβουλε κάί ψεύστη, 645

αίτιε της υποθέσεως κάί μηχανής εργάτα,

η κόρη <γαρ αμέτοχος κι αναίτιος υπάρχει

του Βόλου κάί της μηχανής της φαρμακοποσ ίας —

κι αν εχης τίποτες να είπης κατά της κόρης, λέγω•

ελα ς την ρέντα σύντομα, να σε μονομαχήσω." 650

ομού οι Βυο εκίνησαν ο εις κατά, ετέρου,

ώσπερ θηρία, ανήμερα, ώς λέοντες να βρυχούνται,

ό εϊς τον άλ~λον να θωρεί, ν όμάΒι συγκροτούνται.

εσασαν τα κονΒάρια τους να, Βώσουν κονΒαρεας.

ο Φλώριος είχεν ριζικόν κάί ητον έπιΒέζιος, 655

κάί '? το σκουτάριν Βέχεται σκάλκου την κονΒαρεαν

κι άποπατεΐ '? ταΐς σκάλαις του, κρούει τον σινισκάλκον,

εΒωκέν τον εις τον λαιμόν καϊ παραυτίκα κόπτει.

θανάσιμος κάί Βυνατη ητον ή κονΒαρεία,

628. καϊ α<1(1ο<1 ΐ)γ Λ β βάϊίοΓ. ορθόνει. — 32, είμνοστόντζικον βϊϊ. — 33. δ Φλώριοϊ. — 35. αυτός του να, νοηζη. — 36. ουκ ώϊ.- — 38. τί ίνι. — 39. απηλογάσαι. — 40. δι' ου. — 45. ώ έπιτραπίζη. — 49. €ίπ«Γϊ. — 53. θεωρΐΊ όμάδη να. — 56. και είϊ σκουτάριν του. — 57. αποπατή «ίϊ.

1>αΙ.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 21

660 ήμιθανης εκείτετον χαμόθεν άπΧωμένος.

κι ό ΦΧώριος εβΧέποντα εκείνον 'ξαπΧωμενον,

ουδέ καθόλου ηθεΧε δια να τον θανάτωση,

στέκεται καϊ εβΧέπει τον ώστε να άναφέρη,

κι άή> ου τον νουν του έσήφερεν, όΧον τον Χογισμόν του, 665 σφογγίζει, δένει την πΧηγήν, θέΧει να ποΧεμηση,

ως δήθεν καν τον δεύτερον πόΧεμον να νικήση,

να μην φανη ώς κατάκριτος από την πρώτην νίκην.

πάΧιν καβαΧλικεύουσιν, ηυμνόνουσιν τα ξίφη,

κρατούν καϊ χειροκόνταρα καϊ σφικτοποΧεμούσι. 670 μικρόν θαρρών 6 ΦΧώριος δίδει του κονδαρέα,

6 'πϊ τραπέζης κρούει τον σπαθέαν '<? το σκουτάριν

κι 6 πόΧεμος ηύξάνετο, επΧηθυνεν η μάχη.

κ η κόρη η ευγενική ώς είδε τούτον κροΰσαι,

[ό 'πϊ τραπέζης 6 δεινός σπαθίαν 'ς το σκουτάριν] 675 ενόμισ οτι ενικηθη ο ΦΧώριος της μάχης. ρΐ3.ΐζίιιβοΓ3'5

κΧινει τα ηονατα προς γήν, τον σεον εξιΧεουτο• ίηί? Λβ οοα,-

" θεέ πατέρων, κύριε, πάνταρχε, παντοκράτωρ,

πανάγαθε, παμβασίΧεΰ, παντάναξ, παντεποπτα,

μόνος ηινώσκων τ' άΧηθές, την μηχανην του δοΧου• 680 οτι ουκ εχω πταίσιμον ποσώς, ουκ εγνωριζω'

εμφάνισον το άΧηθές, βοήθει μοι την ξένην,

βοήθει τον ξένον άηουρον ός δι' εμένα πάσχει,

δικαιοκρίτα άΧηθή ο πάντων κυριευων."

κι ό ΦΧώριος μαχόμενος μετά τ' επι τραπέζης, 685 οπότε μιαν εδέχετον, εκρουν εκείνον πέντε,

σπαθεάν του δίδει '? τον Χαιμόν που εϊχεν κονδαρέαν,

καϊ παρευθύς εις τ άΧοηον πίπτει νενεκρωμενος.

ηουρ^ά πεζεύει ό ΦΧώριος, κόπτει την κεφαΧην του,

και παρευθύς εκρότησαν οι πάντες και φώναξαν, 690 ποΧΧά \_σάς~\ ετη Χέ^/ουσι του ξένου καβαΧΧάρου,

ότι δια Χόηον ηΧύτωσεν η κόρη του θανάτου.

κι ό βασιΧεύς εκείτετον εμπρός '? τό παραθύριν,

660. Ιηκίβαίΐοί χαμόθενπο κΙιοιιΙΛ ρΓθΐ>αΙ)1γ Γββ,ά χαμόσε. — 62. ξευτερώστι. — 63. αναφέρει. — 64:. τον έσήφερεν. — 66. καϊ. — 68. ^υμνάζουσιν. — 71. δ επιτραπείς κρόνα. — 73. κροΰσα. — 74. ΊΊιο Ιϊηε ίβ ρι•<Λη1>1)Γ α §1οβ8 \\1ιί<1ι £θί ϊηΐο 1.1ιβ ΐοχΐ ίτοηι ίΗο ηιαι^ίη. & επί τραπεζ-ης. — 75. Τίκ; ιΊι/Ππίι οί ίΐκ' Ιίηβ 18 νβτγ 1)α<1. — 77. άναρχε. — 79. 6 μόνος. — 82. εμε να.. — 84. μετά επιτραπέζτην : ροΐ'1ιηρ« 1 οιι^ΐιί ίο \νήίβ με τον επϊ τραπεζ-ης. — 85. εκείνος. — 86. €»'$ τον. — 90. σας Ϊ8 ηοί ία Ιΐΐϋ Μ8. — 91. διότι δια λο'γον τον ε-γΚύτωσεν.

22

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

ΗβΓ ίΐιαη^β ίο ϊΊοιίοδ.

Π0ΠΟ3 (ΛοβΓβ 1ΐ6Γ

τιρ,

αη<ϊ ρΐ20€3 ΙιβΓ ιιηάβΓ

ίΐΐβ 8ρβ01£ΐ1

ρπΛβοΙίοη οί Ιΐιβ Ιίίιιι;.

κλαίων καϊ όδυρόμενος διά τον σινισκαλκον,

διότι εχάσεν γνώριμον φίλον έγκαρδιακόν του.

κι από την θλίψιν την πολλην είς το ενδότρι είσηει, 695

εισέρχεται, καθέζεται με την βασίλισσάν του.

θρηνούν καϊ κλαίγουν, χάνουνται πώς ουκ εθανατώθη

ή κόρη ή πανεξαίρετος αδίκως δίχ, αίτιας.

καϊ ταύτα ή ευγενική τον Φλώριον ελάλεΐ'

κλίνει τα, γόνατα είς 'γην, μβ δάκρυον του λέγεί' 700

" αύθέντη μ' ανδρειωμένε μου, 6 Φλώριος αν ήσουν,

καϊ του κορμιού του άνδραγαθιαΐς, τάς βλέπω ε\ς εσένα,

καϊ πάλιν εις την θεωριάν ομοιάζεις σάν εκείνον —

σωθεΐσα όλα μου τε καϊ τον θάνατον φυλούσα

εγώ να είπα εκ παντός, άλλος τινάς ουκ εναι. 705

παρακαλώ σε, ευγενή καϊ μάλλον ανδρειωμένε,

'ξέβάλε τό κασίδι σου, να 'δώ το πρόσωπον σου,

μη νά *σαι συ ό Φλώριος, οπού δι εκείνον πάσχω."

συντόμως πιάνει ό Φλώριος την κόρην εκ τό χέριν

" θαρρώ κι ελπίζω, άπο τού νύν τίποτε μην φοβάσαι. 710

ποΐσε νά 'λπίζης εις θεον καϊ πλάστην τών απάντων,

ό θεός τών αδυνάτων εν καϊ τών απελπισμένων."

κι άπο το χέριν την κρατεί και πάγει 'ς τό παλάτι,

τον βασιλέα ελεγεν μετά τους άρχοντας του'

" ω βασιλέα μέγιστε καϊ τών άνάκτων άναξ, 715

μηχανημένε, φθονερέ, άδικολογοπλόκε,

φΰλαττε τό κοράσιον, έσέν την παραδίδω.

δι' άγάπην την εις Φλώριον έξακριβώς την κράτει,

οτι ποθεί τον Φλώριον καϊ κείνος ταύτη σφόδρα.

κι οπόταν άρνηθη κανείς τον ηλιον μη βλέπειν 720

καϊ την ζωήν του άρνηθη καϊ θάνατον θέληση,

τότε θελήσει ό Φλώριος την κόρην άρνηθήναι.

και βλέπε την εσύ αύτην άντϊ στην τού Φλωρίου.

κι εγώ μισεύω, απέρχομαι, εις το Μοντόριον πάγω,

να καταλέξω τό καθέν τού υιού σου, νά τό μάθη, 725

νά μάθη την ύπόθεσιν την άδικον, την πράξιν."

695. ένΒώτρι.— 97. κλβ'γουι/.— 98. δίχα.— 700. ΑίΐβΓ 700 Λβ Μ8. αάάδ Ηιίδ Ιίηβ : δοθεΐσαν 'όλα μου κα\ θάνατον φυγούσας. Ι Ιιανβ ρΐαοθά ίί αίίβΓ ν. 704 \ν!ΐ6Γβ ϊΐ αρρβαΓδ ίο £Ϊνο ΐ)θίί6Γ 8βη86. — 1. αύθίντ-η μου. — 3. άι>δραγα0ίεϊ. εϊί σεσίνα. — 4. 8ββ οη ν. 700. — 6. σε αυθίντ-η ευγενή. — 11. να. 'λπίζει$.— 21• θελήσει. — 23. αντ\ στ^ν 13 οοιτιιρί;.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

23

κι ό βασιΧεύς άπόκρισιν αυτόν άπηΧοηεΖταΐ'

" άνθρωπε, μά την πίστιν μας την εις τον Μαχουμέτην,

του δόΧου την επιβουΧην ουκ οϊδεν ή ψνχή μου.

730 καθώς ποθώ τον Φλώρων εκείνον, τον υίόν μου, ετζη επόθουν την ώριάν κόρη την ΠλατζιαφΧωρη, καϊ το συμβάν εθρήνει το ποΧΧάκις ή ψυχή μου, καϊ τ6 συμβάν ουκ ήξευρα υπό του σινισκάΧκου. Χοιπόν, επει απέρχεσαι, εις το Μοντόριον πάγεις,

735 χαιρετισμούς 'ς τόν ΦΧώριον, περιχαριαΐς μεγάλαις. καϊ το συμβάν απόκρυψε, μηδέν τό ' ' μοΧογ]σης, μη ΘΧίψης την καρδίαν του' ποΧΧα ποθεί την κορην. μηνύματ' εκ την μάναν του, εύχαριστιαϊς μεηάΧαις, καϊ συγχαρίκια έμορφα μυριοχαριτωμενα."

740 εις δε πάΧιν τόν ΦΧώριον να στρέψωμεν τόν λόγοι;. στρέφεται 'ς το Μοντόριον με τόν ύπότα^όν του, μέσον χαράς καϊ ΘΧίψεως να κείτεται ό νους του. ό δάσκαΧος κ οι άρχοντες καϊ φίΧοι του ΦΧώριον εηροίκησάν το το συμβάν, γυρεύουν το νά μάθουν.

745 λέγει του ό διδάσκαΧος μετά ποΧΧού του πόθου• " ΦΧώριε, πόθεν έρχεσαι ; είπε με, πόθεν ήσουν ; ετζη εχω πέμπτην σήμερον ημέραν — δέι> σε εϊδον. κι ό ΦΧώριος τόν δάσκαΧον φρόνιμα 'πηΧο^ήθην " εις περιβόΧιν εμορφον μυριοδενδρογεματον,

750 εις όρη εμνοστοΧίβαδα, εις ορειαις βρυσίτζαις, εις κάμπους, εις παράπΧα^α, εις ορεια βουνία, εις άρχοντίσσαις ' βηενικαίς, παράξεναις φουδουΧαις καϊ κόριαις εμνοστούτζικαις με άηαμα κοράσια, ήμουν διά παραδιαβασμόν, ώς πρεπουσιν τους νέους.

755 εκείνος <γάρ ενόμιζεν, άΧηθεια νά του λέγει, εχάρην η καρδία του, εσκίρτησεν μεγάΧως. " τάχα τε " λέγει " αμέριμνος υπάρχει διά την κόρην ουκ έχει πΧεόν ενθύμησιν διά την ΠΧατζιαφΧωρη.' καϊ άριστον ποΧυτεΧή ευθύς παρετοιμάζει,

760 τάχα διά τόν ΦΧώριον άΧΧηΧως νά τρυφήσουν,

τνΐιο ρΓΟίβδίβ Ιπδ ίηηο- εεηεε ϊη ίΐιβ ρίοΐ άπα ρΓ&^δ Ιΐιβ ΒίΓαηίτβΓ Ιο Ιίββρ Ιΐΐθ αί- ίαΐΓ Ιϊοπι

ΪΊΟΓΪΟδ.

ΡΙΟΠΟδ Γθ- ίϋΠΙδ ΙΟ

ΜοηΙυήοη

αη4 ίεΐΐδ Με Π1£18ΐθΓ 3ηά ίεΐίοττ• - 8ΐυ- άθηΐδ ΙΙιαΙ Ιιε 1ΐ38 1)6611 οη

αη εχοιίΓ- βίοη.

Τΐιε άιΛβ ^ίνοδ α δρΙεηιΜ άίηιιεΓ,

731. ωραίαν. — 34. ϋπάγείϊ : τνβ ππ<*1ι<; 9.180 νπάϊβ εί$ το Μοντόριν πάγείϊ. — 36. μη δει/. — 38. μηνύματα — 40. στρίψομεν. — 44. (Ύρνκησάν. — 45. λέγει τους. — 47. ετι εχω. — 50. ορειε$ βρυσίτζες. — 61. ορεα. — 5'2. αρχόντισσα εύγεΐΊκα?5, τταράξΐΐχς φουοούλα. — 53. κόρΐΐ$ 4μνοστ6ντζικ($ (οί. ν. 032) με άγαμα κοράσι. — 55. να Ϊ8 ηοί ϊη Λθ Μ 8. — 60. αλλήλους.

24

ΦΛΩΡ102 ΚΑΙ

Άί τρΊιϊοΙι

Κ10Π08 18

^Ιοοιη^ αηά αΙ)5θηΙ.

Τ&β άιΛβ ίτίβδ τνΐια,ί; ίβπιαίβ <Λαπιΐ3 οαη άο ίοΓ Πο-

ΓΪ05.

άΧΧηΧως νά τρυφήσουσιν καιρώ τω άγαΧΧιάσθαι,

6 ΦΧώριος παρέτοιμος Χέγει τον δούκαν όντως •

" φαγϊν τρυφήσαι ου βούΧομαΐ' ορεξις ούδεν ημαι.

θεΧω μικράν άνάπαυσιν του σώματος νά δώσω.

[άνεσιν εχω καϊ χαράν ποΧΧην εις την ψυχήν μου 765

δια κόρην την πανευγενή, λέγω την ΠΧατζιαφΧωρην.

δια κβίνην ζω καϊ περπατώ • αΧΧην χαράν ου ΘβΧω,

σώνει και περισσεύει με ό πόθος της ωραίας,

6 πόθος της ερωτικής κόρης της ΠΧατζιαφΧώρας~\."

πάγει '<? την κΧίνην μόνος του νά 'ναπαυθη καμπόσω. 770

βούΧεται 6 αύθέντης του τόπου βουΧην τοιαύτην,

ό δούξ θωρεί την γνώμην του, βούΧεται δι' εκείνον,

δίδει τον <γνώμη καϊ βουΧή. ευρίσκει δυο κοράσια,

εύγενικαΐς από γενεάν ήσαν, εξηρημέναις.

Χεγει ό δούκας εις αύτάς τάς ηΧιογεννημενας' 775

"όποια τον κάμη νά χάρη, τον ΦΧώριον," τάς Χεγει,

" κι άπο την ΘΧίψιν εις χαράν στραφ?]ναι την καρδίαν,

ορκον της κάμνω φανερά, άνδρα νά της τον δώσω."

ύ) κοραις αποκρίνονται Χόγον τον δοΰκαν ούτως•

" τοπάρχα γης, αύθέντη μας καϊ συνοικήτορά μας, 780

τόσον ποΧύν διαβασμόν και τόσην άσχοΧήσιν

καϊ τόσην τέρψιν καϊ χαράν νά δείξωμεν εις αυτόν,

νεκρός αν ητον άψυχος, νά γένη εμψυχωμένος,

και να σταθη καϊ νά χάρη καϊ νά ησθη η ψνχή του,

καϊ παροπίσω πικρασμονς νά τους εΧησμονησηΓ 785

δύο κοράσια έμορφα υπάγουν νά πΧανήσουν,

νά Χησμονηση ό ΦΧώριος την κόρην ΠΧατζιαφΧώρη.

φθιάνουνται, στοΧίζονται, ώς επρεπεν, άξίως,

Χιθαρομαργαρίταρα, στοΧαΐς ήγΧαϊσμέναις,

έμορφα χρυσιοκόσμητα βάνουσιν φορεσίαις, 790

και Χάμπουν ώς τον ηΧιον καϊ πεμπουσιν ακτίνες.

τα μηΧα τών προσώπων των νά φαίνονται ώς μήΧα,

μάτια μαύρα και όμορφα, Χιθαρωτά, μεγάΧα,

761. καιρώ το άγαλλιάσθαί : Ι Τιανβ ηοί δυοϋββάβά ίη ίϊηοΐίηο; α ρπΛαΜβ επιβηαΐίΐΐϊοη οί ίΐιβββ Λνοκίδ. — 62. παραίτημος : οηβ οι ταιγ ίτίεικίβ οοη]6θίιιι•6ά δ Φλώριος παραιτούμενος. — 63. φαγήν. Τΐΐβ τνοΐ'οΐβ ορεξις ουδέν ήμαι ίΙΓβ οοιτυρί ; Λνθ 8ΐιοιι1(1 Γβααΐ βϊΛβΓ ορεζις δεν με έχει οι €(5 υρεξιν δεν είμαι.— 65-70" ίΙΓΘ ιηοδί ρΓθΐ>ίΐΙ»1γ ηοί £6ηιιϊηβ : 368 ίΐιε οοιηιηεηίίίΓΥ. — 73. τον ή -γνώμη. — 74. εξνρ-ημενες. — 75. ηλιο-γε'/εσνημενας : 6Πΐ6ΐι<1β(1 ογ Μ;ιιΐΓορ1ιι•. — 79. οι κόρες. — 81. πάρα δια βασμόν. — 82. δείζομεν. — 84. Ιδί). — 90. φορεσιές.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ. 25

και χείλη κοκκινόβαφα, να καίουν εκ την φλόγα. 795 σμίγουν χι 8υό, απέρχονται μέσα εις το παλάτι.

στέκουν άντίκρυς, βλέπουν τον να κάθεται θλιμμένος, θορύβου μένος να θρηνεί, τα, μάτια του να τρέχουν στέκουνται, συμβουλεύονται, θαυμάζουσιν το πράγμα, καϊ μια της άλλης ελεγεν " βλέπεις τον νέον τούτον ; 800 8ιά πόθον πάσχει καϊ πονεΐ, 8ι' άγάπην τυραννεϊται. καϊ μάλλον κάΧλιον έπρεπε να χαίρεται 6 νέος, με της χαράς το ενήδονον την φλόγαν ας σβεννύη. σηκώσου' φίλησε έμέν, την φλόγα σου να σβύσης, σηκώσου κι αναπλάκησε κοράσια παρθένα, 805 σηκώσου, γλυκοφίλησε των ερωτών παι8ία. ημείς 8ιά πόθον σου πολύν ηρταμεν εις εσένα, το κάλλος των προσώπων των, το εκλαμπρόν των στήθος, τ' ωραία τα τραχηλιά τους καϊ πό8ας των χιονάτους (χιόνι και γάλα κα\ χαρτί άντικοντούν οι πό8ες) 810 αναίσχυντα τα 8είχνασιν να κεντρωθη εις άγάπην. εκείναις τον έλέγασιν λόγια 8ι αγάπης, ελεγον " ελα, Φλώριε, και τρύφησον του κάλλους την ή8ονήν, τον γλυκασμόν ρίψε τηνε την θλίψιν, και γλυκοπεριλάμπασε κοράσια, τα βλέπεις, 815 εϊ τίνες χρήζεις εκ ταϊς 8υο, εναι 'ς τον όρισμόν σου. ■ παρθέναις κόραις ημεσθεν, άγάμαις 8ίχα 8όλου. Φλώριε, σηκα, φίλησε τα κόκκινα μας χείληϊ άλλου ητον ό πόθος του, άλλου ητον ο νους του.

εκείνος τό κεφάΧιν του πάντα κλιτόν το εϊχεν, οί^ι^^ο

820 μερίμνα ή καρ8ία του τον πόθον της ωραίας, |^6 ^

της είρμαγμένης τον ερον ό νους του να θυμείται. ρ™™ ίΓ,η1"

βλέμμαν ού8έν έσηκονεν κάμμίαν ν άντρανίση, η λόγον εκ τα χείλη του κάμμία να επάρη. μέσον του στήθους να κρατεί τα χέρια του σφικτακις, 825 νά 'χει το βλέμμα χαμηλά, να μεριμνά ή ψυχή του. εϊ8αν, εκαταμάθασιν την γνώμην του τελείως, καϊ μια προς άλλην ελεγεν μετά θλιμμένα μάτια•

795. οί δύο.— 97. μάτια τον. — 802. σβΐννύΐΐ. — 3. φίλησε σ' ίμ4ι/. — 7. το Μ8. των Μίΐιη-ορίη*. — 8. τα άιραΊα. πόδα! τον. — 11. έκεΐνες. 1(5. παρθένες κ6θ($. άγάμεϊ. — 17. σίκα. — 20. μίριμναν. — 21. νους τον. Ιΐΐδίϋίκΐ οί να θυμΐί- ται \νβ δΐιοιιΐά ροιίιαρδ Λνπίο ενθυμύται: οί'. 845. — 23. καμμίαν Μ8. οηι<3ΐι<1β<1 1>γ ΜααιορΙΐΓ. — 25. να έχει . . . η ΐ« ηοί ίη ίΚο Μ8. — 26. οϊδαν.

26

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

Τϊιβ Ιαάΐεδ Ιβΐΐ Ιΐιε άυΐίε Ίο,οψ ίηδεη-

δίΜβ ΡΊθΠ08

Ϊ8 Ιο ΙΐιείΓ εΐιαπηδ. Ηε δβηάδ

ΠΙβδδΘη^εΐ'δ ίο ΠοΓΙΟδ'

ίαΛβΓ,

&η(1 αάνίβεδ Μπι Ιο βεηόΐ ΡΙαΙζίαΰοΓβ Ιο ΜοηΙιι- γϊοιι.

Τϊιβ 1άη£ τε- βοΐνεβ Ιο £Γβΐ Ηά οί ΡΙϋΙ- ζίαήοΓα ίοΓ £00(1,

" το ετρέχαμεν νά πιάσωμεν, ημείς εσφάΧαμέν το.

ου θέΧει την άηάπην μας, ου καταλέγεται την.

ου ΘέΧει την φίλίαν μας• άΧλού τον πόθον έχει, 830

εις άΧΧης πόθον θλίβεται, εις αΧλης πόθον πάσχει.

νέος από του βλέμματος φαίνεται μαγευμένος.

άλλα στραφοΰμεν σύντομα, ας εϊπωμεν τον Βούκα.

στερεώς ας το φηρώσωμεν το πραημαν, το ηροικούμεν.

ΰπαν 'ς τον Βούκα, Χέζουν τον τα κατά του ΦΧωρίου, 835

κατά Χεπτόν τον εϊπασιν, τίποτες λεν άφίνουν.

κάθεται, συμβουΧεύεται δ δούκας τι να ποιστ].

πέμπει συχνά μηνύματα προς τον αυτού πάτερα

μ άποκρισιάρην φρόνιμον καϊ εύγενην μεγάλον,

6 Βούκας πέμπει γράμματα πρδς τον αυτού πατέρα• 840

Χόηια καϊ μηνύματα ΒάσκαΧος τού ΦΧωριου

τον βασιλέα εστειΧεν μ άποκρισιαρέους•

"μάθε, Βέσποτα βασιΧεύ, τά κατά τού υιού σου,

οτι ουκ αναπαύεται νύκτας καϊ τάς ημέρας,

τον πόθον ενθυμούμενος κόρης της ΠΧατζιαφΧωρης. 845

έ'δε ζημιά καϊ συμφορά, εΒε θλίψη μεγάλη,

Βιά πόθον κόρης νά χαθη ό ΦΧώριος εκ τον κοσμον.

κι αν θέΧης νά 'ναι ζωντανός καϊ θέλης νά τον εχης,

κι αν αγαπάς τον Φλώρων καϊ ΘέΧης τοίνυν νά 'ναι,

πέμψε την κόρην σύντομα νά εναι μετά τούτον, 850

νά την θωρη, νά χαίρεται καϊ θλίψιν νά μην εχη.

κ εις πίστιν οπού σέβομαι, ου ψεύΒομαί σε ρήμαν.

άλΧον τίποτες μέριμναν ουκ έχει ούΒέ πάσχει.

ή ενθύμησις, ό πόθος του, η αγάπη του ή τόση,

ή άναπΧοκη του, ό άσασμδς, η καρΒιοψύχωσίς τον, 855

ό πόθος τού 'ναι της ώριας κόρης της ΠλατζιαφΧωρας."

Ό βασιλεύς βουλεύεται κακήν βουΧην, μεγάλην, πικρότατην, όΒυνηράν, ώς εΒειξεν το τεΧος. άκουσας ταύτ ό βασιλεύς της βασιλίσσης Χεγει• " βασίλισσα βασιλισσών, Βέσποινα τών Βεσποίνων, 860 άποκρισιάρης εφτασεν, ηλθεν εκ το Μοντοριον.

828. πιάσομεν.— 33. έίπομΐν. — 34. στΐρίο$. φ-ηρώσωμεν 18 οοπτιρΐ : 8ββ Λβ ΟΟΠΙΐηβηίαΓγ. — 39. με άποκρισιάρην. — 42. μς αποκρισιαρίους. — 45. Πλατέα Φλώρη. — 48. θε'λίΐ* ίτνίοβ. 6χ«υ.— 49. βελεΐϊ.— 50. πε/*ψο«. — 51. θωρά. «χίί. — 5(3. του ίναι. — Ο^. ταΐτα.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

27

6 δούξ χαρτϊν άπέστείΧεν 6 κατά του ΦΧωριου, χαρτί νά πάγη γΧήγορα εκεί ή ΠΧατζιαφΧωρα, μη Χάχη κ εις άσθένειαν εμπέση διά την κόρην,

865 θυμούμενος την ΘΧίψιν της, την άγανάκτησίν της,

τον πειρασμόν, την σνμφοράν, την ΘΧίψιν, την πικρίαν. του πόθου το έρωτικον, το ερωτοσννθετόν της μαραίνει την καρδίαν του, φλογίζει τον υίόν μας. είπε το τί σε φαίνεται ; τί λεγείς να την ποίσω ;

870 του δούκα τα μηνύματα ΘΧίβουν τον Χογισμόν μου. το μήνυμα καϊ συμφοραν εκαταμάραναν με τον Χογισμόν καϊ την καρδιάν, οΧας μου τάς αισθήσεις, ουκ ημπορώ την συμφοραν βαστάζη η ψνχη μου. αν ουκ εποίσω εκδίκησιν εις αύτον το κοριτζι,

875 εις το κεφάΧι μου ποτέ στέμμα να μη φορέσω, μηδέ εις τά βασίΧεια διάδημα να βαΧω, άπο τον κόσμον να, χαθώ, πΧεα να, μηδέν ημαι." καϊ πάΧιν εβούΧηθηκεν βουΧην ποΧΧά μεγάΧην να, κόψη το κεφάΧιν της καϊ να, την θανάτωση.

880 όμως ουκ είσενεπεσεν εις την βουΧην εκείνην η δέσποινα ουδέ ποσώς, οτι να το θεΧηση. καθίζουν, συμβουλεύεται με την βασιΧισσάν του• " κάΧΧιον μη φόνου ύπόθεσις να γένη 'ς τό κορίτζι, μη άποΧεσθη μηδέ χαθη μηδέ σφαγή ή ωραία.

885 πραγματευτάδες άρχοντες είναι απ άΧΧην χώραν,

απ άΧΧην γην καϊ θάΧασσαν καϊ ξενοτάτους τόπους, αυτούς άς την πουΧησωμεν κι αυτοί να την έπάρουν, εις ξένους τόπους άΧΧαχού, να ξενωθη φουδοΰΧα, να, ξενωθη καϊ να χαθη εις τόπους ξενοτάτους,

890 καϊ μάχην πΧεόν μην εχωμεν καϊ ΘΧίψιν δι εκείνην." άκουσας ταύτ ό βασίΧεύς παρά της βασίΧίσσης χαράν έχάρην θαυμαστην, χαράν πόΧΧην μεγάΧην. καϊ ταύτα Χέγει 6 βασιΧεύς' " καΧην βουΧην εδώκες, κάΧΧίο να την πουΧησωμεν την κόρην ΤΙΧατζιαφΧωραν

895 πραγματευτάδες ξενικούς άπ άΧΧην γήν καϊ χώραν.

ογ δοΐΐϊη;* Ιιθγ Ιο ίοΓβϊ^η πιεΓοίιαηΙδ.

862. δ κατά, οίο., 18 οοπτιρί ; ροΛαρ» μό πιαγ γοϊμΙ κατά τοΰ σον Φλωρίου. — 63. πάγει. — 64. λάχει. — 78. άλλα ποτάπην : εί. ν. 611. — 81. θελήσει. — 82. συμβουλεύονται. — 83. εϊ$. — 85. ήναι άπο άλΑην χώρην. — 86. άπο. — 87. οντονς. 91. ταΰτα. — 94. πουΧησομίν. — 95. χώρην.

28

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

Μβ886Ι1£6Γδ 3Γβ άβ-

ίΐρ&ΐοΐιβά Ιο

ΐίΐβ Π16Γ-

οΐιαηίβ,

κρυφών, άγνωστων ας γένη η πουλησιά της κόρης,

μη λάβωμεν κατάκρισιν από τους μεγιστάνους

κι από τους συνοικητορας, λέγω τους άρχοντας μας —

ότι κρυφά κι απόκρυφα γένη ή πουλησιά μας,

να μην το μάθη 6 Φλώριος κι άμποδισττ] το πράγμα." 900

και γλήγορα ό βασιλεύς δύο φρόνιμους στέλλει,

€69 τον γιαλόν τους εστειλεν τάχατες ως μεσίτας,

ώς φρόνιμους καϊ τακτικούς, κρυφά να το διορθώσουν.

[πάλιν την κόρην ηΰρηκαν θρηνηματα καϊ λύπαις,

και χωρισμός καϊ δάκρυα καϊ στεναγμοί μεγάλοι.~\ 905

" άμέτε '? τον αίγιάλόν, οπού 'ναι τα καράβια,

γυρέψετε και μάθετε πλουσίους π ραγ ματευτάδες,

άρχοντας λέγω δυνατούς από μακρόθεν τόπους,

οπού 'χουν περισσεύοντα άσήμιν καϊ χρυσάφιν,

λιθαρομαργίταρον, πράγματα τιμημένα, 910

να τους πουλήσω 'ζαίρετον κοράσι τιμημένον,

[όπου καμμιάν ου φάνηκ' εύμορφότερα εις κόσμον,~\

καμμιάν ουκ εγεννήθηκεν εις κάλλος ώς εκείνην,

εις κάλλος και εις θεωρία καϊ εις εμνοστοσύνη."

καβαλλικεύουν άρχοντες, υπάγουν να γυρεύουν, 915

υπάγουν '<? τον αιγιαΧόν, όπου 'ναι ό λιμένας.

εύρίσκουσιν τους άρχοντας, κάθονται κατ άξίαν

εις παραγιάλιν εμνοστον, εις παραδιαβασ μόν τους,

και χαιρετούσιν φρόνιμα, σαν επρεπεν, άξίως.

λεγουσιν προς τους άρχοντας, προς τους π ραγ ματευτάδες • 920

" σουλτάνος μέγας άμηράς μηνεϊ προς εύγενείαν •

εσάς λέγω τους άρχοντας, να 'λ#ί}τε '$ το παλάτι,

πώλεϊ σας μιαν έζαίρετον ώραιωμένην κόρην,

ασπρην ώσπερ τον ηλιον, λαμπρην ώς το φαγγάριν,

[κυπαρισσογλυκόγλυκη, ασπρην ώσπερ τον ηλιον~\ 925

παρθένος, κόρη καθαρή, να πρέπη βασιλείας.

896. ακρύφοε. — 904 αικί 905 &γθ βριιηοιίδ. — 7. πλονσους. — 11. εξαίρετοι*. — 12. φάνηκΐν. — 15. οί άρχοντα. Ιί ίδ ροδδίΜο ϊ\ι&ί άρχοντες £0ί ίηίο ίίιίδ Ηηβ ίτοιη νβΓββ 917 ίΐηά ίϋιΐδ βυρβΓδεάεά ίΐιβ ^βηυίηβ Λ^οπί. Ργοπι νβΓδβ 902 ίί αρρβαΓδ ϋιαί ββι-ναπίδ βτβ δεοι•βί1γ άίδραίεΐιεα! ϊη οι-αΙεΓ ίο Ιίβερ ίΐιβ άρχοντα ογ μεγίστάνοι ιιηίηίοπηοΛ οί ίΐιβ ννϊιοίε ρΓοοεεάίη•*. Ιί ϊδ, ιηοι•οονβΓ, ηοί ίπιρίΌ- βίώΐε ίΐιαί ίΐιβ \ν1ιο1β Ιίηβ ίδ οη1γ α ^Ιοδδ: οί. ν. 938.— 18. παραγίαλην. — 20. μτηνη προ$ ΐύγΐΐήαν. — 23. πωλήσα.5. — 25. κυπαρισσο•γλυκό-γλυκι. ΤίιβΓβ 18 ηο άοιΛί ίΐιαί ίΐιΐδ Ιϊιιβ ίδ δριιτίοιίδ. — 26. Ροιίι&ρδ Λνε δΐιοιιΐά τεαοί να πρίπ-η βασιλέα* : οί. ν. 969.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

29

κι αν θέλετε την πραηματιάν να ποίσετε της κόρης, πΧούτον ποΧύν να κάμετε διάφορον, μεγάλοι^ λογία τά συντύχασιν οι άρχοντες άΧΧηΧους

930 \_κα\ μετά ταΰτ' επήραν τους κ' ύπάν εις τό παΧάτιν] καϊ εις από τους άρχοντας, εκ τους πραγματευτάδες, στέκει ορθός 'ς τους πόδας του, αυτούς άπηΧοψ]θην " αρέσει μας ή πραηματια, αύτην την επαινείτε, αν ηναι ωσάν Χέζετε κι ωσάν τό άφη^άστε.

935 πΧην πρώτον να την ϊδωμεν θεΧομεν την ώραίαν. κι αν ην η κόρη φρόνιμος κι αν ην ώραιωμενη, πΧούτον ποΧύν να δώσωμεν, να 'πάρωμεν την κορην. καβαΧΧικεύουν άρχοντες, υπάγουν ς το παΧατι, κι ό βασιΧεύς εδέχθην τους μετά τιμής μεγάΧης.

940 " καΧώς ήΧθατε, άρχοντες" λεγεί " πρα^ματευτάδες." " καλώς 'ς την βασιΧείαν σου " Χεγουσιν πάΧι εκείνοι, κι ό βασιΧεύς εχείρησεν, τοιαύτα, τους έΧαΧεί' " εχω κοράσιον εμορφον, θέΧω να σας πουΧησω. Χέζουν καϊ κείνοι " ΘεΧομεν να τό πραηματευτούμεν.

945 μαρηαριτάριν δίδομεν, χρυσάφιν καϊ Χιθάριν μόνον ας 'ναι παράξενος ή κόρη, ως έπαινεθην. καϊ παρευθύς ό βασιΧεύς ορίζει τάς βα-γίτζας' " άμέτε και στοΧίζετε την κόρην ΠΧατζιαφΧωραν εύηενικην την φορεσιάν μετά Χιθομαρηάρων.

950 άς• εύπρεπίση εύμορφον τό κάΧΧος του προσώπου, οτι εφθασεν ή άηάπη της, ήΧθεν εκ τό Μοντοριον. ό ΦΧωριος ύπέσωσεν, ηΧθεν εις το πάΧάτι,

■> ι \ \ >ί>Λ \ » / ν >'-ν ζ}„ "

ορέγεται να την ιοη' και πετε την να ελ,στ). καϊ παρευθύς στοΧίζεται εύηενικ ή φουδούΧα,

955 ήγάΧΧετο καϊ χαίρετον, έσκίρταν ή ψυχήν της. έφάνηκεν την Χυηερην άΧηθειαν την Χέζουν, Χάμπει ως σεΧήνη την αύηην, ως ήΧιος την ημέραν, ως άστρον τό μεσάνυκτον τό κάΧΧος της ωραίας• ώς ήΧιος άντέφεγγεν μέσον εις τό παΧατιν,

960 ώς κρύσταΧΧον άντέφεγγεν της κόρης τό τραχηΧι.

&ηά ί1ιβγ οοπιθ ίο ίΐιβ ραΐαοθ ίο 3ββ ΡΙαίζίαβοΓ».

81ιβ Ϊ8 ηιαάθ ίο ΐβΐίβνβ ΙΗαί ΡΊογϊοβ 1)38 απ-ίνβά, &η(1 11ΐ6ΐ•607 ίηάιιοεά. ίο ραί οη ΙιβΓ 1)681 οίοίΐιβδ.

930 18 κρπποιίδ. — 36. ήναι ίνϊοο.— 37. Βώσομΐν. — 42^ έχείρησΐν 13 οΟΓΓυρί : ρθΛίΐρΒ \νβ πιί^ΐιΐ ι•οαά χαιρέτησα/. — 43. πουΚίσω. — 46. ήναι. — 50. €ύτρεπίσ~>). — 53. «δει. — 54. (ΐτγΐνικί. — 55. τ)7«λ€Τ0• — ό6• ^ν λυγερην ίδ οοιπιρί: εοβ ίΐιβ ^ΟII1Iη6η^;α^^,. — 57. ώϊ ν σιληνη-

30

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

Τΐΐβ ΜΘΓ-

Λαηΐ8 ϋιΐ7

1ΐ6Γ 8,1 α £Γ63.ί ρΓΪΟΘ.

Ρ1&ΙΖΪ3βθΓ£ΐ'8

πιίδεΓ^ αηά οοπιρί&ίηΐβ

Ιΐιβ ΙγιιΙΙι οί

ίΐΐβ Ή^οΐο

ΐΓίΐηδ&ϋΙίοη.

βΧεπουν, θωρούν το κάΧΧος της, θαυμάζουν κι άπορουσιν

την σύνθεσιν, την θεωριαν, το ξαίρετον κι ώραΐον.

καϊ πΧοΰτον δίδουν άμετρον, ου βΧεπουσιν το πράγμα.

τριάντα μουΧάρια έδωκαν μάΧαμαν καϊ χρυσάφιν,

χίλια σκουτάρια ζαίρετα χρυσιτζουγραφισμένα, 965

αετούς, γεράκια πάντερπνα, λεοντάρια μερωμένα,

ζα<γάρια και ξυπτέρια έτοιμα '$ το κυνήγι,

κοΰτταν όρθήν όλόχρυσην, γεμάτην τά λιθάρια,

έμορφη ητον πάντερπνη, να πρέπη βασιλέα.

δίδουν εκείνοι παρευθύς τον βασιλεάν το πράγμα 970

κι επαραλάβαν παρευθύς το 'ζηρημένον κάλλος.

στέκεται, βΧεπει, θεωρεί την πουλησιάν η κόρη,

[πίπτει '<? την γήν, νεκρόνεται, σπαράσσεται ,κτηνΧύπην.~\

τρέμει ως φυΧΧον του δένδρου, κλονίζετ ως καΧάμιν,

θρηνάται θρηνον άμετρον, καρδιοδιχοτομάται. 975

τρέχουν τα μάτια ΘΧιβερά, τά δάκρυα ως ποτάμιν.

λογούς θλιμμένους ηρζατο δια παράπονόν της.

Χογια παραπονεσης λέγει ή ΠΧατζιαφΧωρα

έμπροσθεν εις τον βασιλέα καϊ εις την βασιλίσσαν

" πάΧιν '<? έμεναν εφτασεν της άτυχιάς η μοίρα. 980

καταδίκη μου βένετο χειρότερον της πρώτης.

πρώτον καμίνου συμφορά μόνον το σώμα κάψε,

κ εδά, καμίνου φλογισμός να φλέγει καϊ τους δύο,

να φλέγει σώμα καϊ ψυχην, να φλέγει τάς αισθήσεις.

ώσπερ να ζώ, να περπατώ, νά μαι πάντα ΘΧιμμένη. 985

πρώτον ψυχην εχώρισα μόνον από το σώμα

με της πυράς την συμφοράν, με της ίστιάς τον καύσων.

και νυν τε με χωρίζουσιν εκ τον εμον τον ποθον,

ζωην νά ζώ επώδυνον πάντοτε πονεμένη.

νυκταν κ ήμέραν θλίβομαι, ποτέ χαράν νά μη εχω, 990

το τρώγω νά V όδυνηρόν, το πίνω νά \αι πόνοι,

δείπνος νά ηναι συμφορά, οδύνη νά με σφάζη,

ποτέ να μη εχω άνάπαυσιν, άΧΧα πικριαϊς μεγάΧαις.

ή κόρη οΧιγοθύμησε \ το όνομα ΦΧωρίου,

961. θΐωροΰν, — 62. έξαίρετον. — 65. ίξα/ρετα. — 68. δλόχρυσιν. — 69. πρίπΐΐ. — 71. ΐξτιρημίίΌν. — 73. εκ. ΡΐΌβαΜγ ίΐιϊδ ίδ οη1}Γ α ^Ιοβη ίϊοπι ν. 1016. — 76. κλονίζεται. — 78. παραπόΊ>εσΐ$. — 81. κατ' (δικού: βνα. 6γ ΜαΐίΓΟρΙΐΓ. — 82. κάψτ?. — 83. καϊ δά. — 86. 4χώριζα. — 90. /χτ?ί/. — 91. ήναι ί\νϊθθ.— 93. μ-ηι>.

81ιθ Ιιορεδ

ΛειΙ ΪΊΟΠ08 ■ννίΐΐ 1ΐ7 Ιο ήη(1 Ιιθγ ϊη Ιΐιβ δΐιαη^β οοπηίΓίεβ

\ν1ΐθΓΘ δΐΐθ 18

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 31

995 εστέναξεν, εδάκρυσεν, καϊ Χέγει τα. τοιαύτα •

" αγάπη, πόθε μου καλέ, ψυγΐ] μου, νθυμ/ησι/ξ μου,

επιθυμία μου, Φλώριε, καρδιά μου, ψύγωσις μου,

παρηγοριά \ τους πόνους μου, 'κδίκησις πειρασμών μου,

πάλιν κίνδυνοι εφτάσασιν δια νά με ξενιτευσουν 1000 καθόλου άπο τον πόθον σου κι απ την άσχολησιν σου.

την πουΧησιάν ουκ ηζευρα, καϊ θέλουν με την μάθη.

μ έπιβουλιά το ποίκασιν, ό θεός νά κρίνη εις αυτούς.

επαίρνουν με, ζενόνουν με, καϊ πλέον ουδέν με βλέπεις.

αγάπη, πόθε μου κάλε, δια μένα τι να ποισης ; 1005 νά 'βγης €4<? άναγυρευμόν της ταπεινής έμενα,

νά ψηλάφησης ποΰ νά μ 'βρης ή πού νά μ άπεσωσης,

ο,τι εγένετο '<? έμέν την ταπεινην, την ξενην.

νά ένθυμησαι πόθον μας, τον εϊ-χαμεν αντάμα, [^8 ι° β

καϊ της αγάπης το στερρόν, το όλοεγκαρδιακον μας. 1010 πιστεύ', αύθέντη ' βγενικέ, νά μην 'βγώ άπ' τον νουν σου

κι άλλου νά 'ρίζης πόθον σου καϊ μεν άλησμονησης.

πιστεύω 'ς ολην σου ζωην ποτέ να μην το ποισης.

εδ' άνομιά, ει χάνεις με κ εγώ νά γάν εσένα•

εδ' άμαρτιά, ζενόνουν με δια άσχολησιν σου' 1015 έ'δε πικριά καϊ συμφορά" πώς να το υπομένω ;'

πίπτει 'ς την γήν, νεκρόνεται, σφάζει τον λογισμον της,

ζαίνει εις γην τους πλοκάμους, τους επλεζεν ο πόθος

τού τριγαριού τού ρωτικού' θρηνάται, ουκ υπομένει.

" ω άτυχε, ώ ελεεινή, ω ταπεινή άθλια, 1020 σκύλων εθνών Σαρακηνών νά πουληθώ ώς κακουργα,

εις ξένους τόπους νά μ' ύπάν, νά ξενωθώ καθόλου.

εζενιτευθη η μάννα μου, κι ε'γω πάλιν τοιαύτα *****

κι έγέννησέ μ εις παλάτια μ άνατροφην τοιούτην. βασιλικά μ άνέθρεψαν καϊ δήμια με πούλούσιν. 1025 τά μέρη τά ενηδονα πλέον ουκ εντρανίζω ;

εκλεψεν τάχ' ό βασιλεύς μετά της βασιλίσσης."

ακούει ταύτ' ό βασιλεύς μετά της βασιλίσσης, )^Ρ *£

998. ί'κδι'κησίϊ των. — 99. ξει/ή. . . οηιοικίοιΐ 1>γ ΜαιιπιρΙΐΓ. — 1000. απο.— 2. κρίνα. — 5. ΐί/γήΐ. — 6. μ (ΰρτίί. — 7• έγΐνοι/το ί?5. — 9. όλοεγκάρδκίΐ'.— 10. πιστεύω αύθέντη μου ευγενικέ να μην ΐϋ~γω άπυ.— 1'2. «ιγ ολην σου την ζωην. — 13. εδε 'ότι χάνηί καϊ εγώ χάνω. — 14. εδε. 'ότι ζευόμουν. — 18. ερωτικού. — 21. ΰπαν. — 22. ΑίΙΐ'ΐ' 11ιΪ8 α. Ιίιιο κουπί» Ιο ϋο 1ι>8ί. — 23. μι έντΐϋβ. — 24. με καϊ ώί. — 26. τάχα. — 27. ταύτα.

32

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

ΐΐιβ φΐββη 3Γ0 ΙοικΛβά. ϊγ ΡΙαΙζϊα-

βθΓ3.'δ £Π6ί.

81ιθ Ϊ8 Ιβά α- ^ναγ Ι)^ Ιΐιβ πιβΓϋΙιαηΙδ.

ΠοΓΪοδ "νρΊιϊΙβ οαί, ΙιυηΙϊη^ οϋδθΓνεβίΙι&Ι ΙιίδΓΐη^ΙοοΙίδ άυΐΐ, 311(1 αϊ οηοβ Ιιιιπ-ίβδ Ιο Ιιϊδ

ί&ΙΙιβΓ'δ ρα• 1&οβ : ΛτΙΐθΓβ Ιιβ Ιεαπίδ Ιΐιβ ΙπιΙΙι, Άηά υροΓ&ϊάδ Ιιίδ ίαΙΙΐθΓ ττϊίΐι

Ιΐϊδ 0Γ11β1ΐ7.

θρηνούν, κλαίουν, οδύρονται, πονοΰσιν την καροίαν.

κλαίουν ομού κ' οι άρχοντες καϊ οι πραγματευτάδες.

καϊ παρευθύς 6 βασιλεύς λέγει ■ " πραγματευτάΰες, 1030

επάρετέ την σύντομα την κορην άπο μένα

καϊ εκ την χώραν την έμην σύρετε• μην αργείτε."

παίρνουν την κόρην παρευθυς, υπάγουν 'ς τον λιμένα,

ευρίσκουν καϊ καράβια σύντομα καϊ παγαίνουν.

μέσα σεβαίνουν την ώριάν, παγαίνουν καϊ μισεύουν. 1035

θωρούν το κάλλος το λαμπρόν της κόρης καϊ θαυμάζουν,

βλέπουν καϊ τάμετάθετον της λύπης της της τόσης.

Λοιπόν τα περί Φλώριον πάΧιν ας προειπούμεν. ελειπεν με τους άρχοντας, ητον εις το κυνηγιν εκεί εις το Μοντόριον, καϊ σύντομα εφθανει. 1040

στρέφεται, βλέπει θολερόν πάλιν τ6 δακτυλίδιν, κλαίει, θρηνάται, σφάζεται, ύπομονην ουκ έχει, πίπτει εις γην, νεκρόνεται αναίσθητος καθόλου, παίρνουν νερον, ραντίζουν τον συνέφερεν ολίγον. καβαΧλικεύει σύντομα, φθάνει εις τα 'δικά του. 1045

ευρίσκει τόν πατέρα του μετά καϊ της μητρός του• λείπει εκ το παλάτι του η κόρη ΤΓλατζιαφλωρα. μανθάνει ταύτ ο Φλώριος, θλίβεται την καρδίαν, θρηνείται πόνους άμετρους, πονεΐ την ώραιωμενην. λέγει καϊ αποκρίνεται προς τον αυτού πατέρα, 1050

φιλονεικιαΐς από ψυχής λέγει τόν βασιλέα• " πατήρ μου, πράξιν έποικες εις κόρην Πλατζιαφλώραν, ο, τι ποτέ ούκ ηκουσται άΧλος τινας να πράξη, πρώτον ηθέλησες πυρϊ για να την πυρπόλησης υπάρχουσα αναίτιος καθόλου δίχα Βόλου, 1055

δί,' επιβουλίαν άΰικον με τόν επί τραπέζης, καϊ κατεσκεύασες εσύ με φθόνον καϊ με κάκην. Βιατϊ είχα πόθον εις αύτην άπ όλης μου καρδίας, έβαλες γνώμην καϊ βουΧην να με χωρίσης τώρα, να με χωρίσης την ώριάν κόρην την ΠλατζιαφΧωρα. 1060 δεύτεροι πράξιν έποικες νύν τε εις την ώραιαν, να την χωρίσης άπ έμέν το ποίον να μη εναι, νά την ξενώσης είς μακρούς τόπους, νά μην την βλέπω,

1037- τνν λύπην τηί τνν τόσην. — 48. ταΰτα. — 51. φιλονικίες. —54. ηθελεσα. 55. δόλοϊ.— 56. δια (πιτραπέζης. — 60. τήν 18 ηοΐ ϊη 11ΐ6 Μ8. — 62. το όποιον.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 33

ώς δουΧην, ώς κακόπραον ξένους νά την πούλησης. 1065 τον κόσμον όλον βουΧομαι, θέλω να, την γυρεύσω,

ραγάδες άμηράδες τε, πάσαν Χαρακηνίαν,

χώρας και τόπους άδηλους, νύκτας και τάς ημέρας,

ώστε ελθεΐν τ6 'πεθυμώ, ώστε να τό κερδίσω.

ει δ' αστοχήσω κι ούχ εύρώ την κόρην ΠΧατζιαφΧώρα, 1070 πΧέον εδώ δεν έρχομαι, πλέον ουδέν γυρίζω.

ατός μου με τα χέρια μου να σφάξω τό κορμί μου,

να πάθω ατός μου, να χαθώ δια, της κόρης πόθον.

κ εσύ την βασιλείαν σου μονός σου κέρδισε την,

μονός σου ζήσε, σκίρτησε, μονός σου άγαλΧιάσου. 1075 και 'γώ να ζώ '? την ξενιτειάν ωσάν άστοχημένος,

πόνους καϊ αναστεναγμούς και δάκρυα να έχω,

καϊ παραπονεσες ποΧΧαΐς να χω ς την ξενιτείαν,

να μ εύρη καϊ ο θάνατος εις τα άΧΧοτρια ξένα.

πατήρ μου [_κα\~] αύθέντη μου, σουΧτάνε των αύθέντων, 1080 τούτο ηθέλησες, έμέν, αύθέντη, να τό πράξης,

με την βουΧήν την έποικες, τό θέλημα τό ποικες,

έχασες καϊ τό ενα σου, έχασες καϊ τό αλΧον."

ό δε πατήρ θλιβόμενος ούτως άπηΧογήθην

\_εύχεται και ύπεύχεται πατέρας ό Φλωρίου, τΐιβ Μη?

1085 με δάκρυα και με β ρουχισμούς Χέγει προς τον υίόν του~\ ο^η^οΐι^ϊη οευρο, υιε παμψιλτατε, άκουσον της φωνής μου, ρΐαίζίαβο™,

υιέ μου, τον πανάθλιον, τον ταπεινόν, υίέ μου,

υιέ μου, τον ετύχησεν της ατυχίας η μοίρα,

υιε μου, τον ήμαυρωσεν οδυνηρός ό χρόνος• 1090 στεμμαν βασιλικωτατον ενομιζον, υίέ μου,

να σε τιμήσουν άξιον ρηγάδες, μεηιστάνοι,

είς θρονον να καθέζεσαι βασιλικόν, υίέ μου,

να προσκυνάσαι ύπό παντός, πτωχών τε καϊ πλουσίων.

υιε μου, το παιδάκι μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, 1095 Οταν είς οίκους τους εμούς κ είς τα έμά παλάτια

μητηρ αυτήν έηέννησεν κόρην την Πλατζιαφλώρα,

νά ^χεν σχισθψ καϊ διχασθήν κάτου είς άδην, κάτων,

να είχα πέση ζωντανός παρά νά ζώ, νά Χείπω,

1067. &δολου$.— Γ>8. Γοι-ΙιηρΒ (ΰρ(7ν. κερδ-ησω. — 69. δί. — 73. καϊ 4σύ. κίρ- δησε. — 74. αγαλλιάζου.— 79. καϊ ϊκ ηοί ϊη ίΗο Μ8. — 81. με. ΜαιίΓορΙΐΓ. : καϊ, Μ8. — 84 αηά 85 &Γ6 ρεΛαρβ βραιίοα». — 97. ναζϊχα/. ιιατων, Η8. : ττάτον, ΜααΓορΙΐΓ. ο],

3

34

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

οοηίβΒδβδ Λαί; Ιιθ Ιι&β 8θ1(1 Ιιεγ, ίη- Βίτυοίδ Ρίο- ΠΟΒ 1ιο\ρ Ιο οοηςίυοΐ Μπίδθΐί ϊη βίΓαη^β οοαηΐΓΪβδ,

1100

1105

1110

1115

να εΐχεν βρέξη ουρανός ίστιάν, να, εΐχεν καύση,

παρά αυτός μ ενέθρεψα, υίε, τον ξενισμόν σου.

Χοιπόν, υίε μ , εγνώριζε, μάθε το ■ επουλήθην

είς ξένους τόπους άδηλους, εις άρχοντας πλουσίους.

κ επην είς άνα^υρευμόν έβγαινες της ωραίας,

άπεΧθ\ υιέ μου, άπελθε, το φως των όφθαΧμών μου,

κ εκεί, που θες περιπατεί, υιέ, '<? την ξενιτείαν,

φίΧος άς ησαι των πτωχών, πΧουσίων καϊ πενήτων

τους πάντας τίμα' πρόσεχε, όΧοί νά σ ά^απούσιν.

τους άβαθους άηάπα τους καϊ τους κακούς μη ΘΧίβης,

κι από της ταπεινοτητος όλους να εχης φιΧους.

τους βασιλείς βασιλικά άνταμοιβάς ποΧεμα,

τους άρχοντας ως άρχοντας πΧουσιούς, ως εν το πρέπον,

την συντροφιάν σου ποθεί την. ποτέ τινάν μη θλίβης'

όλα σου εχε σύμμετρα καϊ βλάβην νά μην εχης.

κενοδοξίαν μη ποθης μηδέ άλαζονειαν,

Οτι πολλούς άπώλεσεν τό άΧαζονικόν τους.

σΐ'γά περπάτειε ταπεινά, και παραιτοΰ την δόξαν.

κι αν ελθη ξενοδόχημα, υίε, 'ς την ξενιτείαν,

μη θέλης καϊ νά φαίνεσαι, τίνος καϊ πόθεν είσαι '

νά θέλης επαρσες ποΧΧαΐς καϊ παρρησιαΐς μεγάλαις.

φθόνον καϊ ζηΧον φέρνει σου, υίε, τό μεγαΧεΐον.

θέλε μικράς άναδοχάς, νά μην σε εγνωρίζουν,

Οτι είσαι βασιλέως υιός η στέμμαν σ αναμένει,

Οτι πολλάκις έσφαλλαν παίδες των μεγιστάνων.

ότ από προαιρέσεως άποδοχην σε κάμουν,

βλέπε από τους άρχοντας, παιδία μεγιστάνων.

είς θάνατον εδεκτησαν διά του φθόνου τρόπον.

καϊ σύ ποΧΧην άνταμοιβην χάρισε προς εκείνους.

εκείνος όπου σε τίμα, υίε, 'ς την ξενιτείαν,

έχει προαίρεσιν καΧην πάντας ς τους ξενοδόχους,

χάριν άς έχουν από σεν καϊ σύ επαινον παίρνης.

μη νά άφησης επαινον καλόν είς ξενοδόχους,

κ εις άΧΧους τόπους έτερους, ^πού θέλεις περπατήση,

ατ/άπην άφινε παντού, προσχε πόθεν μη σφάλης.

1100. μου. — 1. μου. — 3. καϊ επην. εύγαίντ/ς. — 4. άπελθε υίε μου. — 14. ποθείς. — 16. περπάτιε. την δόξαν παρατίου, Λνίίΐιοιιί καϊ. —17. έλθοι. — 18. θέλεις. — 19. θέλεις. παρρήσίες. — 20. φέρνουσιν. — 21. μιαρα,ς. — 22. σε. — 26. εδέκτισαν. —28. €Ϊϊ. — 30. έπέρνης. — 31. καλόν υίε €<ϊ. — 32. περιπατηστ/.

1120

1125

1130

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

35

άπεΧθε, το παιδάκι μου, υιέ, με την εύχήν μου,

1135 κι 6 Μαχουμέτης μετά, σέν πάντα νά ναι, υιε μου, να, σε βοηθί} '<? τον δρόμον σου, νά σε κατευοδοντ), κ εις κατευόδιον νά εύρτ}ς, το πεθυμάς, υιβ μου, νά εΧθης εις τά Ιδια σου, μετ αύτην νά συζησ-ης, καϊ νά διαβούν τά δύσκοΧα, να εϋρ^ς ευκοΧια.

1140 οΰτως ειπών 6 Φίλιππος εσίγησεν αύτίκα,

καϊ παρευθύς ή μήτηρ του άρχεται μετά δάκρυα, και Χόλους καρδιοφΧόγιστους εΧεγεν τον υιόν της. πικρούς πυκνούς τους στεναγμούς εβΧεπεν τον υιόν της• αναστενάζει από καρδιάς, τον ΦΧωριον εΧαΧει.

1145 με δάκρυα πικροστάΧακτα και τριχαριοΰ συρνοΰσα Χόλους επεχειρήσατο προς ΦΧωριον υιον της' " υιέ μου παγγΧυκύτατε, υιε ηγαπημένε, υιε, το φως των όφθαΧμών, της όΧης μου καρδίας, υιέ μ , αγάπη μου καΧη, απαντοχή, υιέ μου.

1150 εγώ εθάρρουν ήΧεγα, νά σ εΰρω εις το γήρας,

'ς την ύστερον μου την ζωην νά σ εΰρω άπαγκούμπιον. τώρα με δίδεις δίστομον μαχαίρι, νά διχάζη μέσα τά φυΧΧοκάρδια μου, υιε μ , ο στερεμος μου. καϊ την καρδίαν σφάζει με κι ουδέν την υπομένω.

1155 το μίσευμά σου θεωρώ κι αναστενάζω [σφοδρά.]. άπεΧθ\ υιέ μου, άπεΧθε μετά καϊ της ευχής μου, άς ην η πράξίς σου καΧη, άς ην ημερωμένη, εχε ταπείνωσιν καΧη, υιε μου, εις τους πάντας. τους ξένους πάντ αγάπα τους καϊ δορυφοριζέ τους.

1160 τους πάντας προχαιρέτιζε μετά περιχαρείας. ει δέ τις δώρον εις έσέν πρωτητερον χαρίση, στεΐΧέ του σύ διπΧώτερον και νά σ ευχαρίστηση." δακτύΧιον τον εχάρισεν άτίμητον καϊ μέγαν, κι εύγάζει δακτυΧίδιον μ άτίμητον Χιθάριν.

1165 κι ό Χίθος είχεν χάριταν, τον θάνατον \νά~\ διώκη' εϊτις γάρ εις το δάκτυΧον εφορειν το Χιθάριν, τον θάνατον είχ ως ουδέν, έφευγε παραυτίκα.

&Π(1 £ΐνθ8

Μ ηι Ιιίβ

1)ΐ658Ϊη£.

ΤΙιε ςυββη αίδο Ϊ8 άββρί^ £ΐϊβνβά αϊ

Ιΐΐθ (1βρ3Γ-

ΙιΐΓβ οί Ιιθγ ά&Γΐϊηξ βοή Μΐά £Ϊνβ8 Μπι £θοά αάνϊϋθ ίοΓ Μδ ^απιβ^.

81ιο £Ϊνε8

πη£ Ιο ρΓΟ- Ιβοΐ Ιιίιη ίτοπι <1©3.ΐ1ι .

1135. §ναι. — 36. ε?ϊ. — 37. εΰρεΓί. — 43. «βλέπει/ κΙιοιιΜ ηιοκί ρτοΙ>α.Ι)1γ 1>β βτηβηάβά ίη έλεγες. — 4.5. τριχαριοΰ συρνοΰσα ίβ ηο αΌιΛί; οοΓηιρί. — 46. ε'πεχει- ρίσατο. — 49 ίίικί 63. υΊ4 μου. — 55. σφόδρα 18 ηοί ίη ίΐιο Μ8. — 56. έίπελ0ε. — 57- ■ήναι, ί\νίοβ. — 59. τάντα. Ιηβίβ&ά οί δορυφόριζί του$ \νο κΙιοηΙΛ ρυΛαρδ ΓβαΛ δωροφόρησε του$. — 62. το ε'σύ. — 64. με. — ΰύ. θάνατον διώκει. — 67. €?χε»/.

36

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

Ποήοδ ίη- νΐΐβδ δοηιο οϊ ίΐΐθ ηο- ΜίΙ^ ίο ,]οΐη Μηι ϊη Ιιίδ βχρθάϊΐίοη ίηΐο 8ΐΓαη§;6 οοιιηΜθκ,

1170

1175

1180

1185

παίρνει το δακτυΧίδιον, φορένει το ατός τον,

καϊ Χέ*γει του ή μητηρ τον " εξακριβώς τό κράτειε'

κι ώστε νά εχης μετά σέν τούτο το δακτυΧίδι,

ποτέ θανάτου σνμφοράν ποτέ μην άποθάνης,

ουοε ιστιαν ουοε νβρο, αΧΧ ουοε απο ξίφη.

η φύσις <γαρ του Χιθαριού ποΧΧ εΰτυχος υπάρχει.

ενέργεια έχει εκ τον θεόν, πάν θάνατον διώκει.

κι οπόταν εΧθη εις εσέν φόβος θανάτου, υιέ μου,

κρατεί το εις τας χείρας σου. τίποτες μην φοβάσαι,

το πυρ σβεννύει παρευθύς και θρύβουνται τα ξίφη,

καϊ τα νερά, σκορπίζουνται κι ου δύναται σε βΧάψουν.

ούτως ειπών ή μάνα του δίδει του την εύχήν της.

τον κύριν και την μάναν του άπεχαιρέτισέν τους.

κι άκουσον Χο<γους φρόνιμους καϊ τετ απεινω μένους,

τους είπεν προς τους άρχοντας" ακούει κι ό πατήρ του,

Χο<για φρονιμωτατα 6 βασιλεύς ακούει,

τα συντυχεν ο ΦΧώριος εμπρός '? τους άρχοντες του'

" άρχοντες συνοικήτορες καϊ συνανατροφοί μου,

εϊ τις εις τάς κακώσεις μου, τάς ηφερεν ή μοΐραν,

εϊ τις είν ούτω πρόθυμος να εΧθη μετά μένα,

■η εξη μήνας [δύναται\ η χρόνον διάβαση,

07γ' άηαπα καϊ προθυμεϊ, ας με συνδράμη τώρα.

κι αν δώση 6 παντοκράτορας καϊ εύρωμεν την κόρην,

όσον να δω το τεΧειον της άσυστάτου τύχης,

κι αν επιτύχω και εύρώ την κόρην καϊ στραφούμεν,

νά περπατηση ο κΧονισμος το άδικον της μοίρας,

να την επάρω, νά στραφώ, 'ς• τά Ιδια νά ελθούμεν,

νά τού διπΧάσω την άρχην, την είχεν, καϊ την δόξαν.

ει δ' αστοχήσω, ουκ εύρώ την κόρην την ώραίαν,

την κόρην την άγάπην μου, οπού V ό νους μου μέσα,

οΧοι στραφήτε \ τ ϊδια σας, οΧοι 'ς τά γονικά σας,

κι εμεν άφήτε μοναχόν, νά κΧαίη/ω εις τά ξένα,

ώς άτυχης νά περπατώ της ατυχίας τά μέρη,

όσον νά μ εύρη ό θάνατος, νά πέσω \ άτυχίαν,

νά "ναι ζωη καϊ θάνατος οΧα δυστυχή μένα."

1068. ττίρνη. φορενη το. — 70. €%€£?. — 72. νερώ. — 73. πολλά. — 76. κράτι. — 86. κάκωσης. — 87. είν" ο'ύτω. εκείνοι, Μ8. —88. δε: ίηδίβίκΐ οί ίΐώ Ι Ιιανβ ■ννπίίβη δύναται . — 90. δόση. — 96. ε'ύρω την ττ\ν. — 98. στα. — 99. κΚί-γων. — 1201. 6<ϊ.

1190

1195

1200

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ.

37

αηά 200 γοηη£ Ϊίΐπ&1ιΐ5 ΓοΙ- 1ο ν Μιη.

&η<1 οη Ιΐιβ ΙΜγΛ Λ&γ 3Χ- πνβ αϊ ίΐη

ΤνΙΐβΓβ

Ιΐιβ ,ηί£ΐιί.

καϊ παρευθύς ορίζονται το τις νά πα με κβΐνον.

υπάγουν με τον ΦΧωριον άρχοντες μεγιστάνοι, 1205 άρχοντες άρχοντόπουΧα μβ τους ύποταγούς τους,

διακόσια άρχοντόπουΧα με τους ύποταγούς τους,

μβ τάξιν καϊ ταπείνωσιν ύπάν, καβαΧΧικευουν.

καϊ ΘΧιβερά Χυπητικά, μβ δάκρυα καϊ πόνους

καϊ στεναγμούς άπΧηρωτους, αποχαιρέτισαν τους. 1210 Έμίσβυσβν ό ΦΧώριος από τα γονικά του ™6? **»"

ποΧλά ΘΧιμμένα σοβαρά, την κόρην να γυρεύη•

βυζαίνει '<? άναγυρευμόν της κόρης ΠΧατζιαφΧωρης.

ημέρας τρεις περιπατούν, ηύραν ξενοδοχεΐον.

ξενοδοχεΐον ηΰρασιν, θεΧουν να ^ναπαυθούσιν, 1215 καϊ το πουρνον νά πηαίνουσιν πάΧιν εις την δουΧειάν τους. ^βγ Γβ3ΐ £0Γ

τον ξενοδόχου εϊπασιν νά τους ξενοδοχηστ),

κι ο ξενοδόχος παρευθύς τον δβΐπνον εύτρεπίζει.

τί τα ποΧΧα ποΧυΧογώ ; καθίζουν εις τον δβΐπνον,

κι 6 ΦΧώριος εκάθετον καϊ Χάμπει ως το φέγγος, 1220 το πρόσωπον του κΧβιδωτόν δείχνει ωσάν ΘΧιμμενος,

άΧΧά της φύσης το Χαμπρόν πάΧιν νίκα την ΘΧνψιν.

βρχετ η ξενοδόχισσα, θωρεί τον εις τα μάτια,

βΧέπει τό κάΧΧος το Χαμπρόν, το εξαίρετον ώραΐον,

καϊ σουσουμοιάζει την μορφην μετά της ΠΧατζιαφΧωρης. 1225 θαυμάζει την ύπόθεσιν και απορεί τό πράγμα.

εντρέπεται νά του τ είπη• κόπτει την ή φροντίδα•

άποτοΧμα και Χεγει τον ■ " αν εναι θεΧημά σου,

δύο Χογάκια νά σε πω, μη βγω την όργην σου.'

κι ό ΦΧώριος την ηΧβγεν ■ " είπε με, βϊ τι θέΧβις. 1230 η ξενοδόχισσα ΧαΧεΐ τον ΦΧωριον μαντάτον

άγαΧΧιούται η "^τνχη, νά μάθη διά την κόρην.

Χέγει του η ξενοδόχισσα • " εν τώρα δέκα ημέραις, (1245) εδώ εξενοδοχήσαμεν την κόρην ΤΐΧατζιαφΧώραν.

με ταύτην ήσαν άρχοντες, πΧούσιοι πραγματευτάδες.

εις κάΧΧος \_καϊ] εις θεωριά οΧως εις σεν ομοιάζει• 1235 τό πρόσωπον σου τό χρυσόν της κόρης ομοιάζει."

άκουσας ταύτ ό ΦΧώριος, σπαράσσετ η καρδιά του•

1212 βΰγα^ίί εί$. — 13. ΰπερπατοΰν. — 20. κ\ιδωτϊ>ι>. — 21. θλίψιν, ΜαιίΓορΙπ•. : φύσιι>, Μ8. — 22. έρχεται. — 26. τούτο. — 32 18 ϊη ΐΐΐθ Μ8. 1245, Ιηιί ο1βαι•1γ 1)6ΐοη»8 ίο ΐΐιϊδ ρΐαοβ. Τΐιβ £γβ1 βογϊοο ίοΓ^οί ίΐιο Ηηο Ιιογο αηά ίκΐίΐυά ΐί Λβη αϊ ί\\ο οικί οί ΐΐιο ίοΐΐο ; ίΐιβ βθοοηά βοτίβο ρ\ιί ίί Ιΐιεη Άί ίΐιυ ουιηπιεικίοιηοηί οί 219α, — 36. σπαράσσεταί.

Τΐιβ ΙιοδίθδΒ

<1Ϊ80θνθΓ8 3.

1ϋβηβ88 οβ- ί•ννθβη ΓΙο- ΓΪ03 αηά ΡΙαΙζίαβονα,

αη(1 ΙθΠδ Μιη ΙΙιαΙ Ιΐιε ΙαΙ- ΙβΓ ραβδβά 11ιΐΌΐΐ£ΐι ίβ" ύ378 αδ°•

38

ΦΛΏΡΙ02 ΚΑΙ

ΤΚβ ΙιοδΙ οοηήπηκ ίΗβ βΐίΐίθπίθηί οί Ιιϊβ τνίίβ, αηά ιάάβ ϋα,Άί ΡΙαίζΪΒ,ίΙοΓα

113,8 ΟΒβη

Ιιΐίβη ίο Ε§7Ρΐ.

ΡΙοΓίοδ οοη- Ιίη'ΐθδ Ιιϊβ ,)οιιπΐ6}' Ιο

ΤνΙΐβΓβ

ίΐΙΓίΙΐβΓ ϊη- ΓοπηαΙίοη ϊβ οΜώηβά αϊ ^ηίηη\ν1ΐθΓβ ΡΙαΙζϊαήοΓα Ιιαά Ιιοθη 5ΐαγϊη£ Ιβη ά&^δ δείοΓβ.

Χιγοθυμεΐ, Χιγοψυχεΐ, νά μάθη δια την κόρην. " πότε το φώς των ομματίων, κυρα, των εδικών μου, πότε τα, φύΧΧα της καρδιάς καϊ τον άνασασμόν μου, ττότ€ την κόρην την ποθώ και την άναγυρεύω, κυρά μου, εξενοδόχησες ; πέ, άφηηησου μέ το" κι ό ξενοδόχος παρευθύς τον ΦΧωριον εΧάΧεί' " ΦΧωριε, μα την ττίστιν με άΧηθειαν σε λέγει. δέκα ημέραις σήμερον πιστεύω το να ηναι, νά 'ναι ΘΧιμμένη περισσά, νά μένη πονεμένη, να κΧαίη καϊ τα δάκρυα της τρέχουν ώς ποτάμι, κι άναστενάζη άπο ψυχής καϊ να θυμάται σένα, καϊ νά στριγηιζη άπο καρδιάς, νά Χέγη τ ονομά σου. πΧην της Αιγύπτου επέρασεν, ύπάν διά θαΧάσσης. άκουσας ταυτ 6 ΦΧώριος μικρόν παρηγοράται, καϊ δώρον μετά προθυμίας δίδει τον ξενοδόχον, ζωνάριν άργυρόστοΧον κι επάνω χρυσωμένον, καϊ φορεσιάν εύγενικην, άφόρεστα σκαρΧάτα, καϊ παρευθύς εσέβησαν, πάσιν με τα καράβια. Έμίσεψεν ό ΦΧώριος με την υποταηην του, νά περπατούν την θάΧασσαν, την Αϊγυπτον νά φθάσουν, πέντε ημέραις είχασιν μέσα εις τά καράβια, καϊ πΧήρωμα των ημερών 'ς την Αϊγυπτον έφτασαν, καϊ τά φαριά τους εβγαΧαν μέσα εκ τά καράβια. καβαΧΧικεύει ό ΦΧώριος μ οΧους τους εδικούς του, καϊ μιας ημέρας διάστημαν ηύραν ξενοδοχεΐον του ξενοδόχου τ Ονομα Χέγουσιν ΠεΧεσκύτα. καϊ χαιρετά καϊ λέγει τον " καΧον τον ξενοδόχον. ' καϊ κείνος αποκρίνεται καϊ λέγει προς εκείνον " καΧώς ηΧθες, αύθέντη μου ξένε, τον ου γνωρίζω." λέγει του• " ήΧθασιν εδώ ξένοι πραγματευτάδες, νά έχουν καϊ κοράσιον μετ' αυτούς ώραιωμένον ; πάΧι αΰτου άπεκρίθηκεν αυτόν ό ξενοδόχος• " μά την άΧηθειαν, κύρις μου, ευγενικέ μ αύθέντη, δέκα ημέραις σήμερον καϊ πΧεόν πιστεύω νά ναι, άφ ου έξενοδόχησα την κόρην ΠΧατζιαφΧωρην.

1240

1246

1250

1255

1260

1265

1270

1241. είπε. — 43. ΡβιΊΐίψΒ Λνβ δΐιοτιΐά τνηίβ -κίστιν μου, αλήθειάν σε λέγε». — 48. εσένα. — 49. στριγγίζςι. λε'γεί το ΰνομά σου. — 50. εϊ πάν. — 51. ταΰτα άκουσας. — 53. ζωγάριν. — 69. πάλίΡ.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ.

39

επέζευσαν και κάθισαν μικρόν νά ανασάνουν, ώστε να <^ενη τ άριστον, εις ηεΰμαν νά καθίσουν,

1275 όμάδι έσυνέτυχαν, είπαν καϊ υποθέσεις.

μανθάνει ηουν ο Φλώριος το ποΰ νά περπατοΰσιν, ορθά νά πάν κατόπισθεν, νά μην τους Χάθη στράτα, το άριστον εγένετο ■ καθίζουν γίά νά φάσι. €αν ιοιω σεληματι, καν λασος ο,τι να ητον,

1280 €69 χέριν μαχαιρόπουλον 6 Φλώριος εκράτειε,

γλυτόνει εκ το χέριν του και πέφτει εις την ταΰλαν, καϊ μίαν κοΰπαν τζάκισβν <γυαλην ώραιωμένην. και μήπως θλίψη τίποτες τάχα τον ξενοδόχον " διά κοΰπαν την ύάλινον αλΧην νά σε χαρίσω"

1285 κι ορίζει, φέρνουν άρηυρην δίδει τον άντ εκείνην, κ ευθύς άπεχαιρέτισαν καϊ την όδόν υπάγουν.

Φθάνουν την 'Αλεξάνδρειαν, ολίγον ανασάνουν, καϊ πάΧιν άπεσώσασιν εις χωράν ΒαβυΧώνος, όπου 'σαν τά παΧάτια Δαδέν του βασιλέως.

1290 τον ξενοδό-χον ερωτά νά μάθη διά την κόρην " μη νά εξενοδόχησες εδώθεν κορασίδα, νά ενι εις κάΧΧος εΰμορφη καϊ εις την θεωρίαν, όμάδι με τους άρχοντας πλουσίους πραγματευτάδες ; " λέγε*, του η ξενοδόγισσα " μόνον πρα^/ματευτάδες.

1295 άλλα την κόρην ηζευρε ότι επούλησάν την,

κι όσον λοηάριν έδωκαν, όλον έτρίπλασάν το ■ ω<> ηρεσεν τόν άμηράν το κάλλος της ωραίας, εις ενα πύργον ΰψηΧόν εβαλεν το κοράσιον. 6 πύργος εναι δυνατός, ηύρωθεν έχει κάστρον,

1300 έχει καϊ καστροφύλακα, με προσοχην νά βλέπη' έχει καϊ βάγιαις εμορφαις, της κόρης συνοδίας, και αρχοντοπούλα πολλά δια παραδιάβασες της* μανθανει ταΰτ ο Φλώριος. όγλήγορ άπ την Χύπην πάλιν συμφερνει, άποκρατεϊ, στερεά τόν Χο<γισμόν του.

1305 καϊ δώρα πλούσια πολλά δίδει τόν ξενοδόχον,

δυο μαύρους συντομώτατους νά πετούν ώς αέρα,

κοΰπαν άρηυροχρύσωτην με Χιθαρομαρηάρον,

1274. το άριστον. — 78. φάσι. — 81. 7Γ€ΐ5τ€ί — 82. (τζάκισεν. — 84. λ€γ€ΐ τον διά: οι. ν. 1291. — 85. άργυρην άλΚτην οίοΐΐ. — 91. κί-γει τον (ϋΓ. ν. 1290) μ)) να ξίνοδόχησΐί. — 92. (ναι. ςϋμορφία. — 94. λί'γβί τον. — 97. τόσον ήρεσεν. — 1390. β\(ΐτ(ΐ. — 3. ταΰτα. ό"γλ^ορα άχτην. — 6. €(5. — 7. Κιθαρομαρ-γάρων.

Τΐΐθ^ 3ΓΠνβ

αί ΑΙεχαη- άη& αηΛ οοηΐϊηηβ ΙΙιΕΙΓ ,ϊοιιγ- ηβ^ Ιο Βαβ^- Ιοη. ΤΙιβΓβ

ΪΊοΓΪΟβ

ΙβΒΓηδ 11ι&1 ΡΙαΙζϊαήοΓα 1ι&8 οεεη 8θ1(1 Ιο 11ΐ6 Εππτ αηαΐ ίβ ΙίερΙ ίη α ίοΓίίββά Ιο\νεΓ.

Ποποδ 1)8- Βΐο\νδ βρίβη- ιΐίά ρνεεεηΐβ ιιροη Ιΐιε Ιιοβί οί ΙΙιβ ϊηη,

40

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

αηά αδίίδ Μπι ίο οοηίπνβ ίθΓ Μπι αη ϊηίθΓνίθ^ν ντίΙΙιΡΙαΙζία- ύοτα.

Τΐιβ άεδοπρ- ΐϊοη ο Γ ιέ 6 Ιο\νθΓ αικί οί Λε τνοηάβΓ- ίιιΐ \νβ11 ίη Ιΐιβ οαβίΐβ,

1315

καϊ δακτυΧίδια χρυσά κι αμέτρητα δουκάτα,

Βία να μεταχειρίζεται καϊ να, τον εχη φίΧον,

διά να τον εχη εις θέΧημα καθοΧικόν 'δικόν του. 1310

φέρνει τα, δώρα παρευθύς μετά περιχαρείας,

κ ευχαριστεί τον ΦΧώριον μάΧΧον καϊ προσκυνεί τον.

ο ΦΧώριος τον εΧεγεν ευθύς τον ξενοδόχον

" αν εχης πόθον είς εμεν καϊ καθαρήν φιΧίαν,

πράξιν να. ποίσης τίποτες, την κόρην να συντύχω,

να δώσης Χόγον καϊ βουΧήν, το πώς να 'δώ την κόρην,

πώς ν άντρανίσω την ώριάν, η πώς να την συντύχω.

κι 6 ξενοδόχος παρευθύς οΰτως άπηΧογεϊταΐ'

" εάν ητον από λόγου μου την κόρην διά νά γένη,

έτοιμος είμαι δούΧός σου' θέΧω νά σε δουΧεύσω. 1320

άμη απορώ κι ου δύναμαι το τι βουΧή νά δώσω.

Ομως να σε 'πώ τίποτες κι απόκρυφα το κράτειε,

και μήτε ξένον μητ εδικον την συμβουΧην θαρρεσης,

μήπως καϊ μάθη ό αμηρας καϊ μεν κακοδικήση

και ζημιωθώ και την ψυχήν, εχω καϊ ατιμία. 1325

μάθε Χοιπόν το 'ψηΧωμαν το πώς εστίν του πύργου

καϊ πώς τον εσυνείργησεν εκείνος ό τεχνίτης.

το ΰψος άνω ανεβασεν όργυίας ενενήντα,

το πΧάτος γαρ το εσωθεν τριάκοντα όργυίας,

το πάχος του τοιχίου του όργυίαις είναι δέκα.

έμορφος ενι εξαίρετος• Χάμπει από μακρόθεν,

κ οί προμαχώνες γύρωθεν με την χρυσην την ψηφαν.

καϊ καθίστα πανέμορφους χρυσούς γυαΧοφεγγιτας,

και άπο μέσα στοριστά Χαβούριν καϊ χρυσάφιν

με τάς καμάρας τάς χρυσάς, με αργυράς κανδήΧας,

καϊ πάσαν νύκταν βΧεπουν τον χίΧιοι καβαΧΧάροι,

αρματωμένοι δυνατά τον πύργον τριγυρίζουν.

άνω ς τον πύργον στέκεται φυσκίν' ώραιωμένη.

εναι βρυσίτζα καϊ νερόν, καϊ του νερού V η χάρις,

η κόρη αν εναι αίτιος, η κόρη αν εν παροενος. 1ο4υ

όταν εβγαίνη αυγερινός και η αύγη χαράξη,

όταν τα ρόδα τά τερπνά μυροδοτούν τον κόσμον,

1330

1335

1309. ίχβί.— 10. εχίί — 14. Ιχευ. — 17. νά.— 19. γει/βί.— 20. δουλεύω.— 22, στεπώ.— 28 &ηά 29. 6ρ-γίία$.~ 30. όργίαυ.— 31. «/αι. — 32. κ' η. ψίφαν.— 33 καθιστά. — 38. φυσκίνα. — 39. νερονν.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

41

1345

1350

1355

1360

σηκόνβι ή κόρη του νερού κ εγγίζει '<? τήν φυσκίναν.

και του νερού ή ενέργεια- αν εναι δίχα δόλοι;,

καθαρών εναι το νερόν ώς κρύσταΧΧον καϊ χιόνι•

βί δ' έχει δόλον τίποτες καϊ παρθενιάν ουκ έχει,

θοΧονεται, ταράσσεται καϊ γίνεται ώς βούλκος,

και παρευθύς γνωρίζεται, ή κόρη αΐτίαν έχει.

ο καστελάνος πάντοτε τον βλέπει την ήμέραν,

εις γνώμην θηριόπρακτος, ως λήσταρχος \ την πράξιν,

κακώδυνος, ανήμερος, φιλιάν ου θέλει φίλου,

άνελεήμων άνθρωπος, διάβολος 'ς τήν πράξιν.

και άνθρωπος αν ευρέθη ποσώς, όπου να 'γγίση

και μόνον με το δάκτυλον το τοίχημαν του πύργου,

εύθυς της ώρας σύντομα κόπτει τήν κεφαλήν του.

έχει καϊ άλλον εθιμον, Φλώριε, ό καστεΧάνος,

πΧούτον ποθεί κι επιθυμα κι οΧιγωρα καθόλου,

καϊ το παιγνίδιν αγαπά να παίζη καθ" ήμέραν,

να ποΐκες τρόπον, Φλώριε, να παΐξες μετ εκείνον,

να δωκες δώρα προς αυτόν, φίλον να τον έποικες,

άλλάχη τρόπον τίποτες νά ποικεν εις εσένανΓ

ακούει ταύτ ό ΦΧώριος- τους εδικούς του κράζει.

τους άρχοντας του εμάζοξεν, κι εις τήν βουλήν έκατσαν.

" ήξεύρετέ το, άρχοντες • '? τον πύργον θέλω πάγει,

όπου "χει τήν πόλλ' αγαπώ εσωθεν κλειδωμένην.

καν δια τήν άγάπην της τον πύργον νά κρατήσω,

να πλωσω καϊ τα χέρια μου καϊ νά τήν περιλάβω,

και τότε το κεφάλι μου ας κόψη όπου το βλέπει.

οτι συχνοδαμάζει με ό πόθος της ωραίας,

εγώ εις τήν άγάπην της 'σεμβαίνει με ασθένεια.

κι ό χερογΧύκυν της 'νομα θέλω ψυχομαχήση,

τον άγγελον, τον θέλω δει, εκείνη θέλει ομοιάζει,

το ονομάν της θέλω ιδεί καϊ θέλω ξεψυχήση.

1344. ΡβΛαρ^ΟδΗουΜΓβαά^ τον νεροϊ V ν ^'ρ7ΐΐα.-53. Λ 7αίσν— 06 ,ϋφημορ, Μ8 . : «ηβπΑθ* 1>7 Μαιηορ1ΐΓ.-61. σ^^—62. τα5τα.-63. ', *Α «ιβ Ηηιιηιη- οί Λβ ιΐηβ Ιωβ 1)ββη (ααϋήχά.—6δ. *;χ«.-68. τον.-70 σ,απ^-η•

^^ηΫ&Λο^Γ * αΐΠ 0ί' °ρίηί0η ** ™ Μ «^ *

€,γώ) €ίϊ την άγάπην τηί θί\ω ψνχομαχήση, κ' (α το Ύλυκύν της (,νομα 'σΐμβαίνα με ασθίναα. 1372 α νοΓ7 οιιποιιβ Ιίηο.

1365

1370

ουΙ; ΙΙιθγθ Ϊ8

ΙίθβρβΓ ϊη ίΐιο οαβίΐθ :

γβί Ιιβ Ϊ8 ίττββάγ οί ιαοηθ^ αηά 1&68 ρ1&7 3.ηά ρβΓίιιρδ ωαγ 1)6 ^οί αϊ Γιόπι ΙΜβ

δίάθ.

ΓΊθΓΪ08 0ΟΠ1-

πιιιηϊο&Ιβδ Ιιϊβ ίηίθηΐίοη Ιο §ό ίο ίΐιβ

ίΟΏ'εΓ Ιο Μ8

οοπιραηίοηδ.

42

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

ϊΊοηο§ 8βΙ§ οαΐ Γογ ΙΙιθ

&ηά ΙΙιβΓβ οοηοϋίαΐβδ

ίΐΐθ ΙίΘβρθΓ

β^ίαϊττνοΝίδ αηά οΙβνβΓ βρθβοΐιεβ.

πώς να το 'δούν τα μάτια μου, πώς να, το απομένω ;

εγώ να, ζώ να, περπατώ κι άλλος να, την κερδήση ; " 1375

εθαύμασαν οΐ άρχοντες τον πόθον τον τοσούτον

εστησασιν την συμβουλην να 'δ^ τον καστελάνον.

εστησασιν τον το φαρίν πήδα, καβαλλικεύει,

πήδα καϊ καβαΧΧίκευσεν '? τον πύργον κατεβαίνει,

κι 6 καστελάνος άνθρωπον εβλέπει καβαλλάρην. 1380

εξεσπαθόνει σύντομα, τον ΦΧώριον ελάλεΐ'

" είπε, είπε με, άνθρωπε, εκ ποίας χώρας είσαι,

κ ήλθες με τόίΧμην εγγιστα '? τον πύργον τον προσέχω.

κι αν ελειπεν, οτι θωρώ άνθρωπον χωρίς άρμα,

ηκοφτα το κεφάΧιν σου, έπαιρνα την ζωήν σου* 1385

6 ΦΧώριος ως φρόνιμος αυτόν άπηλογήθην

" ω καστεΧάνε άρχοντα, κακόν μηδέν με ποίσης.

πρώτον ίδε κι ερώτησε το τι είμαι καϊ πόθεν,

καϊ τι δουΧειαΐς εχω εδώ καϊ τι 'ναι το γυρεύω.

εάν γυρεύω δίκαια, τίποτες μη με ποίσης' 1390

ει δε γυρεύω άδικα, κόψε την κεφαλιών μου."

κρατεί, άπλόνει τον ευθύς, πιάνει τον εκ το χεριν,

ανέρωτα τον, λέγει τον ■ " πόσε καϊ πόθεν ερχη,

καϊ χώρας ποίας ποταπής καϊ γενεάς υπάρχεις ;

δούλος τίνος ευγενικού από τών μεγιστάνων ;" 1395

κι 6 Φλώριος τον ελεγεν ευθύς τον καστεΧάνον

" δούλος ποτέ ου γέγονα, αύθέντην ου γινώσκω,

ούδε παιδόπουλόν τίνος καβαλΧαριού \_ύπάρχω~\.

οίος κι αν ημαι, σύντομα νομίζω να το μάθης.

άνθρωπος ξένος άπ' εδώ είμαι καϊ ξενιτεύθην. 1400

ήλθα, να 'δώ τον θαυμαστόν πύργον, τον εφυλάγεις,

οτι εϊχά τον όρεχθικόν, πάντοτε επεθύμουν,

ήλθα, να 'δώ ν

δώ να όρεχθώ να ποίσω 'σάν αύτούνον.

ούδεν ηθέλησα ποσώς να στείλω άνθρωπον μου, ει μη να 'δούν τα μάτια μου, να όρεκτη ψυχή μου' μα την άληθειαν, κύρις μου, το έπαινος τού πύργου, θεμελιωτος, πανεύμορφος, πολλά 'ναι τεχνημενος."

1405

1375. /ίερδήσρ. — 76. του τον σοΰτον. — 77. 'δίΓ. — 82. ^ο*αι. — 89. τί είναι — 92. απλώνει κρατεί τον παρευθύϊ. — 93. πόθεν καϊ πόθεν : οιαοηάβά 1>7 8. 1άη<1- ΙιεΐηΐθΓ. — 98. παιδόπουλόν ποτέ τινο$ καβαλλαρίου ΛΥΪΐΙιοηί υπάρχω : 1»1ΐί θί. ν. 1394. — 1405. ορεκττ). ΑΛογ ίΐιϊδ ρβΛαρβ α Ιίηβ Ιιαβ βββη Ιοβί.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

43

ο καστελάνος παρευθύς άκουσας τέτοιους Χόλους καταλαμβάνει παρευθύς, οτι είναι βασιλέας 1410 ή του σολτάνου απόκομμα ή τέκνον μεγιστάνων, ποσώς ουδέν ήθέλησεν λόγον να φανέρωση, κι ο Φλώριος συντεγνικώς λέγει τον καστελάνου ' " αν χρήζεις δια μετεωρισμόν να, παίξωμεν αντάμα ;" κι ο καστελάνος βλέπει τον, την θεωριάν την εϊ-χεν,

1415 ευθύς σουσουμοιάζει τον μετά της Πλατζιαφλώρας, και παρομοιάζει τον αύτον το κάλλος της ωραίας, και λέγει προς τον Φλώρων • " άκουσον, τι σε λέγω. μέλη κομμάτια ήθελα τώρα να σε σκοτώσω, άλλα- διατϊ παρομοιοΐς την κόρην ΠλατζιαφΧώρη,

1420 θέλω δια την άγάπην σου να σε φιλοτιμήσω.

θέλω κ εις παραδιαβασ μόν να παίζωμεν αντάμα" ορίζει προς τα τέκνα καϊ εις τους ύποταγούς του' " γλήγορα φέρετε ταυλϊν του [να] περιδιαβάσω." τον ορισμον του επλήρωσαν και σύντομα το φέρνουν.

1425 6 Φλώριος παίζει το ταυλϊν μετά του καστελάνου, παίζουν οι δυο κι ενίκησεν 6 Φλώριος εν κέρδει, δύο χιλιάδες στάμενα κερδεΐ τον καστελάνον. κι ο καστελάνος το να δη, οτι εναι νικημένος, άπο την κάκην ερριψεν τα ζάρια μακρόθεν.

1430 κι ό Φλώριος ώς φρόνιμος βούλεται να τον ποίση

φιλον εγκάρδων της ψυχής, μυστήριον της αγάπης, δίδει τον τα ενίκησεν, καϊ δίδει τον καϊ π\έα. κι ο καστελάνος, το να 'δτ}, πολλά καλόν του 'φάνη, τον πλοΰτον επαράλαβε καϊ μυριευχαριστεΐ τον,

1435 και λέγει προς τον Φλώρων "άκουσον, τί σε λέγω. βγω απο το σήμερον φίλον να σε βαστάσω, ς τουτην την Βαβυλώνιαν να σε αναγνωρίσω και άργον πρώτον ευγενή καϊ μέγαν μεγιστάνων." όμως εσπέρα εφτασεν θέλει να ύπαγαίνη

1440 κι από την τόσην την γαράν, την είχεν ή καρδία, άπο το χεριν τον κρατεί κι άπογαιρέτισέν τον ■

ΡΙΟΠΟδΟίΓθΓδ

ίο ρΐα^ \νΐ11ι Ιώπα.

Τΐιβ Ιίββρβι• ι» Μπα Ιο ΐΊοποβ οη βοοοιιηΐ οί

Ιΐίδ ΓβδΒΠΙ-

Μαηοβ Ιο ΡΙ&ΙζϊαβοΓα.

Τ1ιβγ ρΐα^ Ιο^θΛβΓ αηά ΡΙοήοδΤϊ'ίηΒ,

βαί; ΓβίΊΐ5θ8 Ιο Ιαΐίβ ιηοηεγ ίϊοιη Ιΐιβ έεερει•, λτΐιο ί!ΐβΓ60γ 1)80011188 Ιΐίδ

βπη ίπβηά.

1410. 'ννοιιΜ ϊί 1)0 α^αίπεί; ίΐιβ 1ατΐ£ΐια£β ίο Γβαά ^ του (ΐηκίοαά οί τίνος) ? — 12. συντ(χνικο5. — 23. να. \Β ηοί ϊη Ιΐαο Μ8. — 28. ΒοΙςΙίΟΓ οογγοοΙ» τοναϊδη, ρ. 180. 'ότ'. — 32. τοναδί): οί. ν. 1428.— 36. βαστάζω. — 37. αναμυρίζω. —39. ϋ\ιο\ιΙά ϊί ταίΙιοΓ 1)0 δμώ\? — 40. ΡοΛαρδ ίν καρδία.

44

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

ΡΊοήοβ Γβ- Οθίνεδ βη ϊη- νϊΐαΐίοη Ιο οοπιθ &$*αϊη Ιηβ ηβχΐ

ζηά ΓβραϊΓδ Ιο Ιηβ ,ΐο^νθΓ αϊ άώ. βατίγ Ιίηιβ.

Ηβ §ΐνβ8 Ιηβ

ΙίββρθΓ

βρίβηάίά

ΡΓ686ΠΪ8

" άφίνω \τ/ειάν, αύθέντη μου. εχε ζωην μεγάλην,

οτι, μα την άλήθειαν, οσαις πικριαΐς αν είχα,

ολας με τάς ελάφρυνας, έφυγαν από ' 'μένας,

διότι μ" εμεν ηθέλησες μικρόν περιδιαβάσαΐ." 1445

ό καστελάνος αγαπά, πολλά ποθεί τα δώρα.

καϊ τον εκάλεσεν πρωί να φάσιν εις το σπίτι '

" καϊ μη γενης παρήκοος' πάλιν παρακαλώ σε.

6 Φλώριος το κάλεσμαν μετά χαράς το εδεχθην,

καϊ λεγεί τον ■ " μετά χαράς \ τον όρισμόν σον είμαι. 1450

πάγω '<? το ξενοδόχειον να 'ναπαντώ την νυκταν,

να διορθώσω την σννοδιάν, την εχω μετ' έμενα

καϊ αΰριον ξημέρωμαν να φάγωμεν μαζητζα,

καϊ να περιδιαβάσωμεν πάλιν εις το παιγνίδιν.

Πήγεν '? το ξενοδόχειον που 'σαν οί άρχοντες του. 1455 ολην την νυκταν μελετά, πώς να κατευοδώση της κόρης την ύπόθεσιν, μετ αυτόν να συντυχη. ό νους καϊ ή καρδία του λέγει, καθοδηγα τον " τον καστελάνον εκ παντός με δώρα να συχνάσω, αλήθεια, τον άμηρά φοβείται 6 καστελάνος. 1460

όμως ας ρίψω την δειλιάν να τούτο φανερώσω, κι αν λάχη να με συνθλιβη καϊ να με συμπονεση, να ενεργηση τίποτες την κορην να συντυχω. επέρασεν, εδιέβηκεν το διάστημαν της νύκτας, εχάραζ' η ανατολή, τρέχει το φώς παντοθεν. 1465

καβαΧλικεΰει ό Φλώριος, 'ς τον πύργον καταβαίνει, τον καστελάνον ηΰρηκεν, τον πύργον να προσεχή, καϊ εις τον άλλον χαιρετά, ώς επρεπεν, 'αξιως. " καλώς σε ηύρα, κύρις μου." " καλώς ήλθες," τον λέγει, έκατσαν, εσνντύχασιν, εϊπασιν υποθέσεις, 1470

ώστε να γένη τώριστον, εις γεύμαν να καθίσουν, ηλθεν ή ώρα, εγεύτησαν μετά χαράς μεγάλης, κι άφ> οτις άποφάγασιν, χαρίσματα τον δίδει, 6 Φλώριος εχάρισεν δώρα τον καστελάνον, κοΰπαν όρθην όλόχρυσην, γεμάτην τα δουκάτα, 1475

1447. φάσιν. — 50. 'ϊ Ϊ8 ηοί ίη ίΐιβ Μ8. — 51. είϊ το ξΐνοοΌχαΊον. — 52. /ιέ ταμία. — 53. ΡθΛίΐρδ μαζη (ογ μαζύ) μας. — 55. ύπη-γεν είϊ. — 57. αυτόν: \>\Λ αϋτην λνοηΐά ρεΛαρδ ββ ώιογθ ηαίιιταΐ ; οί. ν. 1463. — 62. συνκονίστ). — 65. ε'χά- ραξεν η ανατολή. — 67. προσε'χεί. — 70. έκάτζαν. ΰπασιν, ειαβικϊεά 1)γ 8. Ιιϊηά- ΙιεϊπιεΓ.— 71. τδ ίριστον.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

45

1480

1485

1490

1495

1500

1505

1510

κουπαν μεγάλην θαυμαστην, νά πρέπη βασιλέα.

κι 6 καστελάνος το να, ίΒη το χάρισμα το τόσον,

κρατεί το ξενοχάραγον, καθόλου το θαυμάζει.

Χέγει τον "τι σε Βούλευσα, να, με χαρίζης τόσα,

τόσον Χογάριν άμετρον καϊ πλούτον ουκ ολίγον ;

καϊ παρευθύς 6 Φλώριος ούτως τον άπεκρίθην

" εάν εχης πόθον εις ε μεν, φίλιάν στερεωμένην,

έχεις καϊ τρόπον κα\ βουλην Βουλειάν να με ΒουΧευσης.

κάρβουνα γέμω '? την καρΒιάν Βυνασαι να τα σβύσης.

κι 6 καστελάνος παρευθύς τόν Φλώριον ελάλει•

" ει τι ορίζεις, αν Βύναμαι, εχω να σε ΒουΧεύσω,

κι ώς ΒοΰΧός σου εκλίθηκα, το χρήζεις να πΧηρώσω."

•πάλιν αυτόν 6 Φλώριος εκ τέχνης συντυχαίνεΐ'

" επεϊ γάρ φίλος εις εμέν γίνεσαι αφιερωμένος,

άφιερώ σε μ ορκον σου, άΒοΧος φίλος νά σαι,

κ εϊ τι θαρρεσω νά σ ειπώ, νά το πληροίς ώς φίλος,

κι αν εν και πράγμα τίποτες, να μην το πάρης βάρος.

ορκον ποιεΐ τον Φλώριον μέγαν ο καστελάνος,

όμνεΐ τον μ" ορκον Βυνατόν, ο τι τον εζητηση,

νά το πλήρωση παρευθύς, αν χάση την ζωήν του.

6 Φλώριος εκίνησεν να λέγη, να φηγάται

τον πόθον καϊ τα επαθεν, εκ τάς αρχάς τα λέγει,

την συμφοράν την επαθεν, ομολογεί τα Όλα.

" πόθου εγενομην Βουλευθεϊς καϊ Βοΰλος της αγάπης,

κ' εις την καρΒιάν μου εσέβασα πόθον φρικτόν και μέγαν,

πόθον νά φλέγη όλοτελώς την ταπεινην ψυχήν μου,

καϊ νά μαραίνη μαραμόν νά βάνη του θανάτου,

μόνον νά πάσχω ό ταπεινός, νά ημαι πονεμένος.

καϊ 'γώ εξενι,τεύθηκα νά την άναηυρεΰω.

ανθρώπους εξενίτευσα τους άρχοντας, τους βλέπεις,

τόπους περιπατήσαμεν α-ΒήΧους κι αγνώριστους,

χωραις καϊ τόπους καϊ βουνά, λιβάΒια, ποταμιώνες,

καϊ παραδείραμεν πολλά, νά ελθωμεν ενθάΒε.

τώρα έπακουμπίσαμεν \ τά χέρια σου, αύθέντη,

κι Οταν το κάστρον εϊΒαμεν εΒώ την Βαβυλώνα,

Ϊ1Θ ΙίθβρθΓ

Ϊ8 ρθΓδίιαάβά

ίΟ &88Ϊ31 Πο-

ΓΪ08 ϊη Ιιίδ αΐΐβπιρί; ίο 8ββ ΡΙ&ίζϊα- ήοΓα.

1476. πρέπει. — 77. »δε?. — 79. χαρίζεις. — 83. νά με δουλεύσευ. — 84. τ<χϊ βύσεα. — 91. πληρής. — 96. λε'γει. — 1501. <ρλε'γεί. - 2. μαραίνε. — 6. επΐριπατήσαμεν : ΜΓβ ηΐΐ^ΐΐΐ αΐϋϋ λΥΐίΐϋ εττερπατήσαμεν. — 1ϋ. οϊδαμεν.

46 ΦΛΏΡΙ02 ΚΑΙ

μέσον χαράς καϊ θλίψεως να, κείτεται ο νους μας,

εγώ ανάσανα μικρόν ότι ηύρα το εζήτουν.

και πάλιν κατακαίομαι, διατϊ ουδέν το βλέπω,

να, συνάντηση, να με 'δτ}, να. 'δώ κι εγώ εκείνην.

κι εσύ, αύθέντη, δύνασαι να κτίσης, να χάλάσης, 1515

οτι την ωραν τον καιρόν της ελεεινάς 6 χρόνος.

όταν εις την καρδίαν μου εσέβασα τον πόθον,

κάλλιον να μη είχα γεννηθη εις τον παρόντα κόσμον,

πάρα, την τόσην συμφοράν, την έπαθα 'ς τα, ξένα,

οτι πατρίδαν εφηκα καϊ βασίλειάν καϊ στέμμαν 1520

κι άρχοντας συνοικήτορας καϊ φίλους καϊ γνωρίμους•

κανην ουκ εθυμηθηκα, οπίσω μου τα φήκα,

καϊ βασίλεια καϊ εξουσία καϊ παρρησία της Σπάνιας.

καϊ μόνον τούτο το ποθώ καϊ το άναγυρεύω,

τον πόθον καϊ άσχολησιν την εις την Πλατζιαφλώρα. 1525

τώρα εις σένα, φίλε μου, προδίδω τό κορμί μου •

έσυ, αύθεντη, δυνασαι ζήσης καϊ άπολέσης.

παρακαλώ σε, διάλεξε το κάλΧιον εκ τα δύο.

άδιάκριτον μηδέν γένη ς έμέν τον ξενωμένον,

οτι απ εδά συνέχει με ο πόνος της αγάπης. 1530

ποΐσε να, ιδώ, αύθέντη μου, εις πρόσωπον την κόρην,

ας 'ίδω την λαμπρότητα της ηλιογεναμένης,

μη στερευθώ δια ποθον της 'ψυχη από τό σώμα."

κι ο καστελάνος παρευθύς ετρόμαξεν και φρίττει,

κι ως ξένος εκ τον Χογισμόν εγίνετον αύτίκα, 1535

ίδών τοιούτον ζήτημα ότι να τού ζήτηση.

όμως τον λέγει • " Φλώριε, επιόρκου να σε δώσω,

καϊ άφορήν όρκωμοσιάν την συνταγην ού φεύγω.

ούκ αποφεύγω τ ώμοσα• θαρρώ να τό πληρώσω.

οπόταν γαρ εις κίνδυνον φίλος δια φίλον πάσχει, 1540

εκείνον εχ άληθινον, ότι να πρέπει φίλος.

όταν δ' εις εύκολίαν [τε] τάχα συντρέχει ό φίλος,

δια τού καιρού τό εύκοΧον πάσχει δια φιλίαν,

1513. κατακεγομαι. — 14. 'δεί. — 16. ελεήνας : Βιιί ίΐιβ Ηηθ 18 ηοηδβηδβ, &8 ΐί δίαικίδ ; ρειΊΐίΐρβ ιΐ δΐιοιιΐά βηά της ελεεινή! φυλάγεις. — 2ΐ>. εφηκα ίδ ίΐιβ δ&ιηβ &Β άφηκα, Ιπιί Ι (Ιο ιιοί ίΐιϊηΐί ϋ ηβοβδδαι•γ ίο οΐι&η^ο ίΐιε ΐ'βιιάίτισ. — 24. ετούτο. — 29. αδιάκριτος, είϊ εαεν — 38. ΓβτΙιηρδ νβ βΐιουΐά τβαά αφορμών ορκωμοσίας. — 39. το ώμοσα. — 41. εκείνον εχε άληθινον οτι δια φίλον πάσχει, εκείνον εχε άλη- θινον οτι να πρέπει φίλος. — 42. τε Ϊ8 ηοΐ ίη ίΐιβ Μ8.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

47

ουκ εναι φίΧος γνώριμος, μη γένοιτο 9 τον κόσμον,

1545 τώρα καλά το γνώρισε, τώρα βεβαιόνεσαί το.

αν χάσω το κεφάλι μου τεΧειώς άπ το κορμί μου, την Πλατζιαφλώρα βουλομαι τε\ειως διορθώσω, για να, συντύχης, Φλώριε, μετ αυτήν την ώραίαν. καθέζεται καϊ μέριμνα πώς να το καταστηση

1550 για νά ' μπόρεση ό Φλώριος την κόρην να. συντύχη• του πύργου γαρ την άνοδον εδείλειαν η ψυχ7] του' καϊ πάλιν εκροτούντα τον ποΧλα ο λογισμός του. βλέπει, θεωρεί, στοχάζεται αυτόν ο καστελάνος, νά πάσχει την συνείδησιν, τον Χογισμον νά θλίβει,

1555 καϊ νά δειλιάζει άπο καρδιάς, την Όψιν του εχασεν. κι άπο το χεριν τον κρατεί καϊ άκου τί τΌν λέγεί' " Φλώριε, τί δείλοσκοπας καϊ τί δειλίαν έχεις ; εγώ την στράταν καϊ ου πλην εγώ να σέ την μάθω, το πώς νά "'δης την λυγερην καϊ πώς νά την συντύχης.

1560 καιρός εγγίζει του Μαϊοϋ, συκονταίνει τΌ πάσχα,

κ ή σχόλη τών καβαΧλαριών επλατυναν τά ρόδα. την γήν ρόδα γεμίζουσιν καϊ λούλουδα τά πάντα' ολα φουντολουλουδίζουν , γεμίζουσιν τά άνθη• καθ' εν χρόνον συνηθειον τά άνθη νά συνάζουν

1565 μαζόνουν τα άπο παντού, τον άμηράν τά φέρνουν, άπότι κρίνων, ρόδων τε καϊ τριανταφυΧλάκια, ολα τα στέΧλει ό άμηράς τάς εύγενάς εκείνας. τα άνθη γαρ συνάζουσιν, βάνουν τα, '? τά κοφίνια, τον άμηράν τά φέρνουσιν καϊ βάνουν τα ομπρός του.

1570 κ εκ τον καθέν κοφίνιον κι εκ το κα& ενα ρόδον, Όποιον χρειαστη ο άμηράς νά πάρη διά φιλίαν, και όλ , Όσα πομείνουσιν νά πέμπτη τάς γυναίκας, κατά λεπτοί της καθεμιάς, ώς πρέπει καϊ αρμόζει,^ Ήλθεν ημέρα, 'σύμωσεν το πάσχα καϊ η σχόλη,

1575 τά άνθη εσυνάχθησαν, τά ρόδα, Όθεν ήσαν.

1546. όχτο ίον άπ' τδ : Ιηιί ροΛηρδ \νο Ιιανο Ηογο ίϊιο ίοπη οχ ίοι• 4κ ; δββ ηιγ ηοίθ ϊη ΐΐιο Τι;ιη«;ιοΙϊοιΐ8 οΓ ίΐιο ΡΜ1. 8οο. ίο γ 1807, ρ. 86. —48. μεταΰτην. — 51. (δΐίλιαν. — 58. 'ΓΙκ• ιτ;ΐ(1ίιΐ£' οί' (Ιιο Μ ;>. ;ι.8 μίνιΊΐ ίιι (1ι<> ίΐ'χί Ϊ8 ηοιιβοηδο. Ι δΗοαΙιΙ ίΐηηΐν ίΗηί Ιϊιο ροβί ίηίπκίπΐ Ιιι \νπίο εγώ τήν στράταν ξϊΰρω καϊ την θέλω να. σε μάθω. — 60. ΡβτΙΐ&ρβ \Γβ «Ιιοπίιΐ πηιΐ συμόνει καϊ τδ πάσχα. Τΐιο Μ8. 1ΐα8 καϊ οβΐΟΓβ συκονταίνει —64. Ρβ1"1ΐ8.ρ9 καθΐν (1? χρόνον συνηθειον τά άνθη τά συνάζουν. — 66. άπότι 18 ΟΟΓΠίρί : (Ιιι• ]ΐιορι τ ββπβθ \νυα1(1 1)0 §οί αί ])γ ΛΥΓΪίϊη^ καϊ πλήθος. — 71. χριαστη — 72. ο\α. — 74. ςσημοσΐν.

Ηβ εχρίαϊπβ

ΙΟ ΪΊ0ΓΪΟ8 Ά

ίοΐιειηβ Ιιο\ν Ιιβ οαη 1)β ο&ΓΓίεά ίηΐο Ιϊιβ Ιο\νεΓ, οοηοοαίθί βθηεαί,Ιι ήοϋνβΓβ.

48

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

Τ1ι<? Επιϊι• νβΓγ ηβδίΐγ

<5ίί>0θν6Γ8

ΓΙοποδ ϊη ίΐαβ ϋαείϊθΐ ;

αίίθΓ ϋΐΐ ΓΊοιίοβ 18 ίοΓίυηαΙε θηου^Ι) Ιο £εΙ ίηίο ΡΙ&ΙζίαίΙοΓα'δ οΙιαιηοβΓ.

βάηΧοι τά σηκόνουσι, τον άμηράν τά πάσί,

κ εις εν κοφίνί εμπηκεν ό ΦΧωριος άπέσω.

και βάνει 'ρόδ άπανω του, σκεπάζει τον καθοΧου,

τάχατ ότι να φαίνεται οτι άνθη εν <γεμάτον.

καϊ κείνος μέσ' εκάθετον, σκεπάζουν τον τά άνθη, 1580

να μελέτα η καρδία του, την ενεδραν μη σφάΧη,

μη σφάΧη το μηχάνημαν, \ τον θάνατον εμπέση,

και στερηθη και την ζωην, χάση και την φουδούΧαν.

συνάζουν τον οι άρχοντες κ ύπάν τον μεγιστάνοι.

καθεζεται ό άμηράς εις θρόνον μουσειωμένον, 1585

παίρνουν τά ρόδα τα τερπνά καϊ θέτουν τα εμπρός του.

άπΧώνει, παίρνει από παντού μέρος εις τά καΧάθια,

κι Οταν το χεριν του άπΧωσεν να πιαση από τά ρόδα,

όπου άπέσω εκάθετον ο ΦΧωριος χωσμένος,

[άπ κεΐνον €ΐχεν θέΧημαν, νά πιάση άπό τά ρόδα, 1590

ό'τ' άπΧωσεν ό άμηράς, νά πιάση άπό τά ρόδα~\,

εηηίσασιν τά χέρια του εις την κορφην του απάνω,

εκείνου του χρυσοσκουΧου, του χρυσό μιΧηηκάτου,

οπού σαν τά μαΧΧίτζα του ωσάν το δακτυΧίδιν,

οπού \ον καϊ άντίσικος της κόρης ΙΊΧατζιαφΧωρας. 1595

και πόσον φόβον εΧαβεν καϊ τρόμαξ' ή ψυχ?] του,

νά μην το μάθη ο άμηράς, καϊ την ζωην του χάση.

όμως ουκ εκατέμαθεν ό άμηράς τον δόΧον,

ορίζει και επήραν τα [οί] ρή<γες άπομπρός του'

την ΠΧατζιαφΧωραν ώρισεν όΧα νά τά έπάρουν 1600

τοσονδε πόθον εις αύτην €ΐχεν άπό καρδίας,

παίρνουν τά ρόδα σύντομα, ύπάσιν εις τον πΰρ<γον,

οπού άπεσω κάθετον κόρη η ΠΧατζιαφΧωρα,

κείνη περδικοπΧούμιστος, ή Χιγνωτη κουρτέσα,

οπού έηέμαν τά μαΧΧιά κατά σκουΧι τον πόθον. 1605

εκράτειε καϊ τους έρωτας τριγύρου '<? την ποδιάν της,

και Οταν εσηκόνετον δαμϊν νά περπατηση,

άνεμον παϊρν' η ποδιά της, έρωτες κοίΧαδούσαν,

1576. βαήλη. — 78. ρόδα απάνω το. — 79. τάχατΐ. — 80. μίσα. — 84. καϊ ΰπάν- τον. — 87. επί'ρΐΈΐ. — 88. πιάσει. — 89. χοσμίνο$. — 90. άπεκύνον. πιάσει. — 91. "όταν. — 93. χρυσόσκουΚου ίίικί χρυσομιληγκάτον 3ΓΘ ί\ΥΟ 61Π£ηΐίΐΐίοα1 \νοΐ'(1δ τνίπϋΐΐ Ι οαηηοί οχρίαϊη. — 94. μαλίτζαν. — 95. άντίσικος ίδ ηο άοιιοί οοπτιρί. — 96. ΐβαλεν. τρόμαζαν η. — 99 (πήραν τα$ ρήγας άπομπρίί του — 1603. άπόσον ΐκά- θίτον. — 4. εκείνη ή. κουρτέσα — 5. Τΐιβ Ιϊιΐθ §ϊ\τδ ηο δαίίδί'&οίοΓ^ δεηδθ. — 6. εκράτιε. — 7. δαμήν.— 8. %περνεν άνεμον ή ποδιά τηί.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

49

καϊ έτταρηηορούσασιν την κόρην ΠΧατζιαφΧωρα.

1610 "τί έχεις, κόρη μου ξαθη καϊ είσαι ττανθΧιμμένη ; τι έχεις το σχήμα σοβαρον ; είσαι ά^ριωμενη. χαίρου, ξαθη, την νεότη σου, χαίρου, μηδέν Χυττάσαι, οτι ηΧθεν 6 νεώτερος καϊ τον ττοΧΧα τον ζητάς.

Λοιττόν '$ τα ττεριΧούΧουδα ας τρέψωμεν τον Χόγον.

1615 φέρνουν άττοστειΧάμενα τα ρόδα εις τον ττύρηον, καϊ σΰρνουν τα η βά^ιαις από το τταραθύριν, καϊ μια κοττεΧα 'στέκετον ΜττεχηΧ το ονομάν της• έτοιμη να. [στέκεται, τα ρόδα να νεβάζη, τα ρόδα, τα μυρίσματα, ταΐς μυρωδιαΐς εκείναις.

1620 κι ό ΦΧώριος έκάθετον μέσα εις το κοφίνιν, έσυραν τον η βά^ιαις άττο το τταραθύριν εφάνη <γοΰν τον ΦΧώριον οτι ενι ΠΧατζιαφΧωρα. σηκόνει το κεφάΧιν του• το ττρόσωττόν του εφάνη, η κεφαΧή του όΧόξανθος καθάττερ το χρυσάφι•

1625 ήσαν και τά μαΧΧίτζα του ΆβεσαΧούμ την τρίχα• Χιθαρωτός, ττανέμνοστος, ατίμητος, ωραίος. βΧέττει [τον] καϊ έξέστηκεν βά<γι άττ το τταραθύριν, εστρί^ηισεν άττο καρδιάς, φωνάζει ως έδυνάτον. τρέχουν η άΧΧαις σύντομα, ' ρωτούν δια να μάθουν.

1 630 " τι την μορφην 7]ΧΧοίωσας ; τί εστρίηηισας ; είπε μας.'' και η ΜττεχηΧ ως φρόνιμη τέτοια συντυχαίνει. " ττουΧίτζιν ήΧθεν και κατσεν 'ς την κεφαΧήν μου άττάνου, καϊ ήττΧωσα τά χέρια μου τάχατε να ττιάσω, καϊ το ττουΧίν έττέτασεν, εφυηεν άττ εμένα."

1635 η ΜττεχηΧδά 'ττό τάς 'μορφιάς τον νέον εγνωρίζει, οτι αυτός ττοΧυττόθητος εναι της ΠΧατζιαφΧωρας . ττρωτητερον <γάρ ηΧεηεν η κόρη τάς βα^ίτζας• " εξεύρετε, βαηίτζαις μου, τί εναι το σάς λέγω. 6 ΦΧώριος εν ό ττόθος μου και η άσχόΧησίς μου,

1640 6 ΦΧώριος εν η άηάττη μου καϊ η τταρηηοριά μου, ΦΧωριος εν η τρώσίς μου καϊ ο ανασασμός μου.^

1610. ττΐιν ΘΚιμίνη. — 13. πολλά τον £τ/τα$. — 14. τρίψομεν. — 16. οί βάγια. — 17. ΐστίκετον. Μ泥 ρΓθ1);ι1»1γ Λνβ βΐίοιιΐά ιτίκΐ Μπβχηλδά τ' ύνομάν τη$: οί. τ. 1635. — 19. μυροδίες. — 21. Οί. 1617. — 2ό. μαλίτζα. ΡβΛ&ρβ σαν Άψαλοϊ/μ ι-ν τρίχα.— 27. τον Ϊ8 ηοί ϊη Ιΐιβ Μ8. ϊξ,ίστικΐν βάγια.— 28. ΐδύνατον. — 29. οι άλλαυ σύντομα. — 31. ΡβΐΊΐ&ρΒ κ ή Μπβχηλδά. — 32. κατζΐν. - 3•3. άπο τα.5 (ύμορφίαί. — 36. ό ποΑυπόθητο!.

Οηβ οί ΙΙιβ πιαίάδ

άΐ80θνθΓ8

ϊΊογϊο8 ϊη ΐΐαβ 1)38ΐί6ΐ,

50

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

ίΐηά 8ΐΐθ ίη-

ίΟΓΠΙδ

Ρΐαΐζϊαίίοι•»

οί ίΐ.

Ρ1&Ιζίαβοΐ'α

31 βΐ•8ΐ

άοιιοΐδ ίΐιβ ηβ\ν8,

ΙιαΙ οη αοία- 3.1\γ βθβϊη£ Μιη »1ιβ 8\νοοη8, 3ηά

80 άθβ8 1ΐ8Γ ΙονθΓ.

τρέγει ή βάγια σύντομα \ τήν ήΧιογεννεμένην,

τα συγγαρίκια τα 'μορφα λέγε*, την ΠΧατζιαφΧώρα.

σκύπτει κρυφά και λέγε*, την τα γΧυκερά μαντάτα.

" ήξευρε [σύ], κυράτζα μου, μηδέν με τ' άπιστήσης,

τον νέον τον καρδιοπονεϊς, τώρα 'ς τον πύργον εναι.

ήΧθεν, ιδού, άπεσώθηκεν ο πόΧυποθητός σου,

6 πόθος του άπο καρδίας εί'χεν εις την ^υγτην σου."

ή ΠΧατζιαφΧώρ' ή ευγενή ούτως την άπεκρίθη'

" τι λογία Χέγεις προς εμεν καϊ τι με συντυγαίνεις ;

καϊ τι πικραίνεις την καρδιάν εμήν της πικραμένης ;

καϊ τι φΧογίζεις την καρδιάν τήν καταφΧογισμένην ;

>0,

Ιδί

εκείνον τον ποσω εγω, εοω κοντά ουκ εναι •

μακράν από τους τόπους μας εις άΧλους τόπους εναι.

αετός αν ήτον, κόρη μου, να διώγνη τους άνεμους,

ουκ ήΧθεν ετζη σύντομα εδω να, καταΧάβη."

πάΧιν άνταπεκρίθηκεν καϊ Χέγει το κορίτζι,

όπου 'τον καϊ μυστηριακή της κόρης ΊΤΧατζιαφΧώρης,

" εΧα μ' εμεν, κυράτζα μου, καϊ 'γώ να σε τον δείξω.

ω ρόδον πανεξαίρετον γΧυκοπεποθη μένον •,

άκΧούδά μου, κυράτζα μου, καϊ 'γώ να, σε τον δείξω.

οτι καϊ συ, αφέντρα μου, εκείνον ομοιάζεις•

ουκ οϊδα 'ς την επίγειον εμορφον παρά τούτον."

ακούει ταύτ' ή Χυγερη, κΧαίει και ου 'πομένει.

κινά να 'πάν να τον ίδή' βΧεπει καϊ γνώρισέν τον.

εγνώρισεν ή ευγενή τον πόΧυπόθητον της,

γνωρίζει την άγάπην της καϊ την άσ'χοΧησίν της.

ευθύς της ώρας επεσεν 'ς τήν γήν εξαπΧωμένη'

φέρνουν νερον ροδόσταμαν, ραντίζουν την τήν κόρην.

τρέγει ό ΦΧώριος σύντομα, επεριΧάμπασέν την,

εΧιγοθύμησεν κι αυτός, έπεσε με τήν κόρην.

ραντίζουν, συνηφέρνουν τους, με οΧης εσυνήΧθαν.

άφ' οτις εσυνήφεραν, άΧΧηΧοις άσγοΧούνται,

περϊΧαμπάνει τήν γΧυκιά εκείνος το κοράσιον.

" κάΧώς ηύρα τήν Χυγερήν, τήν γΧυκοπαντογτ) μου.

" καΧώς ήΧθες, αύθέντη μου καΧε, γΧυκιά μου άγαπη.

1645

1650

1655

1660

1665

1670

1675

1643. τ' άμορφα.— 45. σί» Ϊ8 ηοΐ ίη ίΐιβ Μ8.— 51. 6>ί)ϊ: ^β ιηϊ^Μ αίβο τνπ'ίθ έμον ογ βνβη £μην τ)]ν -πικραμίνην. — 64. ΡεΛαρδ ΐνβ δίκηιΐά βιηβικί ί/δα. — 64. ταΟτα.— 71. μχττ^ν.— 72. μβ ολη$ 18 οοπτιρΐ.— 73. Τΐιβ Μ8. 1ΐ8,8 αφ' 'ότΚ— 74. τον ί'οΓ ττί)ν. — 75. "γΚυκοαπαντοχη.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

51

πόσην γαράν νά εϊχαμεν, αν ημαστεν οί δύο εκεί εις την πατρίδα μας καϊ εις τα, γονικά μας. τά ρόδα τα ευγενικά, τα δροσομυρισμένα

1680 εις εν κλινάριν εμνωστον, χρυσόν, ζωγραφισμένον, παραδιαβάζουν, χαίρονται, σφικτοπερίλαμπάνουν, ώσπερ κισσός εις τ6 δενδρόν, ούτως περιεπλακήκαν γλυκοφιλούν ενήδονα, κι αλλ?;λοί? ασχολούνται• εκεί γαρ την εγνώρισεν 6 Φλώριος την κόρην,

1685 και μετά πόθου τού ποΧλού επληρωσαν τόν ερω. Καϊ το συμβάν 6 άμηράς ποσώς ουδέν ηξεύρει. προστάττει μετά όρισμόν μανεΐ προς τό κοράσιον, νά 'πα νά 'δη καϊ τό νερον αν εναι βουρκωμένον, οπού 'χεν την ένέργειαν καϊ χύνει άπο τον πύργον.

1690 βλέπει θολόν άγνώριστο' τη τού νερού την θεαν, βάνει λαλιάν, ερώτησεν άπάνου εις τον πύργον, κορίτζιν άπαικρίνεται, λέγει των μηνυτάδων " σύρε καϊ 'πέ τόν άμηράν διά την Ιΐλατζιαφλώρα, ασθένεια την εσέβηκεν, καϊ κείτεται 'ς την κλίνην.

1695 τοιούτη ανάγκη θαυμαστή πειράται τό κοράσιον, οτι ουκ αναπαύεται νύκταν ουδέ ημέρανΓ υπάγει κι άναφέρνει τον, καθώς ελαβεν Χόγους. τόν άμηράν τά 'πήγγειλαν, τά είπεν τό κορίτζι. ήκουσεν ταύτα άμηράς, θλίβεται την καρδίαν,

1700 θέλει ατός του νά ύπα νά 'δη την Ιΐλατζιαφλώρα, νά δώση και παρηγοριά τάγατε τό κοράσιον. καβαΧλικευει, έκίνησεν, υπάγει εις τόν πύργον. δίδει κλειδιά, ηνοίξασιν εσέβηκεν άπέσω καϊ εις θρονίν έκάθισεν θέλει νά 'δη την κόρην.

1705 ή κόρη αντάμα εκείτετον μετά καϊ τού Φλωρίου, περιπλεμμενοι δυνατά μ άγάπην γλυκωτάτην ύπνον γλυκυν γΧυκύτατον όμάδι εκοιμούντα, εις κλίνην γρυσιοστόλιστον καϊ εύγενικωτάτην.

^Ρ *^ «^ η^Γ ?Ρ

τό νά ίδη ό άμηράς μετά τού νεωτέρου, 1710 τό πώς οι δυο εκείτουνταν όμάδι εις την κλίνην,

1687. μανέΐ ϊδ οοπτιρί : ρριΐιαρβ μηνςΊ ΐοτ μηνύα (οί. 1722). — 89. τη του: ρβΠΙ&ρβ τούτου. — 92. μηνητά8ων. — 1700. νά ΰττάν. — 6. περιπλεμένοι. μΐ άγάπην γλυκοτάτην. — 8. Αί'ίβΓ Λϊβ Ιίκτβ ϊδ ηο (ΙουΙΙ α £αρ.

0οη8ΐιπιηΐ3- ίίοη οί ΐηβ 1ΐ3ρρϊηθ8δ οί Ιΐιβ ί\νο

1θνβΓ8.

Τΐιβ ΐΓουΜβά \ναΙει• οί' ίηβ \νθ11 ίη Ιΐιβ Ο&δΐΐβ οβ- ΐΓα5'8 Ιο ίηβ Ειώτ Ιΐιαί δοηΐθΐίπη^ ϊβ ν/τοη§ ϊη Ιπβ

118Γ6Π1. Ρΐ3Ϊζί&ΛθΓ3,

1>θίη§; ΐ'β- ροΓίειΙ ίο ίο 111.

ίηο Επιϊγ

£068 ίο 11ΐ6

038ί1θ

αηα ήηάβ ΙΙιρ ί\νο 1ονοι•8 αβίοερ ίη ηατι- ίιιαΐ βηι- ΟΓαοβ.

52

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ

ΤΙιβ ηιαΙΙθΐ•

13 1&ϋ ββίΌΐ'θ

Ιΐιβ Οοιιηοϋ,

<ιηά ΙΙιο Ιννο 3ΓΘ 8βη- Ιρηοεά

πονεΐ, στενάζει, θλίβεται, τρώγεται* την καρδίαν.

συρνει σπαθιν, εγύμνωσεν καθαρών ώς τον ηλιον,

κόπτει ώς φλόγα δίστομον χρυσιοκοσ μημένον .

εθέλησεν ομού ταΐς δυο να αποκεφάλιση,

όμως δε πάλιν εκ καρδιάς φείδεται της μανίας. 1715

κα\ δεν εσάλευσεν ποσώς κανείς άπο τους δύο.

καθώς εναι συνήθεια πάντων των άμηράδων,

ατοί τους την εκδίκησιν ποτέ να μην την ποίσουν,

ει μη να κρίνη κρίσις τους το δίκαιον να, ηναι,

ο^ρίζει και κλειδόνει τους άπέσω εις τον πύργον. 1720

εδιάβην εις το σπίτιν του, εις τα. παλάτια του,

μηνεΐ προς όλους άρχοντας, κ' εις την βουλην έκατσαν.

δίδει βουλην ό άμηράς, να πράξη κ εις τους δύο.

τους άρχοντας του εμάζοξεν, κ εις την βουλην έκατσαν.

" τίς άπο σας τους άρχοντας εμεν βουλην να δώση, 1725

οτι ηύρα την παράξενον κόρην την Πλατζιαφλώρα,

απάνω εις τον πύρηον μου μέσον εις το κλινάριν

μ άηουρον πανεξαίρετον, ξένον άπο την χωράν,

καταπλεγμένη ερωτικά μ ά<γάπην ηλυκωτάτην.

καϊ την εμην άσχολησιν εποικεν ώς άράχνιν, 1730

όπου τελείως ενόμιζα εμην κυριάν να ποίσω,

εκείνη κατεφρόνησεν κ! εποικεν τέτοιον πράγμα"

τί το Χοιπόν διακρίνετε να ποίσωμεν είς αυτούς ; "

κ εις καβαΧΧάρης ΐσταται δριμεά άπηλογείσθαι,

άρχων πανώραιος καϊ θρασύς λέγει προς τον σουλτάνον, 1735

λέγει προς πάντας άρχοντας" " άρχοντες μεηιστάνοι,

εμεν μεγάλη εύτολμιά με φαίνεται εις τούτο

κι αλαζονεία και μηχανή καϊ πΧι^ρης δόλου ηέμων.

κι ούκ αν ποσώς ενδέχεται οτι να το υπομένω,

οτι και κείνος είς ημάς ηλθεν με τέτοιον πράγμα, 1740

'? την ημετέραν δυναστειάν να πράξη τα τοιαύτα,

την τόλμην, την επιβουλην, την άφοβιάν, την νβρίν."

ορίζουν να τους φέρουσιν εμπρός είς τον σουλτάνον.

σπουδαίως τους εφέρασιν εξ άγκωνα δεμένους,

καϊ μέσην σύναξιν πολλην εγένετο τών πάντων 1745

οπού την κρίσιν καϊ τών δυο ό άμηράς δικάζει,

1722. ϊκάτζαν, 30 α^ίΐϊιι 24. — 28. μ,έ άγουρον. — 29. ττερπτλεγμείΌΐ. ■γ\υκοτάτην. — 33. αυτούς. — 34. άπηλοΎησθαι. — 44. εξάγκωνα.

με αγ.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.

53

και κάμνει κι αποκρίνεται, ο'ι δυο 'ς τό πύρ να 'σέβουν, να, κάψουσιν τον ΦΧώριον μετά την ΠΧατζιαφΧώρα. ακούει ταύτ η Χυγερτ) οΧογυρα και πίπτει.

1750 πάΧιν συμφέρει, εγέρνεται, κΧαίει, αναστενάζει, Χέγει- " κάκ άπεσώθηκες, ΦΧωριε, μετ' έμεναν, καϊ διά σεν όΧιγωρώ, πονώ, διχοτομούμαι, οτι διά 'μεν σε παίρνουσιν, σήμερον [V] άποθνήσκης. εδ1 ανομία καϊ συμφορά της εΧεεινοτάτης"

1755 πάΧιν αύτην 6 ΦΧώριος ούτως άπηΧογεΐται-

" ρόδον μου πυργοφύΧακτον, καστεΧοκυκΧωμένον, τετηρημένη ώς δι εμε, άδοΧοφυΧαμμένη, δια σεν φοβούμαι, δειΧιώ, δια σεν πονώ καϊ κΧαίω, μη να <γΧυτώσης θάνατον, καΧη γΧυκειά μ' αγάπη.

1760 τον εδικόν μου θάνατον εννοιαν δεν εχω όμως. εχω [ύ^/°] δακτυΧίδιον μ άτίμητον Χιθάρι, κράτειε το εις τα χέρια σου. τίποτες μην φοβάσαι, όταν το δακτυΧίδιν μου κρατάς το μετά σένα' ούδε νερον ούδε 'ιστιάν, θάνατον μη φοβάσαι.

1765 κ η ΠΧατζιαφΧώρα ΘΧιβερά τον ΦΧώριον εΧάΧεί' " αύθέντη μ ', ανδρειωμένε μου, ευγενικέ αύθέντη, αν άποθάνης, ηξευρε, ου θεΧω νά εκφύγω δίχως εσέ τον θάνατον, νά ζώ χωρίς εσένα, ποτέ χαρά νά μην ιδώ, νά μένω πανθΧιμμένη.

1770 καϊ κάΧΧιον τον θάνατον νά δώσω μετ εσένα, καν νά εΧπίζω, νά θαρρώ, νά 'βρώ εΧεημοσύνη, εις πίστιν τών Χριστιανών ΘεΧω νά αποθάνω, παρά νά ζώ εις άσωτιά τών μη ομοΧογουντων το του Χριστού μου όνομα καϊ τό της Θεοτόκου•

1775 ΘεΧω νά Χάβω θάνατον εις τά πιστά εκείνων" ακούει ταύτ ο ΦΧωριος, σπαράσσεται η καρδία, περιΧαμβάνει την σφικτά, κρατούν τό δακτυΧίδιον. ρίπτουνται μέσα '? την ίστιάν υπό τών υπηρετών. άΧΧ' ή ενεργεί εφάνηκεν ή τού δακτυΧιδίου.

ίο Ιΐιβ δίαΐίε .

Τΐιβ πιιιΐηβΐ

0ΟΠ1Π1Ϊ8ΘΓ3-

ϋοη ο£ Λβ

1θνβΓ8.

Ιη ΙΙιθ ή»πΐθΒ Ιΐιο νίι-Ιηε οΓ ΙΙιο πι&^ϊο πη($ βανββ

(ΙΐίΊΐι,

1747. αποκρίνει καϊ. — 49. ταΰτα. — 51. κακά. — 55. πίρνουσιν. ν Ϊ8 ηοί; ϊη ίΤιβ Μ8. — 54. «δε. Ρΐ'ΐΊΐίΐρδ •*νο 8ΐιοα1<1 Γθίΐ(1 την ΐλε(ΐνοτάτην. — 56. & ξ>6ο~ον. — 01. Ύαρ 18 ηοί ίη ίΐιο Μ8. μ\ άτ. — 62. κράτιΐ. — 00. ανθίντη μου. — 08. μόνος ε'σί/ ίΟΓ δίχα>$ 4σί. — 09. πανθλιμίνη να μίνω.— 70. δώσω 18 ηοί ίΐκ' ΐ'ίμϊιί ΛνοπΙ Ικ'Π' : ντβ βχρβοΐ Γ&ίΙιβΓ λάβω (Ιϋβ Τ. 1776) ΟΓ πάθω. Τΐιο Μ8. Ιιαδ οόσω. — 71. ναιρω. — 76. ταΰτα. — 78. (ιίπτουν τους. — 79. έφάνηκς την.

54

ΦΛΠΡΙ02 ΚΑΙ

3ηΛ Λβ ρβορίβ άβ- πιαικί α άθίαιτ οϊ ΙΙιε ]ΐΐ(ΐ£- πίθηί.

ΤΙιοΕπιΪΓΪη- φΐΐτθδ αβοιιΐ ΡΙοΓΪοδ'δ ρα- ΓβηΙα^β ΕΠ(1 οουιιίΓ^,

φεύγει το πυρ, εσβέστηκεν, άνεργον απόμενα.

ή φλόγα δρόσος 'φάνηκεν νπο τού παντοκράτωρ.

μικροί μεγάλου εκραύγασαν και επαρακαλουσαν

θεον τον παντοδύναμον καϊ μέγαν παντοκράτωρ.

μέσα 'ς το πυρ εστέκασιν, εστράπτασιν ώς φέγγος

ή κόρη καϊ ό Φλώριος, σαν τα λαμπρά τα άστρη. 1785

μικροί μεγάλοι άπαντες τον άμηράν λάλουσιν,

παρακαλούν τόνε πολλά γιά να τους συμπαθήση.

" καν δι ημάς ας εχουσιν συμπάθιον από σένα."

εϊς καβαΧλάρης ΐστατο ευγενικός ανδρείος,

πλούσιος γαρ καϊ φρόνιμος, ευγενικός, μεγάλος, 1790

ορθός εστάθην, παρευθύς τον άμηράν ελάλει•

" σουλτάν, αύθέντη θαυμάστε κι αύθέντα Βαβυλώνος,

εμέναν ως με φαίνεται εις την συνείδησίν μου,

ουκ έχουν αϊτι,' ου πταίσιμον • μάλλον ό θεός το δίχθει.

αδέλφια είναι, φαίνεται, η αύθεντών παιδία, 1795

καϊ αΐμά τε βασϊλικόν και από μέγαν γένος.

κατά λεπτον τους 'ρώτηξε, τίνος καϊ πόθεν είναι,

καϊ πόθεν εγεννήθησαν και από που κρατοΰσιν.

την κόρην καϊ τον νεώτερον ερώτησε τους δύο."

ακούει ταΰτ' ό άμηράς' αρέσει τον ό λόγος. 1800

ελεημοσύνη εφτασεν 'ς τον νέον καϊ 'ς την κόρην.

ορίζει από την κάμινον να ' βγουν οι δεσμοσμένοΐ'

ορίζει, λύουν τά δεσμά, στέκει καϊ ερωτά τους,

και λέγει προς τον Φλώριον " άλλο νά το σε λέγω.

είπε με την άληθειαν μηδέν με κρύψης \όγον, 1805

άν θέλης αντί θάνατον νά την ζωην κερδέσης.

είπε με πόθεν κι από του καϊ ποίας χωράς είσαι,

καϊ τι καϊ πώς εσέβηκες εδώ \ τον πύργον μέσα,

καϊ ποια 'ναι ή πατρίδα σου καϊ ποια τά γονικά σου."

ό Φλώριος αποκρίνεται εύτοΧμα προς εκείνον 1810

" ου κρύβω την άληθειαν, μάθε την από τώρα.

ή εμη πατρίδα γέγονεν ή χώρα της Σπανίας •

πατήρ εμός 6 Φίλιππος ό άμηράς υπάρχει.

1781. έφάνηκεν. -παντοκράτορ. — 84. ΑίΐοΓ εστράπτασιν ίΐιε Μ8. &(Μ« εστέκουν- ταν. — 87. τόνε. — 92. σουλτάνε. — 94. αίτια ουκ (χουν. — 96. κ' αΐμα τε βασιλικών. — 97. ρώτιξε. — 99. ερώτ-ησεν. — 1800. ταΰτα. — 2. 'ναγοΰν οι οεσμοσμενοι. — 4. άλλο το τ'ι σε λεγοο. — 6. θάνατον ζω^ν καϊ : ίοΓ ίΐιίδ Ι Ιιανβ \νΐ'ίίίθη άντϊ θάνατον να ϊη οκίει- ίο §αίη α ββίίει• εβηκβ.

ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

55

η μήτηρ μου φιλόσοφος υπάρχει γαρ την τέχνην

1815 την τέχνην της φιλοσοφίας γννώσκει καϊ κατέχει, καϊ μ€τά τέχνης καϊ σοφίας μητρός της εδικής μου ήλθα καϊ επεσώθηκα μέσα '9 τον πύργον τούτον διά πόθον της παράξενου κόρης της Πλατζίαφλωρας, της είργμαμένης τ άστατον έδώθηκεν ό νους μου,

1820 μη χάσω την ερωτικήν καϊ Χύπην από μένα, καϊ κάλλίον ηθέλησα να χάσω την ζωήν μου. όμως ό παντοδύναμος θεός ό παντουργέτης, το πυρ εσβέσθη δροσοειδές, την κάμίνον δροσίζει." κι αφότου τ' έδιηγήθηκεν, τίποτας δεν άφίνει,

1825 το τι επαθεν εκ τας αρχάς μετά της ΊΊλατζιαφλώρας. καϊ συμπονεϊ τον άμηράς, εξαπορεϊ το πράγμα, κατηγορεί καϊ μέμφεται πατέρα τον Φλωρίου. χαρίζει-τους τά χρήματα, πού δώκεν εις την κόρην, χαρίζει κι άλλα τιμητά, υιούς αυτούς έποϊκεν.

1830 περιλαμβάνει τους γνησίως, γλυκεία καταφιλεΐ τους, λαμπράν στοΧην βασιλικήν φορένει καϊ τους δύο, τιμά καϊ άξιόνει τους ως σεβαστοκρατόρους, έκάτσεν τους εις θρόνον του Οπου καθϊζ' εκείνος, διατϊ ύπήρχεν συγγενής μετά πατρός Φλωρίου •

1835 ό Φίλιππος κι ό άμηράς οι δυό 'ταν εξάδελφοι, διατϊ αυτόν έγνώρισεν αυτής της συγγενείας, τετιμημένα έμορφα ετίμησεν τους δύο. εκεί στεφανωθήκασιν ό Φλώριος κ ή κόρη. ό άμηράς ό συγγενής επιασεν τά στεφάνια,

1840 γάμους ποιεί βασιλικούς, συνάγει μεγιστάνους,

συνάγει πάντας άρχοντας, πένητας καϊ πΧουσίους, ποιεί τον γάμον, εκπληροΐ ώς επρεπεν άξίως. μετ' αύτα δε χαρίσματα χαρίζει αμφότερους, χρυσά άσημομάργαρα πάντιμα τά δουκάτα,

1845 και του Φλωρίου τους άρχοντας όλους δωροφορεΐ τους. Ολους χαρίσματα 'δωκεν εξακουστά, μεγάλα, καβαλλικεύει 6 άμηράς μ" όλους τους άρχοντας του.

1818. παράξενος. — 19, 20. ΡοΛαρκ Λβ Γβαάϊη» οί ΐΐιοδο ίλνο Ιϊηοβ Ϊ5 ηοί ηιιίίο οογγοοΙ;; ΐί Ϊ8, αί Ιοάάϊ, (Κίΰοιιΐί ίο ςίνο α βαΐίκίαοίοι-γ οχρίαηαίίοη οί' ίΐιοιη.• — -19. το άστατον. — 20. άττομίνα. — 23. δροσιδέϊ. — 24. τά ίδεγήθηκει/. — 29. χαρίζα τουί κι άλλα τίμητα. — 33. ώϊ 18 ηοί ίη ίΐΐϋ Μ8. σεβαστοκρατορώτατα. — 34. έκάτζΐν καθίζε. — 36. δι'. — 43. μΐταΰτα. — 40. χαρίσματάδωκΐν ϊιΐ υιιο Λνοπί.

αηά ήη<1πΐ£ 11131 Ρίοποβ Ϊ8 Γβίαίθά Ιο Μπι, 8ΐιο\ν8 ϋιη §τβ3ΐ Ιάηάΐηβδδ.

Τ1ΐ6 ί^Ο

ΙονβΓβ αΓβ ικπν ,ϊοίηβά ϊη πιαίΎΪα^ε.

56

ΦΛΩΡΙ02 ΚΑΙ ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.

ίΊθΠ05 Γ6- ΙυΓΠδ ΙΟ ϊΐϊδ

ραΓβηΙβ,

Μΐή Μ8 ηηρ-

ΐΪ3ΐ3 £ΙΓΘ

α^αΐη οβίο- 1)Γ&18(1 τνίΐΐι §ΤβαΙ βρίβη- 3ουι\ ΗΪ8 ίβΙΙΐθΓ »ηά ΠΙΟΐΙΐβΓ 1)β-

οοηΐθ ΟΙΐΓΪβΙ-

1&Ι18.

Τΐΐβ 611(1.

τον ΦΧώριον εξέβάλεν είς σννοδιάν της στράτας.

επέζενσεν 6 άμηράς κι 6 ΦΧώριος αντάμα,

κι άπεχαιρετισθήκασιν ώς επρεπεν άξίως. 1850

ΚαβαΧΧικενει 6 ΦΧώριος όμάδι με την κόρην, με οΧονς τους ανθρώπους του και με τους άρχοντας του. γυρίζει εις τα 'ίδια τον, υπάγει 'ς τους γονείς του. 6 δε πατήρ τούτον ίδών μετά καϊ της μητρός του Χαμπρά τους αποδέχονται, άξιας μεγάΧας κάμνουν. 1855

εσήμανβν η Μπάνια οΧας της τάς καμπάνας, χαίροννται και εύφραίνουνται τζοντριαις καϊ τρουμπέτας, δεύτερους γάμους κάμνουσιν βασιΧικούς άξιους, και 6 πατήρ κ η μητηρ τον χαίροννται άμετρίως. ανάμεσα δε της χαράς, της ηδονής εκείνης 1860

τούτου πατήρ ό βασιΧεύς μετά καϊ της μητρός του βαπτίζονται, Χριστιανοί γίνονται παραυτίκα, και πάς Χάος της χώρας τον, μικροί τε καϊ μεγάΧοι, εις πίστιν την καθοΧικην ' Ρωμαίων ορθοδόξων, κ ή 'Ρώμη διαΧεγεται 'Ρωμαΐον ΒασιΧεϊον. 186θ

καϊ ενσεβώς βασίΧενσεν χρόνους σαρανταπεντε την πρεσβυτέραν πόλ,ιν [τε] 'Ρώμην τε την μεγάΧην. καϊ μετά ταύτα θάνατος• άπεθανεν ό νέος• κ ή κόρη τον αυτόν καιρόν, μετά καν ενα χρονον.

Ή παρρησία καϊ ή τιμή, τό κάΧΧος καϊ το πΧοΰτος, 18/0 ή δόξα καϊ ή φρόνησις, τό μεγάλε ιόν, το μέγα, ή αυθεντία καϊ επαρσις κ η καταδοξοσυνη, ώς πΧάσιν όνειράματος ούτος σε βΧεπει ό κόσμος, ούδε τον κόσμον τό Χοιπόν, άΧΧά σκιά τα πάντα.

1849. ςττεζευσΐν 18 ΐΐΗΓίϋγ ίΐΐθ ή^ΐιί -Ννοπΐ ΙιβΓβ ; ^β ταίΙιεΓ βχρβοί ησπάζετο, ογ δοπιβ οίΙιεΓ τνοπΐ οί ώηίΙίΐΓ ηιβαηϊησ. — 50. απεχαιρΐτιθ-ηκασιν. — 64. Τΐιβ Γβαάίησ οί ί!ιΪ8 Ηηβ 18 οοΓΠίρί ; 868 ΐΐαβ οοπιηίθηίΗΓγ. Βασίλιον. — 66. ΐβασίλευσεν χρόνους σαραπίντε. — 67. Τϊιβ ίίΓδΐ τε ίδ ηοί ίη ΐΐΐβ Μ8. — 72. καταδΐζωσύνη.

ΤΗΕ ΗΙ8Τ0ΕΥ

ΟΡ

ΑΡΟΕΕΟΝΙϋδ ΟΕ ΤΥΒΕ,

ΑΟΟΟΕΕ-ΙΝα ΤΟ ΤΗΕ ΕΑΤΙΝ ΟΕΙΟΊΝΑΕ ΕΏΙΤΕϋ ΒΥ ΥΕΕδΕΒ.'

Ιν ίηβ οίίγ ο£ Αηίίοοη ΐϊΊβΓβ οηοβ ΗνβΛ α, Ι^ΐη^•, οαΐΐβά Αηίΐοοηυδ : ΪΊίδ ηηββη ίϋβΛ ίη ^ίνϊη» οίι-ίη ίο α αΙαυσηίβΓ, \νηο £Γβ"νν ηρ ίο Ββ α Ύβτγ ^Γβαί οβαυίγ, αηοΐ Γογ ^νηοββ ηαηά πιαηγ ρηηοβδ οατηβ ίο 8ΐιβ. Βαί απ ιιηΐιοΐγ Ιονβ δρΓαη^ ιιρ ΐη ίΐιβ ϋΓβαβί οί Ιιθγ ίαίΗβΐ1, αηά οηβ άαγ Ηθ τνβηί ίηίο ηβΓ ^ηα,Iη^θ^ αηοΐ ίοι•£βίίίη£ ίηαί Ιιθ \ναβ οθγ ίαίηβΓ, πδΐίΓρβά ΐΗβ η^ηίδ οι α ηιΐδοαηοΐ. ΤΚβ ρήηοΘδδ οοηίΘδδβα!. ίηΐδ ίο πθγ ηιΐΓββ : οηί ΐΐιβ ιιηηαίιίΓαΙ ίαίηβΓ οοηίίηιιβά βιτ]ογίη£ τγηαί ου^ηί ηβνβΓ ίο ηανβ Οθθη Ιιίδ, αηαΐ ΐη οπΙβΓ ίο ββοιίΓβ ηίδ

1 Ναιταίϊο εοΓαιη ητΐίΒ οοηίί^εηιηί ΑροΠοηίο Τγπο. Εχ ηιεπιοΐ'αηίδ νείηΒίίβ. [Ηοηοδ βιϊί ηηίε ηηοοραβ ροιιιο.] Αιψιΐδίίο Υίηιίεΐίεοπιπι, αά ίηδί°;ηε ρίηηδ. Αηηο Μϋχον. — νεΙββΓ ίηου^ηί ίηαί Ιιβ ρηοΐίδΐιεά ίΐιβ ίεχί ίοι- ίηε ηΐ'δί ίίπιε : 8ββ Βηιηεί, Μαηιιβΐ 1350 (5ί1ι β<Ε). Ιη ηίδ ρΓθίαεε ηβ βαγβ " ΟΓΒβοηηι εχεηιρίαι- Βγζαηίϋ αιΐΐιηε δΐιρθΓθδβθ εχίδίίπιο : ηηεε εηίπι ίη Οοηδίίΐηίίηοροΐίίαηίΐ οΜίοίηεοη, ίηίθΓ Μαηιιείίδ Εη^εηίεί 1Ϊ13Γ08 τηεηιοπιίιιι•, Ηίδίοπα Αροΐΐοηϋ δίφίεηίίβδίηιί εί ίοι-ίίδδίπιί νίπ, εηηι δ^ιυϊδ, ηηίηδ ρι-οίεοίο Αροΐΐοηϋ ΟΓεοΙεηάίΐ εβί, εηϊυδ ηίε ίοίίεβ εηρίεηίία ρΓ8β<1ίθ8,ίυτ, δεά β Ι ίη οίΐίαΐο^ο Οίεδαι-εεΒ νίεηηεηδίδ Ιηοΐίοίηεοίε Αροΐΐοηϋ άε Τγτο Ιιίδίοπαπι τερεπο." Βιϊί ίηβ ίίΓδί ^ναδ ρβΛαρδ ει Μ8. οί ίηβ Ιίίο οί Αροΐ- Ιοηΐιΐδ οί Τρηα, ατιά ίηβ δβοοικί ίβ ίΐιε ΛνοΙΙ-Ινηο^νη ροεηι 05- Οίώι-ίεΐ Κοηίίαηοδ (δεε πιγ ΙηίΓοάηείίοη). — Εογ ά ίιιίιίΓε βάίίοΓ οί ίηε Εαίιη ίεχί οί ίΐιίδ δίοι•γ Ι οοργ η6Γ6 ίΐ ηοίίεο ίοιιηα άτι α εοργ οί νείδβι-'δ βάίίίοη οείοη^ίη^ ίο ίηβ Ποιτα-γ οί ΐΐιο ΙΜνει-δίίγ οί 08.πΛπ<Ϊ£β : " Ηίδίοπα ΠΓεο βχίαί ίη Μ88. Βοάΐ. 243δ β* 2540, Μ8. Εαη(1. 1302, Μα^ίΐαΐ. 2191, Νοι-ίοΐε. 3181 (Ιιοίΐϊο ίη ΒίΜ. 8οο. Εε,?. Αηίκΐ•), ε.ε.ε. 1, 2 (Νηδπιγίΐι 0;ιί;ι1. 318, 351), 81οαηο 1019, 2233., Οοίίοη. νεδραβ. χϋί. ΤίΙ. ϋ. ϋί.— ναίίοαη. 275, 284, Μοάίο. 40 [Μοηίίαηεοη, Βίοΐίοίη. ΒίοΙ. Ι. ρ. 20, 372]— Ρ&τίβ, νί<1ε ϋ&ϊ&Ι.— Ύοββ. νΐάβ ϋβίηΐ. Βϋιΐ. Εεί(1. — ΙΙίδ :κ1<1.•ιίιιι• ]5ο(11. ίεδίο "ΝΥιηίοηο ΙΙίδί. Εηςί. Ροβίτ. ί. ρ. 350. — Εχ Ιιίδοε νεδραδ. χϋί. δίοηηε 1619, εοη- είηιιπί. ρίοΐ'ΐιπκμιο εηηι εάίί. Οεβί. ΕοηιαηοΓ. ; 81οίΐηο 2233 βδί ι•εοεηίίδδίηιιΐ8, (1ο νιΊιιχίίοι-β ίαηκ'η (Ιεδοΐ'ίρΙιΐδ ο,ιιί ρΐεπιηκριε εοηνεηίί ειυη βά. νβΙθβΓΪ. ΤΤίπ8ς[Τΐθ οοηίπηοίίδ νεΛα ^εηηίηα ροδδηηί εηιί, φΜΒ Μ <ιιι:η•1ιϊ οββΐτ&ηάο οίεριτινανοπιηί." Ι π(1Λ ΙιοΓε ίηαί Ι ίηο\ν ίΐιβ τερπηί οί ίΐιε Εαίίη ίεχί ίη ϋίιΐοί'8 8θΓΪρίθΓβΒ ΕΐΌίίοί Οΐ'ίβεί.

58 αροιχονιχιβ ορ τυκε.

άαυ§-ηίβΓ ίο ηίηίδβΐί, ηβ ρυί άίίϊίουΐί οριβδίίοηδ ίο ίηβ βυίίοΓδ \νηο βαηιβ ίοΓ Ιιθγ ; ίί ίηβγ βουΐά ηοί αηδννβΓ ίΐιβηι, ίηβγ τνβΓβ οβηβαάβά αηά ίΐιβπ• ηβαάδ ρυί οη ίηβ §*αίβδ οί ίΗβ βίίγ ίο ίη^ηίβη οίΙΐθΓδ. Νοΐηίη^ άαηηίβά, Αροΐΐοηίυδ οί Τγτβ, α ηβη αηά ηοΜβ γουίη, Γβδοΐνβά ίο ίΐ'γ ηίδ ίοΓίυηβ ; ίΗβ 1άη§" αδί^βά ηίιη ίΐΐθ ίοΐίοτνίη^ ηάάΐβ, ' Ι ρυΓδυβ βηηιβ, Ι ίββά οη ηιγ ηιοίηβΓ'δ ηβδη, Ι βββίι ηιγ οι-οίηβι•, ίηβ ηυδϋαηά οί ηιγ ηιοίηβι•, ουί άο ηοί ίίηά ηίιη.' Αροΐΐοηΐιΐδ ίουηά ίηβ αηβννβΓ. "Υου εγθ ή^ηΐ/' 8αΐ(1 1ιβ, " γου άο ρυΓδυβ οηιηβ, οηΐγ ίΐιΐηΐί οί γουΓδβΙί ; γου άο ίββά οη γουΓ ιηοίηβΓ'δ ηβδη — οηΐγ ΐηΐηΐί οί γουΓ άαυ^ΙιίβΓ." Τΐιβ 1ά秕 τναδ δυΓρηδβά αηά αη^Γγ, 1>υί γβί ηιοΓβ αίΐ'αίά ίηαί ηίδ -Λάβΐιβάηβδδ ^νουΐά οββοπιβ 1αιο*ννη ; δο ηβ αηδ\νβΓβά " Υου Ιιανβ ηοί ^ίνβη ίΐιβ η^ηί αηδ\νβΓ : §ο αηά ίαΐίβ ίηΐΐ'ί γ άαγδ ίο βοηδίάβΓ ; ίί γου άο ηοί ηηά ίί ίηβη, ρΓβρ&Γβ ίοΓ άβαίη." Αροΐΐοηίιΐδ δατν ηο\ν ίηαί ίηβ 1άη§" ηιβαηί ίο Ιάΐΐ Ιιΐηι ίί Ιιβ βουΐά, αηά ηβ ηαδίβηβά ίο ΤγΓβ. Τηβ 1α秕 δβηί οηβ οί ηίδ οοηηάβηίίαΐ δβΓναηίδ, ΤηαΚαΓβΙιυδ ίο ρυΓδυβ αηά ΙάΠ Αροΐΐοηίυδ. Ηβ, ΙιοννβνβΓ, αηίνβά ϊη ΤγΓβ οβίοΓθ ΤηαΙίαΓβηυδ, Ιοαάβά α δηίρ τνίίΐι βοπι, §*ο1ά, αηά δϋνβΓ, αηά ριιί ίο ββα. Τηβ ηβχί άαγ ηβ \ναδ ηιΐδδθά 1>γ ίΐΐθ βίΐίζβηδ, \νηο πιουπιβά ίοΓ ηίηι ; ΤηαΙίαΓβηυδ αίδο αΓηνβά αηά ΙιβαΓά οί ηίδ βδβαρβ. Τηίδ ηβτνδ ίηάυββά ]άη£ Αηίίοβίιυδ ίο ρΐΌοΙαίηι α ΓβτναΓά οί ίίίίγ ίαίβηίδ οί £θ1ά ίο αηνοηβ "ννηο δηουΐά οηη^ ηίηι Αροΐΐοηίηδ, άβαά οι* αΐίνβ. Τηβ ίυ«•ίίίνβ Ιιαά ηιβαη^νΐιίΐβ Ιαηάβά αί ΤαΓδυδ ; ουί α Τνήαη, βαΐΐβά Ηβΐ- Ιαηίβυδ, δα\ν Ιιΐηι ίηβΐ'β αηά τναηιβά Ηίηι οί ίηβ άαη^βΓ ηβ Λναδ Γυηηίη^ οη αββοηηί οί ίηβ δαίά ρΐΌοΙαηιαίίοη. Τΐιβη Αροΐ- Ιοηίιΐδ δα^ν α ηιαη οαΐΐβά 8ίΓαη^α1ίο, "ννΐιο ίοΐά ηίηι ίΐιαί ΐΙιβΓβ ■νναδ α §Γβαί ίαηιίηβ αί ΤαΓδηδ : ηβ Γβϋβνβά ίΐιβ ΐηηαοίίαηίδ ογ άίδίΓίοηίίη^ ηίδ βοΓη αηιοη» ίΐιβιη. Βγ ίηβ αάνίββ οί 8ίΓαη- ^ιιΐίο αηά ηίδ -ννίίβ ϋίοηγδίαδ, Αροΐΐοηίηδ τββοΐνβά ίο ^ο ίο Ρβηίαροΐίδ ίη ΟγΓβηαίβα ; ίη α ίβαΓίαΙ δίοΓηι ηίδ δΐιίρ δηηΐί, αηά ηβ αίοηβ βδβαρβά. Ναΐνβά αηά ροοΓ άίά ηβ ίιηά ηίηίδβΐί οη ίηβ δηοΓβ οί Ρβηίαροΐίδ : α ροοΓ ηβηβΓηιαη ίοοίί ρίί γ οη ηίηι, δηαΓβά Ιιίδ ίηι^αΐ ιηβαΐ \νίίη Ιιίηι, αηά βνβη §"ανβ Ιιίηι . οηβ ηαΐί οί Ιιίδ τα^βά ^αΓηιβηί. Ηβ ίΐιβη δΐιο^βά Αροΐΐοηίιΐδ ΐΐιβ •νναγ ίο ίηβ ίο^νη, βαγίη^ αδ ίΐιβγ ραΐ'ίβά, " Ιί βνβΓ νου Γβ^αίη γουΓ ίοΓηιβΓ ΙιοηουΓ, ίηίηΐΣ οί ίΐιβ ροοι* βδηβΐ'ηιαη."

ΑΡΟΙΧΟΝΤϋδ ΟΕ ΤΥΚΕ.

59

ΤνΗθη Αροΐΐοηίυδ βηίβΓβά ίηβ βίίγ, 3ιβ ηβαπί α \>ογ οαΗίη» οηί " ΛΥΚΟ ηαδ α ιαίηά ίο Οαίηβ, Ιβί ηίιη βοηιβ ; ίηβ 1>αΐ1α αηοΐ £}τηηαδίιιπι εγθ ορβη." Αροΐΐοηίτιβ \νβηί, αηά βχββίΐβά αΐΐ ίηβΓβ ίη βγπιηιβίΓ^. Αίοίδίι-αίβδ, ίηβ 1αη£ ο£ Ρβηίαροΐίδ, ηαρρβηβά ίο βοηιβ ίο ίΐΐθ δαιηβ οαίη, αηά Αροΐΐοηήΐδ αίίΓαβίβά ηίδ ηοίίββ 1>7 Ιιίβ βΐάϋ ίη α ^αιηβ αί οαΐΐ, αηά 1>}γ ηίδ αίίβηά- αηββ οη ηίιη Λνηίΐβ ίη ίηβ οαίΐι. Τΐιβ Μη» §•ανβ Αροΐΐοηπίδ α ηβ\ν δΐιΐί αηά ίηνίίβά. ηίιη ίο άίηηβι•. Βηί ίΐιο δί^ΐιί οί τογαΐ δρΙοηάοιίΓ ΓβπιίηοΙβά ίηβ 8ηΐρ\νΓβο1ίθοΙ ρι-ίηββ ο£ ηίβ ο^νη ίοπηβΓ δίαίβ, αηά ίβ&Γβ βαηιβ ίηίο ηίδ β^βδ. Τηβ Ιάη^'δ άαιιο-ηίβΓ οοαΜ ηοί ηβΐρ ηοίίβίη^ ηίηι, αη<1, ηυβδίίοηβοί ογ ηβΓ, ηβ βοη- ίβδδθΛ ίηβ ίπιίη αοοιιί Ηίδ ηοοίβ οΐΓίΙι αηά ίοπηβΓ £Γβαίηβδδ. ΤΙιθ ρηηοβδδ αδδυι-βοί ηίηι οί ηβΓ ο\νη αη<1 ίηβ Ιώι^'δ ρΓοίββ- ίίοη, αηά ίηβη ρΓοβββοΙβά ίο ρΐαγ οη ίηβ ΙγΓβ αηά δίη^. Βιιί Αροΐΐοηΐαδ δΚο^βά Ιιίηίδβΐί δπρβποΓ ίο ηβΓ ίη ίηίδ αΓί : " ίαΐάη» ίηβ ΙγΓβ, ηβ δίοοά ίηβΓβ \νίίη α τνΓβαίη οη ηίδ ηβαά, 80 ίηαί ίηβ ^αβδίδ αηά ίηβ Μη§ ΐηοη^ηί ηβ ^&δ Αροΐΐο, ηοί Αροΐΐοηίπδ." Βηί αδ ίο ίηβ ρπηοβδδ, βηβ ΜΙ ίη Ιονβ τνίίΐι ηίιη ; α πια^ηίήΌβηί ρΓβδβηί \ναδ £ΐνβη ηίιη \>γ ίηβ Ιάη^ αί ηβΓ τβηηβδί, αηά ΑροΗοηίπδ \να8 ΟΓάθΓβά ίο ίηδίηιοί ΚβΓ ίη ηιιΐδίο αηά οίηβΓ ατίδ. Βιιί ηβΓ Ιονβ \ναδ βο βχββδδίνβ ίΐιαί δηβ ΜΙ ίΐΐ, ίηοιι^η ίηβ ρηγδίβίαηδ οοιιΜ ηοί ίθΠ ίηβ ηαίιΐΓβ οί Ιιθγ (ϋδβαδβ. Αοοηί ίηίδ ΐίπΐθ ίηΓββ ρηηοβδ δηβά ίοΓ ίηβ ηαηά ο£ ίηβ Ιάησ'δ άαυ^ηίβΓ ; ίηβγ \ΥΓθίβ ίηβπ- ηαηιβδ άο-νντι αηά ίηβ Μη£ άβδραίβηβά Αροΐΐοηίπδ ίο ηίδ (Ιαη^ηίβΓ \νίίη ίηβ ίη]ιπκ;ίίοη ίηαί βηο Λναδ ίο άβοίάβ οη α ΙιπδΟαηά. 8ηβ \?Γθίβ οαοΐϋ, ίηαί ίηβ 8ηίρ\νΓβοΐ£θοΙ ηιαη \ναδ ηβΓ οηοίοβ ; οπί ίΚίδ αηδ\νβΓ \ναδ ηοί πηάθΓδίοοά ογ ίηβ Μη£ αηά ίηβ ίηΓββ δπίίοΓδ. 8ηβ ίηβη βχρίαίηβά ίο ίηβ 1άη£ ίηαί 8ηβ ^ναηίβά ίο ηανβ Αροΐΐοηίιΐδ £ογ α ηυβΟαηΛ. ΗβΓ ίαίηβΓ βοηδβηίβά, αηά ίηβ ηιιρίίαΐδ \νβΓβ ββΙβΟΓαίβά -^ίίη £Γβαί Γβϊοίοίη^δ.

8ίχ ηιοηίΚδ αίίβι* ίηίδ Αροΐΐοηίιΐδ δα\ν α βηίρ ηβαΓ ίΗβ δΙιοΓβ \νηίβη ηβ Γββο^ηίζβοΙ αδ ηανίη^ οοηιβ ίΓοιη Τ}ΓΓβ, αηά ίΐΌηι ίηβ βαρίαίη ηβ Ιβαιηβά ίηβ ^ο^ί'α1 ηβ\ν8 ίΐιαί 1ίίη§ Αηίίοβηηδ Ιιαά οββη Ιάΐΐβοί 1>^ Ιΐ^ηίηίη^ αηοΐ ΐΐιαί ίΐιβ βίίίζβηδ ο£ ΑηίίοβΚ Λναηίοά Αροΐΐοηίαδ ίο γ ίΗβΐΓ Ηη^. Ηβ τβδοΐνβά ίο §ο, αηοΐ Ιιίδ βοιΐΓα§βοιΐδ \νίίβ, ίηοπ^Κ \νίίη οΙιίΜ, οΐβοίοΐβά ίο αββοηιραη γ ηίιη. Τΐιβ 1<.ίη^'8 βοηββηί Ιιανίη^ Οββη οοίαίηβά, ίΐιβγ ριιί ίο

60 ΑΡΟΙΛΟΝΙϋδ ΟΕ ΤΥΚΕ.

8βα ; Οηί ίηβ \νίηάδ θβίη£ πηίανοηταοΐβ, ίηβ Ιαάγ \?αδ βοη- βηβά οί α άαιι^ΗΐθΓ αηά Ιαγ Ιϋίβ οηβ οΐβααΐ. Τηβ οαρίαίη Γβίηδβά ίο Ιίββρ ίηβ 1>ο<1γ οη \>οατά, οιιί οί δηρβΓδίίίίοη ; α οΐιβθΐ τναδ ηιαάβ αηά \νβ11 δβοιίΓβά α^αίηδί ίηβ \ναίβΓ, ίηβη ίηβ Ι&,άγ \ν&8 ρηί ίηίο ίί -ννίίη ηιαηγ ίΓβαδίΐΓβδ, αηά ίί \ναδ 1ο\νβΓβά ίηίο ίηβ δβα. ΤΙιθ Ηΐΐΐβ φΑ, ίο \νηοηι βηβ ηαθ. £ΐνβη οπ-ίη, τναδ ηο\ν ίηβ οηΐγ βοηιίοΓί Ιβίί ίο ίΐιβ ροοι* ΙιυδΟαηά. Οη ίηβ ίηΜ ά&γ ίηβ οαβδί άπίίβά ίο ίηβ δηοΓβ ηβαΓ Ερηβδίΐδ, αηά \ναδ ίοηηά ο γ α ρηρίοΐαη βαΐΐβά ΟΙιαβΓβπιοη. Ιη ηίδ ηοηδβ α γοαίη ίοιιη<1 οιιί ίηαί ίηβ Ιαάγ τναδ ηοί Γβαΐΐγ άβα<1, αηά ΓββαΗβά ηβΓ ίο Ιίίβ. Το ηίβ αηο! ΟηαβΓβηιοη'δ βηάβανοηΓβ βηβ ο\νβά ηβΓ βοηιρίβίβ ΓββονβΓγ ; αίίβΓ \νηίβη βηβ οβοαηιβ α ρηβδίβδδ ίη ίηβ ίβιηρίβ οί ϋίαηα.

Αροΐΐοηίιιβ ηίηίδβΐί Ιαηάβά αί ΤαΓδηβ, αηά ίηβΓβ βηίπΐδίβά

ηίδ οΙαιι^ηίβΓ ίο ηίδ ίήβηαΐδ δίΓαη^ηΙίο αηά ϋίοηγδίαδ ίο οβ

βάηβαίβά \νίίη ίηβίΐ' (Ιαη^ηίβΓ Ρηίΐοηιαίία. Ηβ §ανβ ηβΓ ίηβ

ηαηιβ οί ΤαΓδία, αηαΐ Ιβίί τνίίη ΗβΓ Ηίδ ηπΓδβ Ιά^οήβ. Τηβη

ηβ δβί οηί ίοΓ Ε^γρί. Ηίδ άαιι^ηίβΓ ΤαΓδία £Γβ\ν ηρ, αηά

τνηβη βηβ τναδ ίοηΓίββη γβαΓδ οΜ, ηβΓ ηηΓδβ Εί^οηδ άίβά ;

Οιιί οβίοΓβ ηβΓ άβαίη, βηβ αϋβοίοδβά ίο ΤαΓδία ηβΓ ραΓβηί᧕β.

ΤαΓδία βΓββίβά α οβαηίίίιιΐ ηαοηηιηβηί ίο ηβΓ ηιβπιοΓγ αηοΐ

οίίβη τνβηΐ ίηβΓβ ίο δρβηά δοπιβ ίίηιβ ίη δοΙίίαΓγ ηιβαΐίίαίίοη.

Βηί Ώίοηρίαδ £Γβ\ν ίβαΐοηδ \νηβη βηβ ηβαΓοΙ ίηαί ίηβ οίίίζβηδ

ρΓαίδβά ΤαΓβία'δ οβαηίγ ηιοΓβ ίηαη ίηαί οί ηβΓ (Ιαη^ηίβΓ Ρηί-

ϊοπιαίία. 8η β ΟΓίΟβά οηβ οί ηβΓ δίανβδ ίΓΟίη α ίαπη ίο Ιαΐΐ

ΤαΓδία; ηβ ΙακΙ ηίηίδβΐί ίη αηΛιΐδη ηβαΓ ίηβ ηιοηηηιβηί οί

ηβΓ ηιΐΓββ, αηά \νηβη βηβ ηαά. βοηιβ ίηβΓβ, ρΓβραΓβά ίο Ιαΐΐ

ηβΓ, οιιί ηιονβά θγ ηβΓ ίβαΓδ, ηβ αΐίοτνβά ηβΓ ίίηιβ ίο ρΓαγ ;

δαάάβηΐγ ρίΓαίβδ αρρβαΓβά αηΛ οαΓηβά ηβΓ ο£Ρ. ϋίοηγδίαδ,

ηο^βνβΓ, αηά ηβΓ ίαπιίΐγ, ρηί οη Ηαοΐί ^αΓηιβηίδ αηά πιοιίΓηβΛ

ίοΓ ΤαΓδία αδ ίί βηβ ^βΓβ άβαά ; ίΐιβν βνβη Οηίΐί α ίοηιο αηά

ρΐαββοί αη ίηδβηρίίοη οη ίί. Τηβ ρίΓαίβδ οίίβΓβά ΤαΓδία ίοΓ

δαίβ ίη ίΐιβ ηιαΛβί-ρΙαββ οί Μίίγίβηβ ; α τίβη ρίηιρ οοη^ΐιί

ηβΓ αη^ ίοοίί ηβΓ ίο ηίδ ηοπββ, \ν1ιβΓβ ηβ οΓαΙβΓβαΙ ηβΓ ίο \νοΓ-

δΐιίρ α δίαίηβ οί Ρηαραδ. 8ηβ δαίά " Ι ηανβ ηβνβΓ ^ΟΓδηΐ^ορβαΙ

α δίαίηβ Ιίΐίβ ίηίβ ; ρΓαγ, πιαδίβΓ, αΓβ γοιι ίΓοηι Ι/αηιρδαβηδ ? ';

ΤΚβ ρίηιρ δαίά "ΛΎΥιγΫ" 8ηβ αηδ^βΓβά " Ββοαιίδβ ίηβ

οίίίζβηδ οί Ιιαηιρδαβηδ \ντ0Γδ1ιίρ Ρήαριΐδ." Ηβ ίηβη δαίά,

ΑΡ0ΙΧ0ΝΙΙΙ3 ΟΡ ΤΥΚΕ. 61

" λνΓβίοηβά1 §Μ, άο γοη ηοί Ιαιοτν ίηαί γοη ηανο οοπιβ ΐηίο ίηβ ηοιίδβ οί α ηοη ρΐιηρ ? " 8ηο ί1ΐΓβ"νν ηβΓδθΙί αί ηίδ ίββί αηά δ&ΐά1 " Ο ηιαβίβι•, ηανβ ρίίγ οη ηαγ νίι•£Ϊηίίν, αηά άΌ ηοί ρΐΌδίΐίηίο ηιγ βοάν." Βηί ηβ ηιαάβ ΐί ριιοΐΐοΐγ 1αιο\νη ίηαί ηβ \νηο (Ιβρηνεά Ιιθγ οί ΙιβΓ ιηαΐ(ΐ6ΐιηοο(1 δηοηΜ ραγ ηαΐί α ροιιηά1, αίίβΓ \νηΐο1ι δΐιβ δΐιοηΐά1 ΐ)β ρΐΌδίΐίαίβά1 ίο αΐΐ ρβορίβ αί & Ώϊοάβτίχίβ ρήοβ. ΑίΙιβηα^ΟΓ&δ, α ηοΒΙβ γοηίη, οαπιβ ίίΓδί, αηά ίο Ηίηι Τατδΐα ΓβΙ&ίΘά1 Ιιθγ ιηΐδίοι•ίιιηβδ αηά ηβ τααάβ Ιιβν α £Γβαί ρΓβδβηί \νΐίηοιιί νΐοΐαίΐησ• ηβΓ νΐΐ'^ΐηΐίγ, αηά οίηβΓδ (1ί<1 ίηβ δαπιβ : ΐη ίΐιβ βνβηΐη^ ίηβ »ΐι1 £&νβ ΐΐιβ ηιοηβγ ίο ίΐιβ ρΐιηρ, αιιά* δο αίδο οη ίηβ ίοΠο^νΐη»• άαγ. ΤΚθ ρΐιηρ αί Ιαδί ίοηηαΐ οιιί ίΐιαί Ιιίδ δίανβ \ν&δ δίΐΠ α νΪΓ£Ϊη, αηά ηο\ν ΐΐιβ ΐη- δρβοίοΓ οί ρηΜΐο ϋΐΌίηβΙβ ηβαΓοΙ ίΐιβ βαδβ οί ΤαΓδΐα : δηβ £ανβ ηΐηι αη αββοηηί οί Ιιθγ αοβοηιρίΐδηιηβηίδ αηεΐ οοίαΐηβα!. ρβι•- ηιίδδίοη ίο ^αΐη ηιοηβγ 1)γ ΐΐιβηι ΓΟ,ίΙιβΓ ίΐιαη \>γ ρΓΟδίΐίαίΐη^' ηβΓδοΙί. Βηί αοονβ οίηβΓδ "νναβ ΑίΙιβηα^οΓ&δ Ιάηά ίο ηβΓ.

Ιη ίηβ ηίθαηλνηΐΐβ Αροΐΐοηήΐδ Γθίιιι*ηβά ίο Ταχδηδ ίο βίαΐιη ηίδ (Ια,ηο-ΙιίβΓ ; ίηβ δίοΐ'γ οί Ιιθγ άβαίη \ν&8 Γβίαίβά* ίο ηΐηι, α,ηά \νη γ δηοιιΐά Ιιβ αΌηΙ)ί ϊί ? Ιη ηίΐβΓ άββραΐΓ ηβ δβί οηί ίοΓ Τ}τγθ, 1)ηί ηίδ βηΐρ \ναδ ογ αοΙνβΓδβ τ^ΐηοΐδ άΐ'ΐνβη ίο Μΐίγίβηβ, "ννηβΓβ ίηβ οΐίΐζβηδ \νβΓβ ^δί βη^α^βά1 ΐη ββΙβΟΓαίΐη^ ίηβ ίθδίΐναί οί ΡοδβΐάΌη. Αροΐΐοηΐηδ §ανβ ηΐβ 8αΐ1οι•8 ίηβ £Γ&ίΐ- ϋοαίίοη οί ί&1αη£ ραΓί ΐη ίηβ ηιβη^-ηιαίίΐη^, ίΐιοιι^η Ηθ Γβηιαίηθά οηηβοί ΐη Ηίδ άθδροηάβηο^. Β ν οηα,ηοβ Αίηβηα- §ΌΓίΐ8 αίβο οαηιβ ίο ηίδ βηΐρ, α,ηά, αβίίΐη» ίοΓ ίΐιβ ηιαδίβΓ οί ίί, ■^ν&8 ΐηίοΐ'ηίθοί οί ίηβ οααδβ οί ηίδ £ΐ•ΐθί. Ηβ (1βδΪΓθ(1 ίο 8ββ Αροΐΐοηΐπδ, οηί ηΐ8 Γθ^ηβδί \ναβ ΓβίηδβοΙ : τ^ηβη, ηο^βνθΓ, ηβ ηβακί Ιιΐδ ηαηιο, Ιιβ \νβηί άΌ\νη ίο ηΐηι αηά ΐηνΐίβά Ιιΐηι ίο οοηιβ αηοΐ άΐηβ αί Αίηβηα^οΓαδ'δ ίαοΐβ ; ΐ)ηί Αροΐΐοηήΐδ Γβίαδβά. Ταΐ'δΐίΐ \^&δ ηο\ν δοηί ίοΓ, αηά ΟΓοΙοΓοά ίο ίΓ^ Ιιογ 1)θδί ΐη ογοΙθγ ίο ΐηάΊιοβ ηΐηι ίο Ιοανβ Ιιΐδ ΓβΐΓβαί. 81ιβ Λνβηί ίο Αρο11οηΐιΐ8 αηοΐ Ιιθγ βΐη^ΐη^ ΐηΛηοβά Ιιΐηι ίο ρΓβδβηί Ιιθγ 'ννΐίΐι 100 άΊιοαίδ; 1)αί ίο οοηιβ ηβ Γθίαδβ(1. Αίηβηα^οΓα,δ ρΓοηιΐδθά ηβΓ 200 άηοαίδ, ίί δΗβ οοηΐά ρθΐ-βυαείο Ιιΐηι ίο οοιηο ηρ. 8ηβ ηολν ίηβά Ιιθγ τΐοΐοΐΐθδ οη Αροΐΐοηΐιΐδ ; ηβ αηδ\νθΓΘθΙ, 1)αί λνηβη βηο αίίβηΊρίβΛ ίο Ιθαά Ιιΐηι οη οΐβοΐί, Ιιο οοοαηαβ αη^Γγ αηά ΙνΐοΙίβΛ Ηθγ Λνΐίη ηΐβ ίοοί, 8ο ίΗαί δΐιο ίβΐΐ ΰΐβθαΐη^ ίο ίηβ £Γοιιη(1. ΛΥοβρΐη^•, βηο οι•ΐβ(1 οιιί "Τΐιΐδ ίΐιοη ΐδ ηιν

62 ΑΡοτχοΝίυδ ορ τυκε.

ίαίβ ! Τηαί Ι βηοη1<1 1)β δανβά ίτοηι 8ίι•&η£η1ίο αηά ϋίοηγδίαδ ίο Ιΐνβ Ιιθγθ ίη ίηίδ ηιίδβΓ γ ! Τ\Πιβη \νί11 ΟόοΙ ΓβδίοΓβ ηιβ ίο ηψ ίαίηβΓ Αροΐΐοηίηδ ? " Τΐιβη Αροΐΐοηίυδ Γββο^ηίδβά Ιιϊβ ά&η^ηίβΓ, αηά ηίδ £ΐ•ίβί \ν&δ οη&η^βά ίηίο ]ογ. Αίηβηα^οΓαδ ηο\ν αβίίθόΐ ίοΓ ΤαΓδία,'δ ηαηά ; οαί οβίοΓβ δηβ οβοαπιβ Ιιίβ \νίίβ, ίηβ ρΐηιρ \ναδ ογ ίηβ βίίίζβηδ οί Μίίγίβηβ δβηίβηββά ίο άίβ ; ίηβ ίηδρβοίοΓ οί ίηβ οΐΌίηβΙδ \ν&δ Γθ^&Γάθά £ογ Ιιίδ Ιάηαΐηβδδ ίο ΤαΓβΐα. ΑίίβΓ ίηβ ηηρίίαΐδ οί ΤαΓδία αηά Αίηβηα^οΓαδ, Λνηβη Αροΐΐοηίηβ τν&δ &1>οηί ίο Γβίιιπι ίο Τ^γθ, Ιιθ ηαά α νίδίοη τνηίβη οοπιιηαηάβά Ιιίηι ίο νΐδΐί ίΐιβ ίβηιρίβ οί Ερηβδίΐδ αηά Γβίαίβ ίηβΓβ &11 Ιιβ η&ά δηββΓθά. Τηίδ Ιιθ άίόΐ, αηά ίη ίηβ ίβηιρίβ Ιιθ \ν&8 ΓβββίνβεΙ ο γ Ιιίδ \ήίβ ; ηοί Ιαιοννίη^ ηβι•, η β ^ανβ πθγ &η αββοηηί οί ηίδ βυββηη^δ, \νηβη δηβ &11 οί α δηαΉβη ίβΠ οη ηίδ ηβοΐί αηά βοηίβδδβά δηβ \ν&δ ίηβ \νίίβ \νηοηι ηβ ίηοη^ηί άβαά αηόΐ τνηο η&ά οββη δ&νβά ίη δηβη α πήτα- βηίοηδ ηιαηηβΓ.

Αροΐΐοηίηδ ηοΜτ ίοοίι ροδδβδδίοη οί ίηβ Ιηη^ίΐοηι οί Αηίίοβη £ογ ηίπίδβΐί, αηά §ανβ Τ^Γβ ίο ηίδ δοη-ίη-1α\ν Αίηβη&§;οΓ3,δ. Ηβ "ντβηί αίδο ίο ΤαχδΗδ, \νηβΓβ 8ίΓαη^π1ίο αηά ϋίοηγδί&δ Γβββίνβά ίηβΐΓ \νβ11-(1β8βΓνβα1 ρηηίδηηιβηί. Τηβηοβ Αροΐΐοηίιΐδ δ&ΐΐβά ίο Ρβηίαροΐίδ, αηά 1ιίη§ Αΐβίδίι-αίβδ 8α\ν ίΙιβΓβ οηββ ηιοΓβ ηίδ άαιι^ηίβΓ αηεΐ δοη-ίη-1αΛν \νίίη α ^Γαηάάαιι^ηίβΓ \νηο \ναδ οίτβ&άγ πιαττίβά. Τηβη ίηβ ^οοά ηδηβπηαη \νηο ηαά οηββ δη&χβά. ηίδ ^αηηβηί -ννίίΐι Αροΐΐοηίνΐδ ΓβοβίνβοΙ ηίδ Γβ- ■νν&Γά, αηά ΗβΠ&ηίβηδ αίβο \ν&δ Γβ\ναΓ(1βά. Αροΐΐοηίιΐδ οο- ίαίηβά α δοη \>γ Ιιίδ ^νίίβ \νίίη \νηοηι ηβ ηαά α^αίη Βββη ηηίίβοί, αηά ηβ αηά ηίδ ηηββη Ιίνβά ίο α νβι-γ ^ΐ'βαί &^β, ίη ιχηάίδίηΛβά ηαρρίηβδδ. Ηβ ηίιηδβΐί βοηιροδβά α ηαΓΓαίίνβ οί ηίδ αοΙνβηίιΐΓβδ : οηβ βοργ Κβ άβροδίίβά ίη ίΐιβ ίβηιρίβ οί Ερηβδίΐδ, ίηβ οίΙιβΓ ίη ηίδ ο\ντι Ηογεγ^.

ΜΕΤΑΓΛΠΤΤΙ2ΜΑ ΑΠΟ ΛΑΤΙΝΙΚΗ2 ΕΙ2 ΡΠΜΑΙΚΗΝ ■ ΔΙΗΓΗ2Ι2 ΠΟΛΤΠΑΘΟΤ2 ΑΠΟΛΛΏΝΙΟΥ ΤΟΤ ΤΤΡΟΤ.

Ά φ' ου άνεΧηφθη ό Χρίστος εις ούρανόν εν δόξη, κ οι άγιοι άπόστοΧοι εδίδαξαν τον κοσμον, άνεστ εν Αντιόχεια ψευδώνυμος τις άναξ χριστιανός, 'Αντίοχου το όνομα γαρ έχει. 5 είχε γυναίκα εμορφην, όνομα Παροχίαν, και μετ αυτής εποίησε μονογενή θυγάτηρ' το όνομα εκέκλητο ' Αναστασία αύτη. εγενετο από θανή της εαυτής μητέρας, αύτη δε ώς εγενετο [_€ΐς] νομον ήΧικίας, 10 εσχε τ6 είδος εμορφον τ6 κάΧλο του προσώπου, της ηλικίας εΰτακτον, και του κορμιού της κάλλο,

Τΐιε ΐ5Ϊη£ οί ΑηΙϊοιΛία Ιι&ά αη οηΐγ άαχΐ£ΐιΐ6Γ

^Ίιο δΙ]Γ- ραβδθΛ &11 \Γθΐηβη ϊη

ώστε ποΧλοϊ των ευγενών αρχόντων καϊ ρεγάδων

εζήτουν να την πάρουσιν εις νομιμον γυναίκα.

άλλ' ό εχθρός καϊ βάσκανος τού γένους των ανθρώπων

15 €19 έρωτα σατανικόν και όϊστρον θη\υμάνιας εξέκλινε τον κύριον εκείνης εις άγάπην, ώστε μίαν των ημερών εξαίφνης και [βιαίως] (άκων καϊ βούλεται) κακώς φθείρει την παρθενιαν της. αύτη ευθύς ώδύρετο, παραμυθιάν ούκ είχε

20 της συμφοράς οπού 'παθε και τού κακού πού ειδεν. καϊ ταύτα δε ανήγγειλε την εαυτής βυζάστριαν. εκείνη δε ώς εβλεπεν την συμφοράν της κόρης, τα δάκρυα, τον στεναγμόν καϊ το κακόν το τόσον, μη εϊχεν άντιφάρμακον το τι αύτην ποιήσαι,

ΤΊΐΙΐ. Μετά γλώττημα. — 2. πολληπαθους απολωνίου.

1. ούρανοΰ, Μ8. ; Βιιοαη^ε, Ιικί. Αιιοί;. ρ. 36, Ιιακ ουρανούς. — 2. κ οηι. — 5. εμορφον.- — 6. μονογυνή. — 8. αποθάνη τήν εαυτής μητέρα. — ί). [εϊί] οιη. νόμου ηλικία. — 11. ίντακτον κα\ το κόρμι αυτήν κάλλο. Αίίει- ίΗΪ8 Ιΐηε Ι Ιιανε &88ΐιηιεά Ά »αρ ; ά Ιϊηβ Ϊ8 Ιοδί δοπιβ^νΗαΙ Ιΐΐίθ ΛΪ3 : ^τον εις -πάντα εξοχον, πολύ έζηρη- μενον. — 12. (ιε-γάδων \5 ίΐιο ΓΟίΐιΙϊη^ οί Ιΐιο Μ8. — 15. τανικον. — 16. της αγάπης ίίϊ (κε'ινην. — Π. Ιηβίβαά οί βιαίως ίΐιε Μ8. Ιιαβ εχθρός. — 18. βούλετε φθήρει. — 19. όδύρετο. — 20. «πάθε. το κακόν όπου• — 22. εβλίπει. — 23. πόσον.

Ηβοοηοείνιε α είηίαΐ Ιονι-

ίθΓ Ϊ16Γ, 3Ώά βνβη 08ΙΤΪΘ6

ιί ΐηΐο είίβϋί.

Τϊιθ πιβκίεη

(1ίδθ1θδβ8 Ιΐΐίδ ΙΟ 1ΐ6Γ ΠΙΙΓ8Γ,

64

ΑΠ0ΛΛΏΝΙ02

•ννΐιο ναϊηΐν

ίΠ65 ίο 0ΟΠ1-

ίοιΊ ΙιβΓ.

Τΐΐθ -νήοΐίεά ίαΛθΓ οοη- Ιίυιΐθβ β^07- ίη£ΐ1ιβι-ί£?1ιΐ8 οΓα&υδβΜκΙ, αη<1 ίηνβηΐβ

Γΐάίϋθδ Ιο

\>αΆβ Ιΐιβ

81ΐίΙθΓ8 •βΊιΟ ΟΟΠΙβ ίθΓ ΙΐβΓ 1ΐ3Π(1.

Ιί Λεν ο&η- ηοΐ άηβΛνθί• Ιιίδ ςμίθβ- Ιϊοηε, ίΐιβν

ΙΪ11181 1θ86

ΐΙιβϊΓ Ιαεαιίδ.

ΑροΏοηπίδοΓ ΤγΓβ, α ηοΜβ γουίίι, αι•- ΓΪνθδ 38 α 81ΐίΐ0Γ,

λογούς γΧυκεΐς, ανωφελείς, ταύτην παραμυθεΐται• 25

" επεϊ ο πατήρ σου βασιλεύς Αντιοχείας υπάρχει,

οΧοι μικροί μεγάλοι τ€, άρχοντες, μεγιστάνοι,

και βασιλείς ρηγάδες τε εσέναν επιθυμούν,

το μεν δια το κάλλος σου καϊ δια, την εύμορφιάν σου"

λοιπόν αύτος σου ο πατήρ πάλαι να, σε παντρέψη, 30

το πράγμα θέλει κρυβηθήν καϊ Όλα θέλει ποίσειν."

αλλ ο πατήρ ο άθλιος ουκ ήτον εις εκείνον,

να επίστρεψε εκ του κακού καϊ [να] μετανοήση,

άΧλ ώς γυναΐκαν νόμιμον τούτος αυτήν εκράτει.

έπει το πράγμα τ/κρυφθη άγνωστον τοις άνθρώποις, 35

εκ γένους τε βασιλικού καϊ εκ των μεγιστάνων

ηλθον εις άνα'ζήτησιν της κόρης να τήν πάρουν.

εκείνος δε 6 δείλαιος 6 δύστυχος ανθρώπων

επεϊ γαρ ουκ ήβούλετο ταύτην να ύπανδρέψη,

εις νιγματα καϊ δείγματα [καϊ] προς παραμυθίαν 40

αμφίβολε τήν ύπανδρειάν, να κρύψη τήν αίσχύνην.

κελεύει, δια μέσου τε της αγοράς σαΧπίζουν ■

" όστις μικρός μεγάλος τε, πλούσιος τε καϊ πένης

δηλώσει τα αινίγματα καϊ τα ρωτήματα μου,

να παιρνη νομιμον εύθυς την κόρην μου γυναίκα" 45

ει δ άποτύχη τ αίνιγμα καϊ τα ρωτήματα μου,

να μπήγουν το κεφάλι του απάνω 'ς τα προχιόνα."

ώστε πολλοί άπεθανον πικρώς τε και αδίκως.

Ήν δε πολις ονόματι Τύρος εν τή Συρία, εν ταύτη εβασίλευ ' Απολλώνιος ό πρίγκηψ' 50

ήν δ ευγενής εξ ευγενών καϊ γνώσι κεκτημένος, άκουσας τοίνυν [και] αυτός τα ρήματα τού άναξ, το καλλο και την έμορφιάν, τήν σύνεσιν της κόρης, ύπάγ είς Άντιόχειαν, Άντίοχον ελάλει•

ο δ' άσμενος [τον] δέχεται και με περιχαρείας, 55

το αίνιγμα τού έλεγε το εϊχεν κατ αυτού του. άκου το τι ν το αίνιγμα και την φράσιν τήν έχει.

25. ανοφελεΐς. — 28. ρυγάοε$. — 31. πάνσειν ; Ι Ιαηνβ ίΐίβο ίΐιοιι^ΐιί οί" 7Γ/>ά|€£ΐ/. — 32. άθλιος σου κήτον. — 33. [να] οιη. — 34. τοΰτο αΰττ/ϊ. — 37. πάρουσι. — 40. νύγματα κα\ δύ-γματα. [καϊ] 0111. — 41. ο.μφ'ιβαλ\ε. — 42. μεσονται. — 46. τ; δε απετυχη τυ αίνιγμα. — 47. ναμπίγουν τδ κεφάλα του . . . εΐϊ τά προχοίωνα. — 50. £βασίλευε . . . πρίκηψ. — 51. ί)ν οε . . . γνώσει. — 52. [_κα\] οηΐ. — 54. υπάγει. — 55. [τον] οιη. περϊ χρεία!. — 57. &κουε τό τι ίναι.

Ο ΤΤΡΙ02.

65

" εγω εγω την εντροπήν" φησιν "της αμαρτίας • εγω συνειθισά" φησιν "της σαρκός της μητρός μου,

60 Όστις γαρ άνηρ της γυναικός

τον ποιον ούγ ευρίσκω.^

άκουσας ΆποΧΧώνιος ευθύς άποΧογεΐταΐ' " επεϊ ντροπην αίσγύνεσαι, Χεγεις, της αμαρτίας, άΧηθειαν γαρ είρηκας ■ την θυγατεραν σούγεις Όγι ώς γυναίκα νόμιμον, άν μη ως παΧΧακίδαν."

65 άκουσας δε 6 βασιΧεύς Άντίογος του λόγου άποΧογήσατο γοργόν "άΧηθειαν ου Χέγεις, άλλ επειδή 'σαί. πρίγκιπας καϊ νέος ώραιωμένος,

δ/δ

ω σ ημέρας μετρητας είκοσιν να το εύρης,

να τταρης και την κορην μου ως νομιμον γυναίκα"

ίυ ει οε και ουοεν ουνασαι να ειπης την αΧησειαν,

να μπήξω το κεφάλιν σου απάνω εις το κάστρον." ο δ' ΆποΧΧώνιος ευθύς γοργον άποΧογεϊται • " να 'δώ," φησι, " το αίνιγμα και να, το \_καϊ\ σκοπήσω, \εκεΙνο\ εις το τερμενον άπόκρισιν να δώσω."

75 εκείνος εκ τον φόβον του '? τον τόπον του εστράφην. ειδεν Ότι ώργίσθην του καϊ θεΧει κινδυνεύσει, κ αυτός ουκ εϊγεν δύναμιν δια να, τον ποΧεμηση• βαΧΧει σΐτον \_καϊ~] πΧήθριον εις τρεις άκαρεΐς μεγάΧας, και παίρνει στάμενα ποΧΧα καϊ ηύγεν κατά κόσμου.

80 ο δε Αντίογος ευθύς τον σινεσκάΧκον κράζει" ην δε το Όνομα αυτού ΘαΧίαργος 6 σκάΧκος. δίδει τον ίδιον θεΧημα καϊ συντροφιάν μεγαΧην, οπού εύρη ΑποΧΧωνιον να παίρνη την ζωην του. κι ορίζει με τα βούκινα, διαΧάΧημα έποϊκεν,

85 Όπου εύρη ' ' ΑποΧΧωνιον καϊ ζωντανον τον φερ-η, να γη πεντήντα γρυσινά κ άγάπην 'Αντιόγου. ευθύς μεν 6 ' Άντίογος κάτεργα ό-ρματόνει,

αηά βοίνθβ Ιΐιβ πάάΐβ.

Τΐιβ Ιαηί* (3β- ηίβδίΐιβίηιΐΐι οί Ιιίδ αη- 8\νβΓ,

αηά Αροΐ- Ιοηίναβ ι» οΜί^βά Ιο 475

ΙηιΙ Ιϊιβ Ιάη^'δ 5βηε8- οΐιαΐ ίδ άβ- δραίΛβύ Ιο ρυτβυβ Μηι, αηά α Γβναπί Ϊ8 οΙΓβΓθά Γογ

1ΐ18 1160.(1.

60. ΤΙιθ οοιηραηδοη οί ΐΐιβ Ι,αϋη δΐισ-^δ Λα* ίΐιϊδ Ηηβ ίδ ηοί οοιηρίοίο. — 61. δ πρίκιψ Εκ1(1οά ίη ίΐιο Μ8. ίΐίίοΓ άπολώνιο!.— 62. ϊντροπην αίσχΰνζσΐ. — 63. άλη- Θ(ία5 . . . σου «χευ. — 64. οχη . . . &ν με ώ$ παλλακίδας. — 67. έπΐΐοήση πρίγ- κυπαί καϊ νοο$ ωραιομίνο$. — 68. σΐ . . . μίτριτας 'ηκοσιν. — 70. οίδέ. — 71. ναμ- "■*{«■ — 72. δ δ«. — 73. «/άδω . . . [και] οιη. — 74. €<$ το τίρμαινον ^νϊίΐιοιιί [εκείνο]. — 75. 4κΐΐνο. ΐΙ$. — 76. Ιοεν . . . όρ-γίσθην. — 78. [καϊ] οιη. πλ^θρων ίδ α \νοΓ(1 υη1ίηο\νη ίο πιβ ; ροιΊιηρδ Λνβ πιί§ΐιΐ ντήΪΒ καϊ βάλλει σίτου πλήθος εις τρεΐϊ ακαρΐΐς μπάλας, άχαρεΐς πΐαβί (Ιοηοίο βοιηο Ινϊικί οί δΐιΐρ ογ ^αΐΐο)-. — 80. συιχσ- καΚκον. — 81. ταλίαρχο! συνζσκάΚκος. — 84. ϊπήκζν. — 86. να έχει. — 87. δ οία.

66

ΑΠ0ΛΛΏΝΙ02

Αροΐΐοηίιΐδ Ιαηύδ αϊ ΤαΓ- 8ΐΐ8, αηά 18 ίΙΐθΓβτίαΓηβά οί Μ8 (Ιαη^βΓ 1)7 Ηθΐΐαηί-

0118.

8ίΓ3Π§•υ1ίο

ϊηίθΓΠ18

Αροΐίοιιίνΐδ οΓ Ιΐιε ίαπιϊηθ αϊ ΤαΓδίΐδ,

κ* εις ζήτησι ' ΆποΧΧώνιον εξήΧθον του γυρεύειν.

6 δ' ΆποΧΧώνιος \_μακράν~\ εις πέλαγος εζενει,

στέκεται, διαλογίζεται, το που θέΧει ν ύπάγτ}' 90

τον ναύκΧηρον ανέρωτα εις ποιάν χωράν να πάγη,

νά 'ναι το κάστρον δυνατόν καϊ φόβον μηδέ εχη.

6 δε αποκριθείς ευθύς τούτον [τον~\ λόγοι; ειπεν

" εδώ σιμά, εϊν' 6 Ταρσός, χώρα αφιερωμένη,

εκεΐσ ας πάμεν το Χοιπον καϊ φόβον να, μηδ' εχης." 95

ώ? γοϋν επήγαν '<? την Ταρσον καϊ εμπαν εις την χωράν,

εκεί άπαντα ' ΆποΧΧώνιος άνθρωπου άπο της χώρας,

γέροντα εύγενεστατον, ονόματι 'ΕΧλανΐκον.

άΧΧηΧως εχαιρέτησαν, όνομαστόν εκάλει.

καΧόν τον ' ΆποΧΧώνιον 'ΕΧΧάνικος ενόα. 100

ό δ' ΆποΧΧώνιος ποΧΧα το [πραγμα~\ έθαυμάσθη,

καϊ " πώς έπ'ιστασαι " φησϊν " το ονομά μου, πάτερ ;

6 δε " γραφας εδέχθημεν ' Άντιόχου βασιλέως•

γράφει καϊ Χεγει, σφαΧερώς παρακαΧεΐ τοιούτο ■

όστις τον ΆποΧΧωνιον ζωντανον νά τον πάγη, 105

νά χη πενήντα χρυσινά κι άγάπην Άντιόχου •

ει δ' άποκεφαΧίση τον κ ύπα του τό κεφάλιν,

νά χτ) χρυσίνους εκατόν κι άγάπην εδικην του.

δια του παραγγεΧΧω σοι νά βλέπης την ζωήν σου.

6 δ' ΆποΧΧώνιος �